Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. sp. z o.o. w W. na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Pismem z dnia 26 lutego 2015 r. A. sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję [...] Kuratora Oświaty. Decyzja ta została prawidłowo doręczona skarżącej Spółce w dniu 3 marca 2014 r., wraz z pouczeniem o możliwości i trybie jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Spółka pismem z dnia 26 marca 2014 r. wniosła do organu o sprostowanie oczywistej omyłki w sentencji decyzji i zmianę treści jej uzasadnienia, a w wypadku gdyby organ nie zmienił sentencji decyzji zastrzeżono, że Spółka wnosi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. [...] Kurator Oświaty odmówił sprostowania oczywistej omyłki w decyzji z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], a postanowienie to nie zostało zaskarżone przez A. Sp. z o.o.
W odpowiedzi na skargę z dnia 26 lutego 2015 r. organ w wniósł o jej odrzucenie.
Sąd I instancji, powołując się na treść art. 53 § 1, art. 54 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał, że kwestionowana decyzja [...] Kuratora Oświaty została doręczona skarżącemu w dniu 3 marca 2014 r., a zatem 30-dniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 2 kwietnia 2014 r.
Tymczasem skarga A. Sp. z o.o. wpłynęła do organu dniu 3 marca 2015 r., a więc niewątpliwie ze znacznym przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia.
Wprawdzie skarżący w piśmie z dnia 26 marca 2014 r. wniósł o "naprawienie oczywistej omyłki w decyzji [...]" i zawarł zastrzeżenie, że w przypadku nieuwzględnienia żądania wnosi skargę do Sądu, nie sprecyzował jednak, który z aktów będzie podlegał zaskarżeniu, co nie pozwala przyjąć, że skutecznie wniósł skargę na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...].
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. złożyła A. sp. z o.o., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:
- - art. 6 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie, pomimo że zachodziły ku temu przesłanki, w szczególności gdy pismo złożone przez skarżącego dnia 26 marca 2014 r. budziło uzasadnione wątpliwości, co do żądania skarżącego;
- - art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. polegające na jego zastosowaniu pomimo braku przesłanki przekroczenia przez skarżącego terminu;
- - art. 49 § 1 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie polegające na zaniechaniu wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi w przypadku gdy treść złożonego w dniu 26 marca 2014 r. przez skarżącego pisma przez stronę nie spełnia wymagań formalnych skargi;
- - naruszenie podstawowej zasady kontroli sądowej postępowania administracyjnego i pozbawienie skarżącego tego prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną postanowienia Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego postanowienia jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego.
Trudno odmówić stronie skarżącej kasacyjnie słuszności w twierdzeniu, że to strona, a nie organy administracyjne czy sądowe decydują o tym z jakim pismem mamy do czynienia. W razie wątpliwości organ lub sąd powinny te kwestie wyjaśnić, wzywając stronę do sprecyzowania pisma celem zagwarantowania realizacji praw procesowych danego podmiotu. Same zaś nie mogą kreować żadnych wniosków w tym zakresie. Nie są bowiem dysponentami praw i obowiązków strony postępowania. Pomimo, że w treści pisma z dnia 26 marca 2014 r. strona skarżąca zawarła alternatywę co do rodzaju pisma procesowego organ nie próbował ustalić intencji strony postępowania. W reakcji na pismo strony skarżącej z 12 grudnia 2014 r. dotyczące przesłania skargi do Sądu, organ najpierw w piśmie z dnia 30 grudnia 2014 r. wskazał, że do organu nie wpłynęła za jego pośrednictwem skarga Spółki do Sądu; zaś w kolejnym piśmie z dnia 3 lutego 2015 r. organ stwierdził, że pismo z dnia 26 marca 2014 r. nie czyni zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, której to oceny zasadniczo nie mógł wypowiedzieć organ, ponieważ to sąd administracyjny jest powołany do sformułowania oceny w tym zakresie, ale po uprzedniej próbie wyjaśnienia formy pisma. Poza tym sporządzenie skargi do sądu administracyjnego nie wymaga zachowania jakiejś szczególnej formy – wystarczy bowiem, że strona wskaże, że wnosi skargę do sądu administracyjnego.
Z powyższego wynika, że w okolicznościach tej sprawy Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu przedwcześnie wypowiedział ocenę co do charakteru pisma z dnia 26 marca 2014 r., tym bardziej w sytuacji gdy Sąd sam przyznał, że strona skarżąca nie sprecyzowała, który z aktów będzie podlegał zaskarżeniu. Taki brak pisma podlega bowiem uzupełnieniu, co oznacza, że zasadniczo bez wezwania do sprecyzowania treści żądania pismo nie powinno podlegać odrzuceniu lub pozostawieniu bez rozpoznania. Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka próbowała podjąć działania celem wywołania skutku w postaci przekazania pisma z dnia 26 marca 2014 r. do Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że kwestia ta wymaga dalszego procesowania i rozstrzygnięcia przez Sąd. Z prawnego punktu widzenia uzyskaniu takiego skutku nie może zostać osiągnięte w wyniku złożenia kolejnej skargi do sądu administracyjnego (co w niniejszej sprawie nastąpiło niewątpliwie pismem z dnia 26 lutego 2015 r.), lecz np. przez złożenie w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. wniosku o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
Z tych względów Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarga z dnia 26 lutego 2015 r. została wniesiona z naruszeniem art. 53 § 1 p.p.s.a., co powinno skutkować zastosowaniem art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., tj. odrzuceniem skargi. Nie ulega bowiem wątpliwości, że strona skarżąca pismem z dnia 26 lutego 2015 r. złożyła skargę na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], która wpłynęła do organu dnia 3 marca 2015 r., a więc ze znacznym przekroczeniem terminu, który zakończył swój bieg z dniem 2 kwietnia 2014 r. Oznacza to, że opisane powyżej uchybienia nie miały wpływu na wynik sprawy, tj. uznanie, że skarga z dnia 26 lutego 2015 r. została wniesiona po terminie.
Ponadto w takich warunkach brak jest prawnych przeszkód do złożenia przez skarżącą Spółkę wniosku w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. i w wyniku takiego zainicjowania postępowania wypowiedzenia się przez Sąd Administracyjny w granicach takiej sprawy co do charakteru prawnego pisma z dnia 26 lutego 2014 r. skoro charakter tego pisma pozostaje sporny pomiędzy stroną postępowania, a organem.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.