Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 13 maja 2015 r., (sygn. akt II SA/Gd 134/15) odrzucił skargę C. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2011 roku, sygn. akt II SA/Gd 255/11 wydanym w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] grudnia 2010 roku, nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji dotyczącej użytkowania wieczystego.
Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
C. G. wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego opisanym wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 10 marca 2015 roku skarżąca została zobowiązana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu tego pisma poświadczonego za zgodność z oryginałem, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe zarządzenie zostało doręczone stronie w dniu 16 marca 2015 roku. W wyznaczonym terminie skarżąca jednak nie usunęła braków formalnych skargi.
W dniu 1 kwietnia 2015 roku wpłynęło do Sądu Wojewódzkiego pismo skarżącej, przy którym przedłożyła ono odpis skargi, stwierdzając jednocześnie, że z uwagi na złożenie odpisu po upływie terminu zakreślonego w zarządzeniu z dnia 10 marca 2015 roku, ponownie wnosi ww. skargę o wznowienie postępowania sądowego, wskazując, że dokonanie tej czynności nastąpiło przed upływem trzymiesięcznego terminu do wniesienia ww. skargi.
Odrzucając skargę – na podstawie 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej " p.p.s.a" - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że nieuzupełnienie jej braku formalnego skutkowało brakiem możliwości nadania jej dalszego biegu.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki – powołując się na treść art. 47 § 1 p.p.s.a. i art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – wskazywał, że w sytuacji, gdy skarżąca, pomimo skierowanego do niej wezwania w tym przedmiocie, nie uzupełniła w odpowiednim terminie braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego, pismo to należało odrzucić.
C. G. w skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższe postanowienie w całości, zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku naruszenie art. 277 p.p.s.a. polegające na bezpodstawnym odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania, której braki zostały usunięte w terminie do wniesienia skargi.
Wskazując na powyższą podstawę kasacyjną, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z powołanym przepisem termin na wniesienie skargi o wznowienie postępowania wynosi trzy miesiące od momentu, gdy strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. W niniejszej sprawie termin ten upływał w dniu 5 kwietnia 2015 r. bowiem decyzja, będąca podstawą złożenia skargi o wznowienie, stała się ostateczna w dniu 5 stycznia 2015 r. Pełnomocnik wnioskodawczyni uzupełnił skargę z dniem 1 kwietnia 2015 r. wnosząc jednocześnie, by Sąd owo uzupełnienie potraktował jako ponowne wniesienie skargi o wznowienie postępowania. W tej sytuacji brak było zatem podstaw do jej odrzucenia.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, które okazały się nieusprawiedliwione.
Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
Z kolei stosownie do art. 47 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 276 p.p.s.a., do skargi o wznowienie postępowania sądowego należy dołączyć jej odpisy dla pozostałych stron. Według zaś art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 276 p.p.s.a. jeżeli skarga o wznowienie postępowania nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych takiego pisma, przewodniczący wzywa stronę do jej uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia. Jeżeli strona nie uzupełni braków formalnych tego pisma w zakreślonym do dokonania tej czynności terminie, Sąd skargę odrzuca.
Mając na uwadze przytoczone wyżej przepisy, należy wyraźnie zaznaczyć, że uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania nie można utożsamiać ze złożeniem samej skargi. Są to bowiem różne czynności procesowe, tak jak różne są terminy do ich dokonania. Ponowne wniesienie skargi o wznowienie postępowania w terminie, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. inicjuje nową sprawę i w żadnej mierze nie ma nic wspólnego z uzupełnieniem braków formalnych już wniesionej skargi. Czynność ta nie ma wpływu na fakt, że strona nie uzupełniła braku formalnego skargi w przepisanym do dokonania tej czynności terminie.
Twierdzenie zatem przez skarżącą kasacyjnie, że ponowne złożenie przez nią skargi o wznowienie postępowania po upływie wskazanego w wezwaniu terminu, a jeszcze przez upływem terminu do wniesienia samej skargi czyniło bezpodstawnym jej odrzucenie, nie było uzasadnione.
Bez wpływu na powyższe, pozostaje przy tym kwestia, jak ponowne wniesienie skargi o wznowienie będzie przez Sąd Wojewódzki potraktowane. Wskazana czynność może bowiem inicjować nową sprawę, nie zaś sprawę rozpoznawaną pod sygnaturą II SA/Gd 134/15.
W sytuacji zatem, gdy skarżąca – pomimo skierowanego do niej wezwania – nie uzupełnia w terminie braku formalnego złożonej przez siebie skargi o wznowienie postępowania, należało tę skargę odrzucić, co też Sąd I instancji prawidłowo uczynił.
Uznając zatem, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.