Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 marca 2011 r. K.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w sprawie dotyczącej odmowy przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] R. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 maja 2011 r. akt I SA/Wa 664/11 ww. skargę odrzucił.
W uzasadnieniu postanowienia, odwołując się do treści art. 53 § 1 i art. 54 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a.) podał, że skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 9 lutego 2011 r., zaś wniesiona w tej sprawie skarga została nadana w polskiej placówce pocztowej w dniu 18 marca 2011 r. W związku z powyższym uznał, że skarga K.K. została wniesiona z przekroczeniem ustawowego terminu, który upłynął w dniu 11 marca 2011 r. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skargę odrzucił.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła K.K. reprezentowana przez radcę prawnego i zaskarżając je w całości zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 53 § 1, art. 83 § 1 i 3, art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 232 § 1 P.p.s.a. poprzez uznanie, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu i podlegała odrzuceniu, a uiszczony od skargi wpis podlegał zwrotowi.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podał, że złożona w rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona w dniu 8 marca 2011 r., zaś pismem z dnia 18 marca 2011 r. skarżąca sprostowała jedynie adresy błędnie wskazanych uczestników postępowania oraz zawiadomiła o śmierci niektórych z nich. Wyjaśnił, że stronie skarżącej zależało na szybkim rozpoznaniu sprawy, w związku z czym zmierzała do uzupełnienia dostrzeżonych przez nią braków formalnych skargi przed wezwaniem Sądu do ich uzupełnienia. Podkreślił, że w jednej sprawie skarżąca mogła wnieść tylko jedną skargą, a zatem pismo z dnia 18 marca 2011 r. nie mogło stanowić odrębnej skargi w tej sprawie. W tej sytuacji należało uznać, że skoro skarga została nadana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 8 marca 2011 r., to została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. W ocenie skarżącej oznacza to, że art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 232 § 1 P.p.s.a. nie miały w tej sprawie zastosowania, gdyż skarga nie podlegała odrzuceniu, a wpis sądowy nie podlegał zwrotowi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji.
Istota rozpoznawanej sprowadza się do ustalenia czy, skarga na decyzję Ministra infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r. została wniesiona z naruszeniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, a w konsekwencji, czy na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. podlegała ona odrzuceniu.
W sprawie bezspornym jest, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 9 lutego 2011 r., a trzydziestodniowy termin do jej wniesienia upływał w dniu 11 marca 2011 r.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, iż Sąd pierwszej instancji odrzucając skargę uznał, że została ona wniesiona w dniu 18 marca 2011 r., a więc z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia.
Nie zgadzając się z tym stanowiskiem, pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wyjaśnił, że skarga została wniesiona w dniu 8 marca 2011 r., zaś w dniu 18 marca 2011 r. skarżąca złożyła w tej sprawie kolejne pismo procesowe dotyczące uczestników postępowania.
Tymczasem w znajdującej się w aktach sprawy odpowiedzi Ministra Infrastruktury na skargą stwierdzono, że "skargę p. K.K. reprezentowanej przez radcę prawnego I.R. nadaną w Urzędzie Pocztowym w dniu 8 marca 2011 r." (karta nr 32 – akt sądowych). Z kolei, egzemplarz skargi przekazany przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie opatrzony jest pieczęcią: "Ministerstwo Infrastruktury; 10.03.2011; Wpłynęło" (karta nr 2 – akt sądowych). Wprawdzie w aktach sprawy brak jest koperty zawierającej stempel pocztowy z datą 8 marca 2011 r., nie mniej jednak, w świetle powyższych ustaleń, nie może ulegać wątpliwości, iż złożona w tej sprawie skarga została wniesiona w ustawowym terminie.
W tej sytuacji jako zasadne ocenić należy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 232 § 1 P.p.s.a., które to przepisy nie miały w tej sprawie zastosowania. Autor skargi kasacyjnej trafnie również zauważył, że Sąd pierwszej instancji odrzucając skargą naruszył art. 53 § 1 i art. 83 § 1 i 3 P.p.s.a. dokonując nieprawidłowej oceny wywiązania się przez stronę skarżącą z obowiązku złożenia skargi w ustawowym terminie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.
Wyjaśnić należy, iż brak jest podstaw do uwzględnienia zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, albowiem w przepisach ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określono podstawy prawnej do zasądzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07).
Koszty postępowania kasacyjnego jako koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia praw (art. 200 P.p.s.a.). mogą być natomiast uwzględnione przez Sąd pierwszej instancji w razie uwzględnienia skargi.