Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Op 100/19 oddalił sprzeciw N.K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Starosta [...], dalej jako "Starosta", decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w O. stwierdził z mocy prawa nabycie przez Gminę O., dalej jako "Gmina", nieruchomości przy ulicy [...] oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka o nr [...], o powierzchni [...] ha [...], obręb O., Gmina O. wydzielony geodezyjnie z działki nr [...], której współwłaścicielkami dotychczas były N.K. w ½ części i M.K. w ½ części.
W dniu [...] czerwca 2018 r. sporządzony został operat szacunkowy wyceny przedmiotowej nieruchomości o nr ewid. [...]. Następnie zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. Starosta poinformował, że prowadzone jest postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za prawo własności nieruchomości o nr ewid. [...].
Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], Starosta działając na podstawie art. 12 ust. 4, ust. 5, art. 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2018 r. poz.1474 ze zm.), dalej jako "specustawa drogowa", art. 132 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.) dalej jako "u.g.n." ustalił na rzecz N.K. odszkodowanie w kwocie 31.103,50 zł za prawo własności ½ części przedmiotowej nieruchomości, przejętej przez Gminę w związku z budową drogi publicznej łączącej ulicę [...] z ulicą [...] w O. Z treścią powyższej decyzji nie zgodziła się N.K., wobec czego wywiodła odwołanie.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. Wojewoda [...], dalej jako "Wojewoda", uchylił w całości decyzję Starosty z dnia [...] listopada 2018 r. i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ ten przeanalizował sporządzony operat szacunkowy i doszedł do przekonania, że rzeczoznawca naruszył przepis art. 154 ust. 1 u.g.n., który stanowi, że wybierając podejście oraz metody i techniki szacowania nieruchomości uwzględnić winien jej przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda uznał, że sporządzony operat jest nieprawidłowy i nie mógł stanowić podstawy do wydania przez Starostę decyzji ustalającej wysokość odszkodowania.
Zatem w jego ocenie organ I instancji przeprowadził postępowanie administracyjne z naruszeniem przepisów art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2016 poz. 23 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., co spowodowało niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i miało istotny wpływ na wynik sprawy.
N.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, dalej również jako "WSA", sprzeciw na powyższą decyzję. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 139 k.p.a, art. 138 § 2 k.p.a., art. 134 ust. 1-4 u.g.n. Wskazując na powyższe skarżąca domagała się uchylenia decyzji objętej sprzeciwem oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji pozwala na stwierdzenie, że organ odwoławczy nie naruszył przepisu art. 138 § 2 k.p.a., gdyż potrzeba sporządzenia nowego operatu szacunkowego w sprawie oznacza konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części i uzasadnia zastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Sąd ten zaznaczył przy tym, że obowiązkiem organu odwoławczego jest wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do meritum, a rozstrzygnięcie kasacyjne organu odwoławczego winno mieć charakter wyjątkowy.
Następnie WSA zaznaczył, że operat szacunkowy wycenianej nieruchomości stanowi kluczowy, podstawowy i zasadniczy dowód w sprawie. Rodzaje metod i technik wyceny nieruchomości, sposoby określania wartości nieruchomości, wartości nakładów i szkód na nieruchomości oraz sposób sporządzania, formę i treść operatu szacunkowego określa przy tym rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109), dalej jako "rozporządzenie". Sąd pierwszej instancji podkreślił, że akceptuje on zdanie Wojewody, zgodnie z którym operat szacunkowy przedmiotowej nieruchomości, który stanowi jedyny dowód w sprawie w zakresie jej wyceny nie został prawidłowo sporządzony i nie mógł stanowić dowodu na podstawie, którego należało ustalić należne skarżącej odszkodowanie. Tymczasem, jak dalej zaznaczył, organ I instancji ustalając wysokość odszkodowania za przejętą nieruchomość, oparł się na operacie rzeczoznawcy majątkowego z dnia [...] czerwca 2018 r. uznając go za prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami prawa.
Zdaniem WSA wobec wskazanych wadliwości operatu, za zbędne należało uznać zwracanie się do rzeczoznawcy o jakiekolwiek wyjaśnienie wątpliwości w tej kwestii. Sąd ten podkreślił, że operat jest nieprawidłowy, gdyż narusza przepis art. 154 ust. 1 u.g.n. oraz § 36 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, bowiem dla wycenianego gruntu istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w O. z dnia [...] stycznia 2015 r., Nr [...], zgodnie z którym wyceniana nieruchomość stanowi tereny publicznych ciągów pieszo-jezdnych, oznaczonych symbolem KDX2 oraz, że przedmiotowa nieruchomość wykorzystywana jest jako teren zabudowy mieszkaniowej.
Dalej WSA podkreślił, że konieczność sporządzenia nowego operatu oznacza potrzebę przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części i uzasadnia zastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a. oraz, że organ odwoławczy nie naruszył art. 136 k.p.a. Odnośnie dalszych zarzutów wskazał, że zasada uregulowana w art. 139 k.p.a. należy do podstawowych gwarancji prawnych, gdyż służy ochronie interesów strony, która odwołała się od decyzji, ale nie ma zastosowania do decyzji kasacyjnych (wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.). Podnoszony zaś przez skarżącą zarzut możliwości znacznego zmniejszenia wysokości należnego odszkodowania przy uwzględnieniu przeznaczenia wywłaszczonej nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie może mieć w ocenie WSA wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła N.K., zarzucając naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) naruszenie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", poprzez oddalenie sprzeciwu, w sytuacji, gdy w ocenie skarżącej należało uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a, w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. Skarżąca wskazała, że swoim rozstrzygnięciem Sąd zaakceptował naruszenie, wydaną przez Wojewodę decyzją, przepisów postępowania w postaci art. 139 k.p.a., 138 § 2 k.p.a., poprzez wydanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, w sytuacji, gdy zaskarżona przez stronę decyzja ani rażąco nie naruszała prawa ani interesu społecznego, a także uchylenie decyzji Starosty w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja była zgodna z przepisami postępowania;
- 2) naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a, poprzez oddalenie sprzeciwu, w sytuacji, gdy w ocenie skarżącej należało uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit, a) p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. Skarżąca wskazała, że swoim rozstrzygnięciem Sąd zaakceptował naruszenie, wydaną przez Wojewodę decyzją, przepisów prawa materialnego w postaci art. 134 ust. 1-4 u.g.n., ponieważ przepisy te zostały w tej decyzji błędnie zastosowane;
- 3) naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a, poprzez oddalenie sprzeciwu, w sytuacji, gdy w ocenie skarżącej należało uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. W tym miejscy skarżąca wskazała, że swoim rozstrzygnięciem Sąd zaakceptował, iż decyzja Wojewody była wewnętrznie sprzeczna;
- 4) naruszenie przepisu art. 134 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 139 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez wydanie orzeczenia na niekorzyść skarżącej, utrzymującego w mocy wydaną na jej niekorzyść decyzję Wojewody.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o (1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Opolu oraz (2) zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego "według norm".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie przytoczyła argumentację mającą przemawiać za zasadnością podniesionych względem wyroku Sądu I instancji zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. tj.:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Podkreślenia wymaga, że zaskarżony wyrok został wydany w wyniku rozpoznania przez sąd pierwszej instancji sprzeciwu od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Charakter i zakres zaskarżonej decyzji, tj. decyzji kasatoryjnej, powoduje, że przedmiotem rozważań w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie są kwestie związane z merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, ale wyłącznie zagadnienia dotyczące wydania w postępowaniu odwoławczym tego rodzaju decyzji. Zgodnie bowiem z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W myśl natomiast art. 64e p.p.s.a. sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Innymi słowy ocena sądu pierwszej instancji sprowadza się wyłącznie do skontrolowania kwestii zasadności wydania przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola ta nie może natomiast obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. Sąd I instancji kontrolując taką decyzję nie ma podstaw do wyrażania oceny prawnej w zakresie szerszym niż odnoszącym się do przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. W wyniku rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym sprawa wraca do organu I instancji w celu dokonania niezbędnych ustaleń, których dokonanie jest istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a które wykraczały poza zakres postępowania, jakie mógł przeprowadzić organ odwoławczy na podstawie art. 136 k.p.a.
Zasadniczo więc, rozpoznając sprzeciw, sąd administracyjny nie powinien dokonywać bezpośrednio wykładni prawa materialnego, tym niemniej, jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane (por. wyroki NSA: z dnia 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2045/18; z dnia 11 grudnia 2018r., sygn. akt I OSK 4191/18 – publik. CBOSA). W przeciwnym bowiem wypadku instytucja sprzeciwu, która ma na celu przyspieszenie całego postępowania, traci swoje znaczenie. Nadto zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego, które winny przeprowadzić organy administracji wyznaczają przepisy prawa materialnego mogące znaleźć zastosowanie w danej sprawie.
Stosownie do art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Z przepisu tego wynika, że wydanie decyzji kasacyjnej połączonej z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji uzależnione jest od wystąpienia dwóch przesłanek, które powinny znaleźć potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Po pierwsze, organ odwoławczy jest zobowiązany wykazać, że postępowanie przed organem I instancji, w którym została wydana decyzja, było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania i po drugie – niezbędnym jest wykazanie istnienia niewyjaśnionego przez organ I instancji zakresu sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dodać także należy, że decyzja kasacyjna może zapaść, jeżeli wątpliwości organu II instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a.
Istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny, czy Wojewoda prawidłowo wydał decyzję kasatoryjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., czy jednak miał możliwość i powinien zastosować art. 136 § 1 k.p.a. i przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie.
Należy w tym miejscu podkreślić, że przedmiotem postępowania w sprawie jest ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. W świetle przepisów stanowiących podstawę wydania decyzji organu pierwszej instancji, a więc norm prawnych zawartych w u.g.n., ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego określającej wartość nieruchomości, która jest sporządzana w formie operatu szacunkowego. Nie ulega więc wątpliwości, że jest to kluczowy dowód w sprawie. Rodzaje metod i technik wyceny nieruchomości, sposoby określania wartości nieruchomości, wartości nakładów i szkód na nieruchomości oraz sposób sporządzania, formę i treść operatu szacunkowego określa natomiast rozporządzenie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, z uwagi na fakt, że podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi WSA w Opolu nie są trafne.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zarzuty od 1 do 3 zostały sformułowane w sposób nieprawidłowy. Przede wszystkim skarżąca wskazuje na naruszenie art. 151 p.p.s.a., a nie jak powinna – na art. 151a § 2 p.p.s.a. będący podstawą oddalenia sprzeciwu. Co prawda również WSA w Opolu błędnie wskazuje przepis art. 151 p.p.s.a., lecz nie ma to znaczenia wobec podniesionych zarzutów, zwłaszcza w obliczu przymusu adwokacko-radcowskiego do złożenia skargi kasacyjnej, wynikającego z ustawy. Ponadto skarżąca kasacyjnie w trzech pierwszych zarzutach podnosi jedynie zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., który nie mógł stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej.
Niezależnie od powyższego zgodnie z uchwałą z dnia 26 października 2009 r. podjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny w pełnym składzie, sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA z 2010 r. nr 1, poz. 1), przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie wskazuje się, że art. 151 p.p.s.a. należy do grupy przepisów wynikowych i warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia bądź niestwierdzenia przez sąd administracyjny naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Oznacza to, że naruszenie tego przepisu prawa jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Trzeba zatem zaakcentować, że art. 151 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Podmiot skarżący kasacyjnie chcąc powołać się w zarzucie naruszenia przepisów postępowania na uchybienie art. 151 p.p.s.a zobowiązany jest powiązać taki zarzut z naruszeniem konkretnych przepisów, którym jego zdaniem, uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu procesowego skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 1149/16, wyrok NSA z 9 listopada 2018 r., sygn. akt I FSK 2149/16).
Sąd jest zatem zobowiązany do oddalenia skargi, jeśli z przeprowadzonego postępowania rozpoznawczego wynika, że kontrolowana decyzja została podjęta bez naruszenia prawa materialnego oraz procesowego, względnie gdy stwierdzone uchybienia nie dają podstaw do uwzględnienia skargi. NSA nie może zatem zakwestionować wyroku oddalającego skargę jedynie z tej przyczyny, iż Sąd I instancji nie uwzględnił skargi, oceniając okoliczności sprawy w sposób dający podstawę do wyciągnięcia takich właśnie wniosków, ale inaczej niż chciał tego skarżący. Innymi słowy przepis ten może być naruszony tylko wówczas, gdy Sąd, uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, wydaje orzeczenie oddalające skargę, lub gdy Sąd, uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, uwzględnia ją. Tymczasem w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez ten Sąd normy prawnej. Podkreślenia wymaga również, iż w trybie omawianego przepisu nie jest możliwe kwestionowanie stanu faktycznego w sprawie, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ, do czego w istocie zmierza autor skargi kasacyjnej.
Powyższe na zasadzie analogii odnosi się również do art. 151a § 2 p.p.s.a. Co więcej NSA nie może zakwestionować wyroku oddalającego sprzeciw jedynie z tej przyczyny, iż Sąd I instancji orzekł w dany sposób, oceniając okoliczności sprawy w sposób dający podstawę do wyciągnięcia takich właśnie wniosków, ale inaczej niż chciał tego skarżący.
Ostatni zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 134 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 139 k.p.a., co zdaniem skarżącej kasacyjnie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez wydanie orzeczenia na niekorzyść skarżącej, utrzymującego w mocy wydaną na jej niekorzyść decyzję Wojewody.
Również ten zarzut pozostaje bezzasadny, bowiem Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 września 2017 r., II OSK 902/17 zgodnie z którym: "Wydanie decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. nie powoduje konkretyzacji praw i obowiązków strony, gdyż w tej mierze wyłączone jest merytoryczne orzekanie przez organ odwoławczy. Ustalenie praw i obowiązków podmiotu, który złożył odwołanie, nastąpi w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Tym samym zakaz wynikający z art. 139 k.p.a. nie znajduje na ogół zastosowania do decyzji kasacyjnych. Niemniej wyjątek od tej reguły dotyczy przypadku nadużycia art. 138 § 2 k.p.a. przez organ odwoławczy" (pub. LEX nr 2380113).
Przypomnieć i podkreślić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym potrzeba sporządzenia nowego operatu szacunkowego w sprawie oznacza konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części i uzasadnia zastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a.
W tej sytuacji skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2a i 3 p.p.s.a.