Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 95/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę J. Z. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
Wnioskiem z dnia 29 grudnia 2015 r. J. Z. wniosła o zmianę danych objętych ewidencją gruntów w odniesieniu do działki położonej w S. (obręb [...]) nr [...] poprzez ustalenie jej południowych granic (granicy wschodniej, zachodniej i południowej w ich południowej części) zgodnie rzeczywistym stanem prawnym ustalonym przy nabyciu działki nr [...].
Pismami z dnia 6 lipca 2016 r. oraz 25 lipca 2016 r. sprecyzowała wniosek w ten sposób, że żądanie dotyczy dwóch granic działki, która po podziale w 1977 r. otrzymała numer [...], tj. południowej granicy działki nr [...] i całej zachodniej granicy tej działki od strony ul. [...].
Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Starosta Sandomierski orzekł o odmowie dokonania zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] gminy Sandomierz polegającej na zmianie danych objętych ewidencją gruntów i budynków w zakresie południowej i zachodniej granicy działek nr [...] i [...] (dawna działka nr [...]).
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła J. Z. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że ewidencja gruntów dla miasta Sandomierz została założona w latach sześćdziesiątych dwudziestego wieku ewidencja. W rejestrze gruntów z 1968 r. pod numerem [...] wykazano między innymi działkę nr [...] o powierzchni [...]ha jako grunty we władaniu S. S. Następnie jako właściciela gruntów wymienionych w rejestrze gruntów pod numerem [...], w tym działki nr [...], wykazano M. K. c. F. i S. W dniu 24 marca 1977 r., pod numerem [...], do ewidencji w składnicy geodezyjnej został przyjęty operat pomiarowy dotyczący podziału działki nr [...]. Jak wynika z tej dokumentacji działka nr 462 została podzielona na działki: nr [...] o powierzchni [...]ha i nr [...] o powierzchni [...]ha. Na mocy aktu notarialnego z dnia 25 marca 1977 r. Rep. A: [...] M. K. sprzedała Z. i F. małż. Z. działkę nr [...] o powierzchni [...]ha. Dla działki nr [...] o powierzchni [...]ha założono księgę wieczystą KW nr [...].
Opisany akt notarialny stanowił podstawę do wprowadzenia zmiany w rejestrze gruntów, w którym pod numerem [...] zostali wykazani Z. i F. Z. jako właściciele działki nr [...] o powierzchni [...]ha. W 1987 r. w rejestrze gruntów wprowadzono kolejną zmianę wykazując pod numerem [...] działkę nr [...] o powierzchni [...]ha jako własność E. K. na podstawie aktu notarialnego Rep. A Nr [...]. W latach 1993-1994 przeprowadzono tzw. modernizację operatu ewidencji gruntów obrębu [...]. Dokumentacja dotycząca tej modernizacji została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 17 stycznia 1995 r. pod numerem ewidencyjnym [...]. W ramach prac związanych z aktualizacją ewidencji gruntów wykonano między innymi pomiar granic działek ewidencyjnych wraz z ustaleniem ich przebiegu. Wykonanie pomiaru zostało udokumentowane szkicami polowymi. Na szkicach nr [...] i [...] przedstawiono między innymi grunty oznaczone jako działki nr [...] i [...].
Ze szkiców tych wynika, że przedmiotem pomiaru był stan istniejący na gruncie. Stan ten był podstawą do ustalenia nowego przebiegu granic działek ewidencyjnych i obliczenia ich nowych powierzchni. Zmianie uległ między innymi przebieg granic działki nr [...] oraz jej powierzchnia, która zgodnie z dokonanymi pomiarami wynosiła [...]ha. Po zapoznaniu się z nowym stanem wykazanym w odniesieniu do działki nr [...], Z. i F. małż. Z. złożyli zastrzeżenia w odniesieniu do powierzchni działki z uwagi na przebieg granicy tej działki z ul. [...]. Z protokołu z dnia 10 grudnia 1993 r. dotyczącego rozpatrzenia zastrzeżeń do nowych danych ewidencyjnych wynika, że przebieg granic ul. [...] kwestionowali również inni właściciele przylegających do niej gruntów. Jak wynika z tego protokołu zastrzeżenia te oraz zgłoszone wnioski dotyczące włączenia gruntów faktycznie zajętych pod drogę do działek sąsiednich nie zostały uwzględnione z uwagi na to, że droga ta stanowiła przedmiot powszechnego korzystania. Treść protokołu z dnia 10 grudnia 1993 r. wskazuje na to, że przebieg granic działek od strony ul. [...] został dostosowany do stanu użytkowania na gruncie.
W ocenie organu pierwszeństwo przy ustalaniu przebiegu granic działek ewidencyjnych miał stan faktyczny władania stwierdzony na gruncie. Tak więc, przy ustalaniu granic działek w czasie tzw. modernizacji operatu ewidencyjnego, przeprowadzonej w latach 1993-1994, uwzględniano przede wszystkim stan faktycznego władania stwierdzony na gruncie na podstawie dokonanych wówczas pomiarów. W czasie pomiaru ustalono punkty załamania granic działek ewidencyjnych, obliczono ich współrzędne i w oparciu o te współrzędne obliczono powierzchnie działek. W rejestrze gruntów sporządzonym po zakończeniu prac dokonanych w latach 1993 - 1994 wykazano działkę nr [...] o powierzchni [...]ha jako własność F. i Z. małż. Z., przy czym zapis dokonany w księdze wieczystej KW nr [...] nie uległ zmianie i w dalszym ciągu figurowała w niej działka nr [...] o powierzchni [...]ha. W dniu 27 stycznia 1996 r. został zawarty akt notarialny Rep. "A" Nr [...], na mocy którego i zawartej w nim umowy darowizny J. Z. c. Z. i F. stała się właścicielką między innymi działki nr [...] o powierzchni [...] arów, dla której założono księgę wieczystą KW nr [...] (obecnie nr [...]).
Na podstawie tego aktu notarialnego wprowadzono zmianę w rejestrze gruntów w jednostce rejestrowej nr [...] wykazując J. Z. jako właściciela działki nr [...] o powierzchni [...]ha. W 2002 r. na zlecenie E. K. dokonano podziału działki nr [...] o powierzchni [...]ha na działki nr [...] o powierzchni [...]ha, [...] o powierzchni [...]ha i [...] o powierzchni [...]ha. Dokumentacja dotycząca opracowania projektu podziału działki nr [...] została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 7 maja 2003 r. pod numerem [...]. Projekt ten został zatwierdzony decyzją Burmistrza Miasta Sandomierza z dnia [...] maja 2003 r. nr [...].
Organ podkreślił, że na podstawie zawiadomienia znajdującego się w dokumentacji nr [...], dotyczącego terminu wykonania przez wykonawcę czynności przyjęcia granic dzielonej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], faktycznie nie można jednoznacznie ustalić, czy J. Z. została powiadomiona o tych czynnościach, ponieważ nie została wymieniona na tym zawiadomieniu, a podpisy zawiadamianych osób są nieczytelne. W protokole z czynności przyjęcia przebiegu granic nieruchomości spisanego przez wykonawcę dokumentacji nr [...] wynika, że J. Z. była obecna w czasie wykonywania czynności przyjęcia granic. Jednak podpisy złożone pod tym protokołem są nieczytelne co uniemożliwia jednoznaczne ustalenie, czy przyjęcie granic działki nr [...] odbyło się w jej obecności.
Zdaniem organu, kwestie te jednakże nie mają wpływu na rozstrzygnięcie i nie mogą być badane w niniejszym postępowaniu, bowiem należą one do odrębnego postępowania jakim jest postępowanie dotyczące podziału nieruchomości.
Organ podkreślił, że granice pomiędzy figurującymi w aktualnej ewidencji gruntów i budynków działkami nr [...] i [...] a działkami nr [...], [...] i [...] są sporne. Tak więc przedmiotem sporu jest zasięg prawa własności. Wobec powyższego, w ocenie organu, nie jest możliwe wprowadzenie zmian żądanych przez J. Z. w zakresie przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...] i [...] a działkami [...] i [...], gdyż prowadziłoby to do rozstrzygnięcia sporu o zasięg prawa własności do czego organy właściwe w sprawach dotyczących ewidencji gruntów i budynków nie są uprawnione.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła J. Z., zarzucając decyzji organu odwoławczego naruszenie:
- 1) prawa materialnego - art. 24a ust. 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne;
- 2) art. 7, 77 i 80 K.p.a.;
- 3) art. 6, 8, 9 i 11 K.p.a.;
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalając skargę podkreślił, że skarżąca kwestionuje prawidłowość wykonania dokumentacji dotyczącej opracowania projektu podziału działki nr [...] przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 7 maja 2003 r. pod numerem [...], podnosząc że nie uczestniczyła w czynnościach dotyczących przyjęcia granic działki nr [...] do opracowania projektu podziału. Istotnie, na podstawie zawiadomienia znajdującego się w dokumentacji nr [...], dotyczącego terminu wykonania przez wykonawcę czynności przyjęcia granic dzielonej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], nie sposób jednoznacznie ustalić, czy skarżąca została powiadomiona o tych czynnościach skoro nie została wymieniona w zawiadomieniu, a podpisy zawiadamianych osób są nieczytelne.
Natomiast z protokołu z czynności przyjęcia przebiegu granic nieruchomości spisanego przez wykonawcę dokumentacji nr [...] wynika, że skarżąca była obecna w czasie wykonywania czynności przyjęcia granic. Jak trafnie wskazuje organ podpisy złożone pod tym protokołem są nieczytelne co uniemożliwia jednoznaczne ustalenie, czy przyjęcie granic działki nr [...] odbyło się w obecności skarżącej.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności, Sąd podzielił stanowisko organu, że kwestie te nie miały jednak wpływu na rozstrzygnięcie i nie mogły być badane w postępowaniu ewidencyjnym, gdyż dotyczą odrębnego postępowania - postępowania dotyczącego podziału nieruchomości. Postępowanie to zostało uregulowane w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (w czasie podziału działki nr [...] w brzmieniu ogłoszonym w Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) oraz obowiązującym wówczas rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzaju dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz. U. Nr 25, poz. 130 – aktualnie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. Nr 268, poz. 2663).
Sąd zwrócił uwagę, że kwestie związane z podziałem nieruchomości nie należą do organów właściwych w sprawach ewidencji gruntów i budynków, gdyż organem właściwym w sprawach dotyczących podziału nieruchomości jest wójt, burmistrz, prezydent. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że zgodnie z § 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, obowiązującym w latach 2002-2003, organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków obowiązany był do wprowadzenia z urzędu zmian w ewidencji gruntów i budynków między innymi na podstawie prawomocnych decyzji administracyjnych oraz opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych. Stąd też Starosta Sandomierski, mając na uwadze decyzję Burmistrza Miasta Sandomierza z dnia [...] maja 2003 r., obowiązany był do wykazania w ewidencji gruntów i budynków podziału działki nr [...] zatwierdzonego tym rozstrzygnięciem, w oparciu o dokumentację nr [...].
Skoro granice pomiędzy figurującymi w aktualnej ewidencji gruntów i budynków działkami nr [...] i [...] a działkami nr [...], [...] i [...] są sporne to wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony.
Ponadto, aktualnie przed Sądem Rejonowym w Sandomierzu toczy się postępowanie rozgraniczeniowe pod sygnaturą akt I Ns 446/12, dotyczące ustalenia przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...]. Dla potrzeb tego postępowania na zlecenie Sądu zostały wykonane dwa opracowania: opracowanie przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 27 lutego 2015 r. pod identyfikatorem [...] i opracowanie przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 27 lutego 2015 r. pod identyfikatorem [...]. Ponieważ jednak postępowanie rozgraniczeniowe prowadzone przez Sąd Rejonowy w Sandomierzu pod sygnaturą akt I Ns 446/12, nie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem sądowym dokumentacje o identyfikatorach: [...] i [...] nie mogą stanowić podstawy do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do przebiegu granic działek ewidencyjnych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J. Z., zarzucając:
- 1) naruszenie prawa materialnego poprzez:
- a) błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (polegające na niezastosowaniu w postępowaniu, którego wynik jest zaskarżany i błędnym zastosowaniu) art. 24 ust. 2a, 2b i 2c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne z dnia 17 maja 1989 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.) poprzez niezastosowanie wskazanych przepisów do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej wszczętej na żądanie Skarżącej przed organem I instancji, której istotą była aktualizacja informacji zawartej w ewidencji gruntów i budynków, która winna być dokonana bądź to z urzędu (gdyby organy administracji potraktowały wniosek Skarżącej jako zgłoszenie informacji o wykryciu błędnych informacji), bądź na wniosek Skarżącej, której zależało na aktualizacji błędnych informacji dotyczących jej działek, gdzie błąd został dokonany przez organy administracji w związku z ich działaniami z urzędu (tzw. modernizacja ewidencji w latach 1993-1994), a bez żadnego związku z jakimikolwiek działaniami prawnymi stron stosunków cywilnoprawnych (czynnościami prawnymi), czego efektem było oddalenie wniosku - a w konsekwencji usankcjonowanie, wbrew ustawowym celom określonym w art. 20 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, ewidencjonowanie nieaktualnego i oczywiście błędnego stanu, nie mającego żadnych podstaw w jakichkolwiek zdarzeniach cywilnoprawnych;
ewentualnie:
- b) błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (polegające na niezastosowaniu w postępowaniu, którego wynik jest zaskarżany) art. 24a ust. 9 i ust. 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez oddalenie wniosku złożonego w celu sprostowania skutków błędnej modernizacji ewidencji gruntów (prowadzonej w latach 1993-1994) - a w konsekwencji usankcjonowanie, wbrew ustawowym celom (określonym w art. 20 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, ewidencjonowanie nieaktualnego i oczywiście błędnego stanu, nie mającego żadnych podstaw w jakichkolwiek zdarzeniach cywilnoprawnych;
- 2) naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- a) art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a tejże ustawy poprzez nie uwzględnienie skargi i nie uchylenie zaskarżonej decyzji (oraz decyzji ją poprzedzającej) w całości w sytuacji, gdy zaszło naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy - art. 24 ust. 2a, 2b i 2c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez niezastosowanie wskazanych przepisów do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej wszczętej na żądanie Skarżącej przed organem I instancji, której istotą była aktualizacja informacji zawartej w ewidencji gruntów i budynków, która winna być dokonana bądź to z urzędu (gdyby organy administracji potraktowały wniosek skarżącej jako zgłoszenie informacji o wykryciu błędnych informacji), bądź na wniosek skarżącej, której zależało na aktualizacji błędnych informacji dotyczących jej działek, gdzie błąd został dokonany przez organy administracji w związku z ich działaniami z urzędu (tzw. modernizacja ewidencji w latach 1993-1994), a bez żadnego związku z jakimikolwiek działaniami prawnymi stron stosunków cywilnoprawnych (czynnościami prawnymi), czego efektem było oddalenie wniosku - a w konsekwencji usankcjonowanie, wbrew ustawowym celom (określonym w art. 20 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Oprowadzenia ewidencji gruntów i budynków, ewidencjonowanie nieaktualnego i oczywiście błędnego stanu, nie mającego żadnych podstaw w jakichkolwiek zdarzeniach cywilnoprawnych;
ewentualnie
b) art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a tejże ustawy poprzez nie uwzględnienie skargi i nie uchylenie zaskarżonej decyzji (oraz decyzji ją poprzedzającej) w całości w sytuacji, gdy zaszło naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy art. 24a ust. 9 i ust. 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez oddalenie wniosku złożonego w celu sprostowania skutków błędnej modernizacji ewidencji gruntów (prowadzonej w latach 1993-1994) - a w konsekwencji usankcjonowanie, wbrew ustawowym celom (określonym w art. 20 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, ewidencjonowanie nieaktualnego i oczywiście błędnego stanu, nie mającego żadnych podstaw w jakichkolwiek zdarzeniach cywilnoprawnych;
c) art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tejże ustawy poprzez nie uwzględnienie skargi i nie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości w sytuacji, gdy zaszło naruszenie przepisu postępowania mające wpływ na wynik sprawy - art. 8 k.p.a., oraz innych, wskazanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego;
d) art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 141 § 4 tejże ustawy poprzez zawarcie w uzasadnieniu decyzji błędnego, lakonicznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia - nieuwzględnienie (pomimo niezwiązania przez Sąd I instancji zakresem Skargi) innych, niż wskazane przez Skarżącą w jej skardze podstaw prawnych wiodących do osiągnięcia jej ewidentnego celu - sprostowania skutków błędnej modernizacji ewidencji gruntów (prowadzonej w latach 1993-1994) - a w konsekwencji usankcjonowanie, wbrew ustawowym celom (określonym w art. 20 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Oprowadzenia ewidencji gruntów i budynków, ewidencjonowanie nieaktualnego i oczywiście błędnego stanu, nie mającego żadnych podstaw w jakichkolwiek zdarzeniach cywilnoprawnych - poprzez niebadanie sprawy w kontekście aktualizacji ewidencji gruntów i budynków na bazie regulacji zawartej w art. 24 ust. 2a, 2b i 2c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania;
ewentualnie
2) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie decyzji Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji;
oraz
- 3) zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącej kosztów postępowania administracyjnosądowego w I i II instancji, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018. 1302 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że zgodnie z powołanym art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
W skardze kasacyjnej w pkt 1 lit. a i lit. b sformułowane zostały zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, zaś w pkt 2 lit. a, lit. b, lit. c, lit. d zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej to przede wszystkim zauważyć należy, że zostały sformułowane w sposób alternatywny tzn. co do zarzutów naruszenia prawa materialnego w pkt 1 w lit. a wskazano na naruszenie art. 24 ust. 2a, ust. 2b, ust. 2c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu wskazanych przepisów, podczas gdy skarżącej zależało na aktualizacji błędnych informacji dotyczących jej działek, a błąd został dokonany przez organy, ewentualnie w pkt 1 lit. b wskazano na błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezastosowaniu art. 24a ust. 9 i ust. 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Podobnie w zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania w pkt 2 lit. a wskazano na naruszenie art. 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 24 ust. 2a, ust. 2b, ust. 2c ustawy, ewentualnie w pkt 2 lit b wskazano na naruszenie art. 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 24a ust. 9 i ust. 12 ustawy, a nadto w pkt 2 lit c wskazano na naruszenie art. 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a., a w pkt 2 lit. d wskazano na naruszenie art. 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Taka konstrukcja zarzutów skargi kasacyjnej w szczególności alternatywne sformułowanie zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego nie jest prawidłowa. Artykuł 24 ustawy określa ogólne zasady aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w tym kiedy aktualizacja dokonywana jest z urzędu a kiedy na wniosek (ust. 2a), kiedy aktualizacja następuje w drodze czynności materialno-technicznej (ust. 2 b) oraz, że odmowa aktualizacji następuje w drodze decyzji (ust. 2c).
Artykuł 24a ustawy reguluje natomiast szczególny rodzaj postępowania ewidencyjnego jakim jest postępowanie modernizacyjne, które wprowadzone zostało do ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nowelizacją z dnia 28 listopada 2003 r., a obowiązuje od 22 września 2004 r. Postępowanie modernizacyjne prowadzone jest na obszarach poszczególnych obrębów ewidencyjnych, uczestniczy w nim wiele stron, a szczególne zasady jego prowadzenia uregulowane są w powołanym art. 24a ustawy. Stąd też alternatywne formułowanie zarzutu naruszenia prawa materialnego nie jest poprawne, ta sama uwaga dotyczy alternatywnie sformułowanych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, tj. pkt 2 lit. a i lit. b.
Sformułowany zaś w pkt 2 lit. c zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. (tj. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa) nie został rozwinięty i uzasadniony w skardze kasacyjnej, na pewno zaś poprzez ten zarzut nie zostały zakwestionowane ustalenia faktyczne poczynione w sprawie. Jak wynika z akt okolicznością bezsporną nie kwestionowaną przez skarżącą jest istnienie sporu granicznego pomiędzy nieruchomością skarżącej a nieruchomością oznaczoną jako działki nr [...] i nr [...], stanowiącą ulicę [...], która z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się własnością Powiatu Sandomierskiego, co stwierdził Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. W 2009 r. na wniosek skarżącej zostało wszczęte postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące ustalenia granicy pomiędzy nieruchomością stanowiącą jej własność a nieruchomością stanowiąca ulicę [...]. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Burmistrz Miasta Sandomierza umorzył postępowanie rozgraniczeniowe w tej sprawie i przekazał sprawę do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w Sandomierzu sygn. akt I Ns 647/09, postępowanie sądowe zostało umorzone, gdyż skarżąca wycofała swój wniosek.
Spór graniczny dotyczy również przebiegu granicy pomiędzy działką skarżącej nr [...] a działką nr [...]. W dacie wydawania zaskarżonej decyzji przed Sądem Rejonowym w Sandomierzu pod sygn. akt I Ns 446/12 toczyło się postępowanie rozgraniczeniowe, które nie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Powyższe okoliczności wskazują, że przebieg granic pomiędzy nieruchomością skarżącej, a nieruchomością (składającą się z działek nr [...] i nr [...]) stanowiącą ulicę [...] będącą własnością Powiatu Sandomierskiego, jak również pomiędzy nieruchomością skarżącej a nieruchomością (składającą się z działki nr [...]) stanowiącej własność Z. D. jest sporny. W takich okolicznościach nie można poprzez postępowanie ewidencyjne rozstrzygać spornych kwestii dotyczących ustalenia przebiegu granic, albowiem temu celowi służy postępowanie rozgraniczeniowe.
Przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wyraźnie odróżniają regulacje prawne powiązane z ewidencją gruntów (art. 20-26) od problematyki rozgraniczania nieruchomości (art. 29-39), są to dwa odrębne postępowania prowadzone przez różne organy. W pierwszym wypadku chodzi o naniesienie do ewidencji bezspornych danych o gruntach, budynkach i lokalach, co ma charakter informacyjny. Natomiast sprawą o rozgraniczenie jest sprawa, w której przyczyną konfliktu i istotą sporu jest przebieg granicy. Tym samym rozgraniczenie nieruchomości służy ustaleniu przebiegu granic między nimi przez określenie położenia punktów i linii granicznych i ustaleniu zasięgu własności, utrwaleniu tych gruntów znakami granicznymi na gruncie i sporządzeniu odpowiednich dokumentów.
Stosownie do art. 29 ust. 1 p.g.k., rozgraniczenie ma na celu ustalenie przebiegu spornej granicy pomiędzy nieruchomościami. Stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo dokonał kontroli zaskarżonej decyzji, akceptując stanowisko organów ewidencyjnych, odmawiających wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów, z uwagi na istnienie sporów granicznych, potwierdzeniem czego są podjęte postępowania rozgraniczeniowe.
Należy jeszcze wskazać, że sformułowany w pkt 2 lit. c zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest absolutnie niezasadny. Należy wręcz podkreślić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spełnia wszelkie wymagania określone w tym przepisie. Zauważyć również należy, że na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować formalną poprawność uzasadnienia wyroku, a nie jego prawidłowość merytoryczną. To, że skarżąca nie jest przekonana o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd pierwszej instancji, nie oznacza wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna została oddalona.