Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2015 r. o sygn. akt I SA/Wa 2861/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę A.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 8 września 2014 r. nr [...]w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem nr [...]z dnia 23 stycznia 2014 r. na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. Nr 267) zwanej dalej k.p.a. sprostował oczywistą omyłkę pisarską w decyzji własnej nr [...]z dnia 9 grudnia 2003 r. o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w Warszawie przy ul. [...], opisanego w ewidencji gruntów jako działka nr [...], w ten sposób, że:
- - w pkt I oraz na str. 3 w wierszu 7 ww. decyzji w miejsce omyłkowo wpisanego nr księgi wieczystej tj. "[...]" wpisał poprawny numer księgi wieczystej tj. "[...]".
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że mając na uwadze, iż w ww. decyzji wkradła się oczywista omyłka pisarska w postaci błędnego określenia numeru księgi wieczystej, należało rozpoznając wniosek strony z dnia 15 stycznia 2014 r. i sprostować oczywistą omyłkę pisarską w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Dodał, że przy prostowaniu omyłki, należało uwzględnić fakt migracji treści księgi wieczystej nr [...]do systemu informatycznego ksiąg wieczystych i wprowadzonej tam pod nr [...].
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A.P. podnosząc, że numer księgi wieczystej nie może być prostowany w trybie przepisów art. 113 § 1 k.p.a. stojąc na stanowisku, iż powyższe nie stanowi omyłki pisarskiej lecz istotny błąd merytoryczny.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z dnia 8 września 2014 r. znak: [...]utrzymało w mocy ww. postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że treść decyzji oraz jej uzasadnienie nie pozostawia żadnych wątpliwości w zakresie określenia nieruchomości będącej przedmiotem postępowania. Decyzja określa położenie nieruchomości - ul. [...], zawiera oznaczenie numeru działki ewidencyjnej ([...]oraz obrębu ([...]), a także jej powierzchnię (406 m ²). Nie ma zatem żadnych wątpliwości, że przedmiotem postępowania oraz rozstrzygnięcia była właśnie ta nieruchomość, a nie nieruchomość położona w [...]przy [...], powołana przez skarżącą w zażaleniu. W ocenie organu, w pełni uzasadnione było sprostowanie decyzji w zakresie numeru księgi wieczystej.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A.P..
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że prawidłowo organ sprostował w drodze postanowienia oczywistą omyłkę pisarską powstałą w wyniku błędnego podania w decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...]z dnia 9 grudnia 2003 r. błędnego numeru księgi wieczystej.
Sąd podkreślił, iż z sentencji ww. decyzji Prezydenta m.st. Warszawy jak i z całego jej uzasadnienia bezspornie wynika, że przedmiotem postępowania oraz rozstrzygnięcia organu była nieruchomość położoną przy ul. [...], oznaczona jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...]o pow. [...]m ², a nie nieruchomość położona w [...]przy [...], na co wskazywałby błędnie podany przez organ numer księgi wieczystej.
W ocenie Sądu, wpisanie w pkt I oraz na str. 3 w wierszu 7 decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 9 grudnia 2003 r. nr [...]błędnego numeru księgi wieczystej nr "[...]", zamiast wynikającego z akt sprawy poprawnego numeru księgi wieczystej "[...]", wypełniało znamiona oczywistej omyłki pisarskiej i dlatego dopuszczalne było jego sprostowanie, w trybie art. 113 § 1 K.p.a.
Treść decyzji oraz jej uzasadnienie nie pozostawia bowiem żadnych wątpliwości w zakresie określenia nieruchomości będącej przedmiotem postępowania administracyjnego.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że usunięcie wady powstałej w wyniku podania w decyzji nieprawidłowego numeru księgi wieczystej powinno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, a nie postanowienia, Sąd I instancji wskazał, że z treści art. 113 § 1 wynika wprost, że sprostowanie błędów i omyłek pisarskich następuje w drodze wydanego przez organ postanowienia, a nie decyzji, a zatem zarzut ten jest bezpodstawny.
W ocenie Sądu, należało zatem podzielić stanowisko organów obu instancji, że sprostowanie omyłkowo wpisanego błędnego numeru księgi wieczystej w decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 9 grudnia 2003 r. mogło odbyć się w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Sprostowanie powyższej omyłki pisarskiej nie prowadzi bowiem do merytorycznej zmiany decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 9 grudnia 2013 r. Ponadto, przepis art. 113 § 1 k.p.a. nie zawiera żadnego ograniczenia dotyczącego prostowania omyłek pisarskich, a zatem dopuszczalne było sprostowanie przez organ w drodze postanowienia błędnego numeru księgi wieczystej.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła A.P., zaskarżając go w całości zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego tj.
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi administracyjnej i w konsekwencji nie uchylenie rozstrzygnięcia organu II instancji mimo zaistnienia podstaw w postaci błędnego i nieuprawnionego zastosowania przepisu art. 113 § 1 kpa w takim zakresie w jakim organ II instancji uznał, iż dokonane przez organ I instancji sprostowanie decyzji z dnia 9 grudnia 2003 r. było uprawnione podczas gdy sprostowanie wkroczyło w zakres merytorycznego rozstrzygnięcia decyzji co oznacza brak możliwości sprostowania, tym samym przedmiotowe uchybienie przepisowi art. 113 § 1 kpa przez jego nieuprawnione zastosowanie dokonane przez organy obu instancji przedarło się do postępowania sądowo administracyjnego i nie zostało dostrzeżone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza że kontrola kasacyjna ogranicza się wyłącznie do oceny zasadności zarzutów podniesionych w ramach podstaw kasacyjnych.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna zarzuca jedynie naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 K.p.a., poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi, pomimo błędnego i nieuprawnionego zastosowania przez organ art. 113 § 1 K.p.a.
Już na wstępie należy zwrócić uwagę, że powołany art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. nie stanowi podstawy uzasadniającej oddalenie skargi, lecz jej uwzględnienie z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo sporządzona skarga kasacyjna winna zatem zarzucać Sądowi I instancji nie zastosowanie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a., ewentualnie nieprawidłowe zastosowanie art. 151 P.p.s.a.
Niezależnie od wadliwej konstrukcji skargi kasacyjnej, nie zasługiwała ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 113 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Jak wynika z akt sprawy w decyzji Prezydenta m. stoł. Warszawy z dnia 9 grudnia 2003r.Nr. [...]wpisano stary numer księgi wieczystej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sprostowanie numeru księgi wieczystej nie wkracza w zakres merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji i było uprawnione na podstawie art. 113 § 1 K.p.a.
Jak stwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 2016r. I OSK 2040/14 LEX nr 2082501 podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki pisarskiej w rozumieniu art. 113 § 1 K.p.a. jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy.
Uregulowana w art. 113 § 1 K.p.a. instytucja sprostowania zawartych w decyzjach oczywistych omyłek służy przywróceniu rzeczywistej woli organu, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą tego organu, a jej wyrażeniem na piśmie. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 K.p.a. mogą być wyłącznie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić, porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami. Tryb uregulowany w art. 113 § 1 K.p.a. nie może służyć naprawianiu błędów popełnionych przez organ administracji publicznej w stosowaniu prawa. Wadliwą decyzję ostateczną można wzruszyć tylko w drodze nadzwyczajnych środków prawnych, a nie sprostowania na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2016r. II OSK 2118/14 LEX nr 2083424, wyrok NSA z dnia 8 października 2014r. II OSK 777/13 LEX nr 1588216).
W rozpoznawanej sprawie sprostowanie dotyczy oczywistej omyłki, a nie błędu pisarskiego, do którego na początku nawiązuje uzasadnienie skargi kasacyjnej.
W żadnym wypadku nie można uznać, że po sprostowaniu treść decyzji nasuwa wątpliwości co do jej przedmiotu. Tak przed sprostowaniem jaki i po sprostowaniu decyzja dotyczy tej samej oznaczonej nieruchomości położonej w Warszawie przy ulicy [...], działka [...]obręb [...], powierzchnia [...]m.
Nie istnieją też żadne wątpliwości, że w/wym. nieruchomość obecnie posiada numer księgi wieczystej taki jaki został określony w postanowieniu o sprostowaniu. W aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające tę okoliczność.
Możliwość sprostowania decyzji na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. stanowi uprawnienie organu. Z wnioskiem o sprostowanie może tez wystąpić strona postępowania.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonane sprostowanie pozostaje w interesie skarżącej kasacyjnie, gdyż wprowadza do decyzji aktualny numer księgi wieczystej, którym skarżąca będzie się posługiwała i który stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej przysługującego skarżącej prawa wynikającego z decyzji z dnia 9 grudnia 2003r.
Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.