Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 972/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M.M. (skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane i zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu [...] października 2010 r. skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres świadczeniowy 2010/2011. Rozpoznając powyższy wniosek organ I instancji decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] przyznał skarżącej prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres od [...] października 2010 r. do [...] września 2011 r. w wysokości [...] zł miesięcznie uznając, iż zostały spełnione kryteria określone w ustawie.
Następnie w dniu [...] sierpnia 2011 r. do siedziby Centrum Świadczeń Socjalnych w [...] wpłynął wyrok Sądu Rejonowego w [...] o sygn. akt [...] z dnia [...] marca 2011 r. podwyższający alimenty na rzecz strony do wysokości [...] zł miesięcznie. W konsekwencji organ decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] zmienił decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. w ten sposób, że przyznał skarżącej prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres od [...] października 2010 r., do [...] lutego 2011 r. w wysokości [...] zł miesięcznie, na okres od [...] marca 2011 r. do [...] marca 2011 r. w wysokości [...] zł oraz na okres od [...] kwietnia 2011 r. do [...] września 2011 r. w wysokości [...] zł miesięcznie.
W dniu [...] kwietnia 2013 r. do organu I instancji wpłynął odpis skrócony aktu małżeństwa z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] wydany przez Urząd Stanu Cywilnego w [...], z którego wynika, iż matka strony – G.M. w dniu [...] czerwca 2010 r. zawarła związek małżeński z T.P., przyjmując nazwisko męża.
Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o:
- 1. uznaniu za nienależnie pobrane świadczenia z funduszu alimentacyjnego:
- - za okres od [...] października 2010 r. do [...] lutego 2011 r. w wysokości [...] zł miesięcznie;
- - za okres [...] marca 2011 r. do [...] marca 2011 r. w wysokości [...] zł.;
- - za okres od [...] kwietnia 2011 r. do [...] września 2011 r. w wysokości [...] zł. miesięcznie.
- 2. zwrocie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego:
- - za okres od [...] października 2010 r. do [...] września 2011 r. w łącznej wysokości [...] zł.
Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...].
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że świetle art. 3 ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, sprawy o świadczenia rodzinne i świadczenia z funduszu alimentacyjnego, do których prawo powstało przed wejściem w życie ustawy zmieniającej tj. przed dniem 1 stycznia 2012 r., podlegają rozpatrzeniu na zasadach i w trybie określonych w przepisach dotychczasowych. Organ podniósł, że od października 2010 r. do składu rodziny skarżącej zaliczyć należy męża matki – T. P. – co stanowi przesłankę ponownego przeliczenia dochodu rodziny. Ponownej analizie poddano następujące dokumenty: zaświadczenia z Urzędu Skarbowego o wysokości dochodu osiągniętego w 2009 r. z dnia [...] lipca 2010 r., zaświadczenia Urzędu Skarbowego o wysokości dochodu osiągniętego w 2009 r. przez G. P. z dnia [...] września 2010 r., oświadczenia członka rodziny o dochodzie niepodlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych osiągniętym w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy, informacji o dochodzie i pobranej zaliczce na podatek dochodowy PIT-11 z tytułu umów zleceń, obrazujących kwoty dochodu utraconego przez stronę w 2009 r. oraz dokumentów zgromadzonych w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego tj. zaświadczenia Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] marca 2013 r. o dochodzie osiągniętym w 2009 r. przez T.P., na podstawie złożonego zeznania podatkowego PIT-37.
Na podstawie wskazanych dokumentów ustalono, że miesięczny dochód rodziny skarżącej w 2009 r. wynosił [...] zł, a miesięczny dochód w przeliczeniu na osobę w rodzinie [...] zł i przekracza ustawowy próg dochodowy 725,00 zł wynikający z art. 9 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów.
Jednocześnie organ wskazał, że po odliczeniu zobowiązań alimentacyjnych T. P. na rzecz M.P. w kwocie [...]zł miesięczny dochód na osobę w rodzinie skarżącej w 2009 r. wyniósłby [...] zł, co również przekracza kryterium dochodowe. W ocenie organu skarżąca nie była zatem uprawniona do świadczenia z funduszu alimentacyjnego od dnia [...] października 2010 r. w konsekwencji czego organ decyzją z dnia [...] maja 2013 r. uchylił poprzedzającą ją decyzję i odmówił skarżącej prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego od [...] października 2010 r.
Od powyższej decyzji odwołanie z wnioskiem o przywrócenie terminu złożyła skarżąca. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. SKO stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Następnie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 października 2014r. sygn. akt II SA/Łd 1346/13, uchylono postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji przywrócił termin do wniesienia odwołania i decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] organ I instancji odmówił prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego od [...] października 2010 r.
Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie. Organ II instancji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Organ I instancji po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] odmówił prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego od [...].10.2010 r.
Następnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] organ I instancji uzupełnił z urzędu decyzję z dnia [...] listopada 2015r. nr [...] i orzekł o uchyleniu w całości decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] i odmowie stronie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie od [...] października 2010 r.
W dniu [...] listopada 2015 r. skarżąca złożyła odwołanie od decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Decyzja stałą się przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 166/16 oddalano skargę.
Organ wskazał, że w myśl nowego brzmienia art. 30 ust. 3 i ust. 5 u.ś.r. nadanym ustawą z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r., poz.1302) wydanie jednej decyzji orzekającej o uznaniu, i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń jest zasadne.
SKO podkreśliło również, że to na skarżącej ciążył obowiązek niezwłocznego poinformowania organu I instancji o wszelkich zmianach mających wpływ na prawo do świadczeń o czym zestala ona pouczona.
Jednocześnie Kolegium zaznaczyło, iż o przypadkach, w których nie przysługuje prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, jak również o obowiązku strona była pouczona we wniosku o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz w decyzji przyznającej świadczenia. Tym samym w ocenie organu II instancji decyzja organu I instancji odpowiada prawu.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi złożyła M.M. zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności art. 7, 8, 11 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nie znajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, w tym poprzez błędne określenie członków gospodarstwa domowego skarżącej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.
Rozpoznając skargę Sąd I instancji wskazał, że stosownie do treści art. 2 pkt 7 lit. c ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, za nienależnie pobrane świadczenia uważa się świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, jeżeli stwierdzono nieważność decyzji przyznającej świadczenie albo w wyniku wznowienia postępowania uchylono decyzję przyznającą świadczenia i odmówiono prawa do świadczenia. Ponadto podkreślił, że obowiązek zwrotu świadczeń nienależnie pobranych z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami wynika z art. 23 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Prezydent Miasta [...] uchylił decyzję z dnia [...] listopada 2010 r., przyznającą skarżącej prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres od [...] października 2010 r. do [...] września 2011 r. i odmówił przyznania tego świadczenia w okresie od [...] października 2010 r. Ponadto decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. a następnie poddana kontroli sądowej. Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 166/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 3 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 2430/16. W ocenie Sądu I instancji przesądza to o istnieniu podstawy do wydania decyzji o jakiej mowa w art. 23 w zw. z art. 2 pkt 7 lit. c ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów.
Wskazano, że zarówno organy jak i Sąd związane są wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2017 r., który zapadł wcześniej w niniejszej sprawie a zatem związane są wskazaną w nim definicją terminu rodziny. Na mocy tej definicji małżonek rodzica osoby uprawnionej jest zaliczony do rodziny i nie ma na to wpływu ani brak prowadzenia wspólnego gospodarstwa z uprawnionym, ani brak obowiązku alimentacyjnego względem uprawnionego, ani istniejące między nimi relacje osobiste. Powołując się na orzecznictwo Sąd I instancji wskazał, że matka skarżącej nie jest zobowiązana tytułem wykonawczym pochodzącym lub zatwierdzonym przez sąd do jej alimentowania i pozostaje w związku małżeńskim więc zarówno ona, jak i jej małżonek, w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wchodzą w skład rodziny skarżącej.
Sąd podkreślił, że w przedmiotowej sprawie wskutek uprawomocnienia się decyzji uchylającej decyzję przyznającą świadczenie należało uznać świadczenia za nienależnie pobrane i orzec o ich zwrocie o czym prawidłowo orzekły organy.
Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia złożyła M.M. zaskarżając wyrok w części dotyczącej punktu 1 sentencji i zarzucając mu naruszenie:
- 1. prawa materialnego tj. art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów w zw. z art. 2 ust. 3 tej ustawy oraz w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003 r. (Dz. U. Nr 228, poz. 2255), a także art. 9 ust. 2 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pominięcie, iż w definicji rodziny zawartej w art. 2 pkt 12 zawarty jest zwrot "odpowiednio" co nakazuje wzięcie pod uwagę rzeczywistych stosunków panujących w rodzinie i faktyczne utrzymywanie kontaktów przez osoby uprawnione do alimentów z członkami rodziny wymienionymi w definicji, a nadto poprzez przyjęcie, iż dochód męża matki, z którym uprawniona do alimentów nie utrzymuje relacji winien być brany pod uwagę przy ustalaniu kryterium dochodowego dającego prawo do świadczeń alimentacyjnych;
- 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. pomimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., 11 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, a także zasady ważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela.
W oparciu o przytoczone zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w zakresie pkt 1 sentencji oraz o przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia, przyznanie, według norm przepisanych, kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, które to koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części oraz oświadczyła, że zrzekam się rozpoznania sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu wskazała powołując się na orzecznictwo, że definicję pojęcia "rodzina" należy odczytywać z uwzględnieniem celu ustawy, którym jest wsparcie niealimentowanych dzieci. Wskazała, że organy nie powinny żądać od niej zaświadczenia lub oświadczenia o dochodach męża matki, gdyż w jej opinii mąż matki nie spełnia przesłanek do włączenia go w krąg podmiotów stanowiących rodzinę w myśl przepisów ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Podniosła również, że organ powinien był poddać analizie kto w przedmiotowej sprawie będzie stanowił rodzinę skarżącej kasacyjnie.
Skarżąca kasacyjnie podniosła, że w art. 2 pkt 12 ustawodawca posłużył się zwrotem "odpowiednio" wskazując na różnych członków rodziny czego nie uwzględniły w decyzji organy. Organy powinny były, w jej ocenie, dokonać adaptacji normy do zasadniczych celów i form danego postępowania, jak również uwzględnić charakter i celu danego postępowania oraz wynikające stąd różnic w stosunku do uregulowań, które mają być stosowane.
Niedopuszczalnym jej zdaniem było pominięcie, że uregulowania zawarte w ustawie o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przede wszystkim mają na celu pomoc osobom uprawnionym do alimentów w stosunku, do których zobowiązani do alimentacji członkowie rodziny nie wypełniają swych obowiązków. Wskazała również, że z treści art. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003 r. wynika, że od dochodu należy odliczyć kwoty alimentów świadczonych na rzecz innych osób czego organy zaniechały w niniejszej sprawie. Podniesiono również, że Sąd nie odniósł się do nowych okoliczności, których organy nie wzięły pod uwagę tj. oświadczenia syna T.P., M.P., iż otrzymywał od swojego ojca kwotę [...] zł, na którą składały się alimenty zasądzone wyżej wyrokiem Sądu Okręgowego w kwocie [...] zł oraz [...] zł tytułem dobrowolnego wsparcia finansowego, płatne do rąk własnych do 10 dnia każdego miesiąca.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie dodatkowe wsparcie syna przez T.P. również powinno być uwzględnione przy obliczaniu dochodu. Nie bez znaczenia pozostaje również to, iż M.P. zamieszkiwał w mieszkaniu T.P. z matką, która posiada orzeczenie o niepełnosprawności w związku z czym to jego ojciec ponosił koszty związane z utrzymaniem mieszkania i codziennym utrzymaniem syna oraz jego kształceniem. Powyższe pominięcia przesądzają o tym, że organy nieprawidłowo ustaliły dochody T.P..
Zdaniem skarżącej kasacyjnie organy nie podjęły wszystkich niezbędnych kroków celem dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy co uszło uwadze Sądu I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przyznanie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego uzależnione zostało od spełnienia kryterium dochodowego –dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie może przekraczać kwoty 725 zł.
W myśl art. 2 ust. 12 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów pojęcie "rodzina" oznacza rodziców osoby uprawnionej, małżonka rodzica osoby uprawnionej, osobę, z którą rodzic osoby uprawnionej wychowuje wspólne dziecko, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia oraz dziecko, które ukończyło 25. rok życia otrzymujące świadczenia z funduszu alimentacyjnego lub legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 i 2354 oraz z 2019 r. poz. 60 i 303) albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2017 r. poz. 2092), a także osobę uprawnioną.
Do rodziny nie zalicza się natomiast dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, rodzica osoby uprawnionej zobowiązanego tytułem wykonawczym pochodzącym lub zatwierdzonym przez sąd do alimentów na jej rzecz.
Stosownie zaś do art. 2 ust. 4 i 5 dochód - oznacza to dochód, o którym mowa w przepisach o świadczeniach rodzinnych natomiast dochód rodziny - oznacza to dochód rodziny, o którym mowa w przepisach o świadczeniach rodzinnych. W sprawie niniejszej zastosowanie będzie miała zatem definicja dochodu znajdująca się w art. 3 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zgodnie natomiast z ust. 2 art. 3 dochód rodziny oznacza sumę dochodów członków rodziny.
Istotą sporu w niniejszej sprawie stanowi interpretacja pojęcia rodziny. W art. 2 ust. 12 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów ustawodawca zawarł krąg osób tworzących rodzinę. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że z treści tego przepisu nie wynika, aby zaliczenie do członków rodziny obwarowane było dodatkowymi warunkami. Istotne jest czy dana osoba zalicza się do kręgu osób wymienionych w tym przepisie. Zatem bez znaczenia dla potrzeb ustalenia uprawnienia do otrzymywania świadczenia alimentacyjnego jest pozostawanie z osobą uprawnioną do świadczeń we wspólnym gospodarstwie domowym, czy też w bliskich relacjach. Znaczenie i zakres pojęcia "rodziny" pozostaje bowiem, na potrzeby spraw dotyczących świadczeń alimentacyjnych w oderwaniu od rozumienia języka potocznego lub prawnego (definicji przyjętych w innych aktach prawnych). Stanowisko takie ugruntowane jest w orzecznictwie i w pełni aprobuje je Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w przedmiotowej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2228/14, wyrok NSA z dnia 23 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2430/16) ustawodawca ukształtował znaczenie i zakres pojęcia "rodziny" w oderwaniu).
Z uwagi na to, iż definicja rodziny na potrzeby spraw dotyczących świadczeń z funduszu alimentacyjnego nie bazuje wyłącznie na kryteriach pokrewieństwa, czy obowiązku alimentacyjnego zatem małżonek rodzica osoby uprawnionej jest zaliczony do rodziny w myśl art. 2 ust. 12 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Bez znaczenia pozostaje brak prowadzenia wspólnego gospodarstwa z osobą uprawnioną do świadczeń, brak względem niej obowiązku alimentacyjnego czy wzajemne relacje między tymi osobami. Celem niniejszej regulacji było bowiem uwzględnienie przy udzielaniu pomocy przez Państwo osobom uprawnionym do alimentów sytuacji finansowej osób zobowiązanych do takiej alimentacji nie zaś wykreowanie grupy osób cechującej się bliskością i wspólnotą (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt I OSK 715/17).
Za chybiony należało również uznać zarzut dotyczący naruszenia prawa procesowego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. pomimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., 11 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.
Wskazać należy, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. wzajemnie się wykluczają. Ponadto przepisy te mają charakter wynikowy, tj. określają sposób rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej przez wojewódzki sąd administracyjny w zależności od tego, czy organy administracji publicznej dopuściły się takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też do takiego naruszenia nie doszło.
W niniejszej sprawie stan faktyczny jest niesporny. Zarówno organy jak i Sąd I instancji prawidłowo przyjęły, że mąż matki skarżącej kasacyjnie stanowi jej rodzinę w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Skoro zatem dokonano prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego a zgromadzone w niniejszej sprawie materiały dowodowe zostały przez organ prawidłowo zebrane i ocenione zarzut ten nie mógł okazać się skuteczny.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.