Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej Sąd I instancji, WSA) wyrokiem z dnia [...] marca 2019 r., sygn. akt II SA/Po 1026/18, oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na czynność Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie zmiany numeru porządkowego nieruchomości.
Do wydania wyroku doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. Dyrektor Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] w [...] przesłał "[...]" Spółka z o.o (dalej Spółka, Strona, Skarżąca, Skarżąca kasacyjnie) m.in. odpis uchwały nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. Rady Miasta [...] w sprawie nazwania ulicy imieniem [...], (Dz. Urzęd. Woj. Wlkp. z [...] lipca 2018 r. poz. [...]). Spółka została również poinformowana, że budynki zlokalizowane przy nowo nazwanych ulicach muszą posiadać numery porządkowe związane z nazwami tych ulic. W związku z tym numery budynków, które nie spełniają tego warunku podlegają zmianie.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. Prezes Spółki zwrócił się do Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] w [...]o pozostawienie dla budynku zajmowanego przez Spółkę dotychczasowego numeru porządkowego: "[...] ".
Dyrektor Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] w [...], działając z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] (dalej organ), pismem z dnia [...] października 2018 r., na podstawie art. 47a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.; dalej jako "p.g.i k."), rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. z 2012 r., poz. 125, dalej jako "rozporządzenie"), zawiadomił Spółkę, że drodze stanowiącej dojazd do nieruchomości oznaczonej geodezyjnie – działka nr [...], obr. [...], ark. [...] została nadana nazwa " [...] ", a dla budynku zlokalizowanego na tej nieruchomości dotychczasowy nr porządkowy " [...] został zmieniony na " nr [...] ul. [...] ".
Na powyższą czynność skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Spółka.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej ppsa), uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że przedmiotem skargi jest czynność materialno–techniczna, polegająca na nadaniu przez Prezydenta Miasta [...] numeru porządkowego – [...] nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], obr. [...], ark. [...] o nr. ew. [...], położonej przy ul. [...], (poprzednie oznaczenie adresowe [...]).
Następnie WSA w Poznaniu wskazał, że w myśl art. 47a ust. 4 pkt 5 lit. a p.g.i k. ewidencja miejscowości, ulic i adresów zawiera dane adresowe określające numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi, w tym w szczególności budynków: biurowych, ogólnodostępnych wykorzystywanych na cele kultury i kultury fizycznej, o charakterze edukacyjnym, szpitali i opieki medycznej oraz przeznaczonych do działalności gospodarczej, wybudowanych, w trakcie budowy i prognozowanych do wybudowania. Kompetencja do nadawania numerów porządkowych przysługuje wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), który czyni to z urzędu lub na wniosek zainteresowanych (art. 47a ust. 5 p.g.i k.). Na tle przepisów tyczących tej materii ukształtowało się stanowisko sądów administracyjnych, że czynności właściwych organów gminy, polegające na nadaniu lub zmianie numerów porządkowych nieruchomości mają charakter czynności materialno–technicznych.
Postępowanie w tym przedmiocie jest uproszczone i ma w założeniu jedynie sprowadzać się do odpowiedniego oznaczenia nieruchomości w oparciu m.in. o aktualny stan faktyczny i prawny nieruchomości, wynikający z odrębnych dokumentów. Czynności nadania lub zmiany numeru porządkowego nieruchomości dokonywane są na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa, mają jednostronny charakter, skierowane są do właścicieli (współwłaścicieli) nieruchomości lub też władających nimi, dla których ustalany jest numer porządkowy, a z ich wydaniem wiążą się obowiązki – chociażby obowiązek umieszczenia tabliczki z numerem porządkowym nieruchomości. Kontrola tego typu czynności przez sądy administracyjne odbywa się zatem na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ppsa.
Szczegółowe reguły dotyczące nadawania numerów porządkowych nieruchomościom lub ich zmiany ustalone zostały przepisami rozporządzenia w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów. Rozporządzenie określa szczegółowy zakres informacji gromadzonych w bazach danych ewidencji miejscowości, ulic i adresów, organizację i tryb tworzenia, aktualizacji i udostępniania baz danych ewidencji oraz wzór wniosku o ustalenie numeru porządkowego budynku (§ 1 rozporządzenia).
Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, numery porządkowe, o których mowa w art. 47a ust. 4 pkt 5 lit. a) p.g.i k., ustala się w procesie zakładania ewidencji, a w uzasadnionych przypadkach także w procesach jej aktualizacji, uzupełnienia lub zmiany, wykorzystując do tego celu: 1) ewidencję numeracji porządkowej nieruchomości;
- 2) ewidencję gruntów i budynków;
- 3) bazy danych obiektów topograficznych (BDOT500 i BDOT10k);
- 4) miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku braku takich planów – decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;
- 5) ortofotomapę cyfrową.
Stosownie do treści § 5 ust. 2 rozporządzenia, dla każdej ulicy i każdego placu posiadającego nazwę tworzy się odrębne, ciągłe zbiory numerów porządkowych w sposób zapewniający przestrzenną regularność każdego z tych zbiorów oraz unikalność jego elementów, zachowując w miarę możliwości istniejące numery porządkowe, ujawnione w ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości, oraz dotychczasowe zasady tej numeracji.
Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia, aktualizacji danych ewidencji, ich uzupełnienia lub zmiany dokonuje się z różnych przyczyn wymienionych w tym przepisie, w tym między innymi, jeżeli została utworzona nowa ulica (§ 9 ust. 1 pkt 4).
Postępowanie w przedmiocie zmian dotychczasowych danych adresowych jest uproszczone i ma w założeniu jedynie sprowadzać się do odpowiedniego oznaczenia nieruchomości m.in. w oparciu o aktualny stan faktyczny i prawny wynikający z odpowiednich dokumentów. Jeżeli dojdzie – tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie – do zmiany nazwy ulicy, to co do zasady, sytuacja ta jest podstawą dokonania zmian. Przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia wskazuje na celowość zachowania "w miarę możliwości" istniejących numerów porządkowych, ale przepis ten dotyczy numerów, a nie nazwy ulicy.
W związku z tym, w oparciu o tę normę może dojść do sytuacji, że właśnie z uwagi na względy celowościowe na danej ulicy kolejne nieruchomości nie będą oznaczane kolejnymi numerami. Ta sytuacja nie może jednak dotyczyć nazw ulic, to znaczy w oparciu o przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia nie może dojść do sytuacji, że numer znajdującego się na danej ulicy obiektu, z uwagi np. na względy historyczne zostanie przypisany nazwie ulicy znajdującej się w innym miejscu. Ww. przepisy nie przewidują bowiem możliwości aby w ciągu budynków znajdujących się wzdłuż tej samej nazwanej ulicy, budynkom tym nadane zostały numery przypisane do różnych nazw ulic. Wniosek taki wynika a contrario z przepisu § 5 ust 2 rozporządzenia, który dopuszcza jeden wyjątek w zakresie braku ciągłości i przestrzennej regularności numeracji budynków: mianowicie numeracja budynków wzdłuż jednej ulicy nie musi w pewnych sytuacjach polegać na nadawaniu kolejnych numerów kolejnym budynkom.
W związku z tym, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że centrum handlowe należące do Spółki jest położone pomiędzy ul. [...] i ul. [...], w pewnym oddaleniu od ul. [...]. Zjazd do centrum handlowego znajduje się wyłącznie z drogi publicznej: ul. [...], nie jest natomiast możliwy z ul. [...]. Skoro należące do Spółki centrum handlowe nie jest bezpośrednio skomunikowane z ul. [...] nie jest możliwe oznaczenie ww. obiektu numerem porządkowym przypisanym do ul. [...]. Taka ewentualność mogłaby wprowadzić chaos, skoro znajdujące się obok siebie budynki, położone wzdłuż ul. [...] (i skomunikowane wyłącznie z tą drogą publiczną), oznaczone byłyby numerami przypisanymi do dwóch różnych ulic. Niewątpliwie intencją prawodawcy w zakresie wprowadzenia w życie rozporządzenia było uporządkowanie zasad nadawania numerów porządkowym budynkom, tak by numeracja ta była możliwie najbardziej czytelna. Okoliczność tę należy mieć na względzie dokonując interpretacji przepisów rozporządzenia.
W ocenie Sądu, w sprawie nie zachodzi przypadek przewidziany w § 5 ust. 7 rozporządzenia (możliwość nadania większej liczby numerów porządkowych), albowiem budynek należący do Spółki nie posiada żadnego wejścia od strony ul. [...], nadto, w tym właśnie miejscu, z uwagi na rozwiązania komunikacyjne nie jest możliwy ruch pieszych wzdłuż ul. [...]. Zarówno dojazd, jak i dojście do centrum handlowego możliwe są wyłącznie od ul. [...].
Z powyższym wyrokiem nie zgodziła się Spółka, która złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi, w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 ppsa, zarzucono naruszenie:
- 1. art. 141 § 4 ppsa poprzez brak przedstawienia stanu faktycznego sprawy i podstawy prawnej rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający prześledzenie toku rozumowania Sądu w kontekście zastosowania właściwych przepisów do ustalonego stanu faktycznego, co uniemożliwia kontrolę instancyjną przez Naczelny Sąd Administracyjny;
- 2. art. 151 i art. 146 § 1 ppsa poprzez oddalenie skargi, podczas gdy należało stwierdzić bezskuteczność zaskarżonej czynności organu w związku z brakiem wskazania przez organ podstawy prawnej zaskarżonej czynności, to jest w związku z naruszeniem przez organ art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP,
- 3. art. 133 § 1 ppsa poprzez czynienie ustaleń faktycznych na podstawie materiału nie znajdującego się w aktach sprawy.
Natomiast zaskarżonemu wyrokowi, w ramach podstawy z art. 174 pkt 1 ppsa, zarzucono naruszenie:
- 4. art. 47 b ust. 5 p.g.i k. oraz § 5 ust. 2 oraz § 9 ust. 1 i § 9 ust. 1 pkt 1 i § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów, tj. naruszenie prawa materialnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu wyraża się w zastosowaniu do stanu faktycznego polegającego na zmianie nazwy ulicy przepisu § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów oraz niezastosowaniu do takiego stanu przepisu § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia;
naruszenie prawa materialnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu wyraża się w braku zastosowania przepisu art. 47 b ust. 5 p.g.i k. oraz § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów;
naruszenie prawa materialnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny polegające na jego błędnej wykładni wyraża się w wywodzeniu z przepisów § 5 ust. 2 oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów normy prawa, która nakazuje oznaczać budynki tylko i wyłącznie nazwą ulicy, z którą budynek jest cyt. "bezpośrednio skomunikowany".
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent Miasta [...] wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 ppsa, wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.
W myśl art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To wszystko jest rolą skarżącego. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym skierowanym przeciwko wyrokowi Sądu I instancji, a zatem obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie jej podstawy/aw oraz zarzutów, zawierających precyzyjne oznaczenie przepisów, które zostały naruszone przez sąd, gdyż jak wyjaśniono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zakreślonych podstawami i zarzutami wyraźnie określonymi w jej treści (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2021 r. sygn. akt II GSK 2187/21).
W niniejszej sprawie Skarżąca kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 ppsa – zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 ppsa.
Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej zarządzeniem z dnia 14 czerwca 2022 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Zarzuty skargi kasacyjnej skonstruowane zostały na obydwu podstawach przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 ppsa tj. zarówno na naruszeniu prawa materialnego, jak i na naruszeniu przepisów postępowania, które – zdaniem Skarżącej – miało istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności ustosunkowania się wymagał zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa ze względu na konsekwencje procesowe, które wiązałyby się z ewentualnym stwierdzeniem jego zasadności, a mianowicie konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez Sąd pierwszej instancji.
W powołanym przepisie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawodawca określił niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, czyli: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie przyjmuje w swym orzecznictwie, że naruszenie art. 141 § 4 ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. o sygn. akt II FPS 8/09, publ. ONSAiWSA z 2010 r. Nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W rozpoznawanej sprawie nie występuje żadna z wymienionych sytuacji. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w powołanym przepisie. Sąd I instancji zawarł w nim opis tego, co działo się w sprawie w uproszczonym postępowaniu administracyjnym oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn – w jego ocenie – skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku umożliwiło przeprowadzenie kontroli instancyjnej skarżonego kasacyjnie orzeczenia WSA w kwestionowanym zakresie (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2019r. sygn. akt II GSK 1484/17). Tym samym ten zarzut skargi kasacyjnej nie jest usprawiedliwiony.
Kolejny zarzut (nr 2) zdaniem Spółki dotyczy naruszenia art. 151 i art. 146 § 1 ppsa poprzez oddalenie skargi, podczas gdy należało stwierdzić bezskuteczność zaskarżonej czynności organu – czynność Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2018r., nr [...] w przedmiocie zmiany numeru porządkowego nieruchomości – w związku z brakiem wskazania przez organ podstawy prawnej zaskarżonej czynności, to jest w związku z naruszeniem przez organ art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP. Autor skargi kasacyjnej wywodzi, że nie wskazanie konkretnych jednostek redakcyjnych art. 47a p.g.i k. oraz rozporządzenia w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów czyni tę czynność bezskuteczną. Pogląd Skarżącej jest nieuprawniony, ponieważ nie jest "czynnością bezskuteczną" taka czynności, w której nie wskazano podstawy prawnej dla tej czynności w rzeczywistości istniejącej albo taką podstawę prawną niewłaściwie powołano.
Nie wskazanie w czynność Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2018r. konkretnych jednostek redakcyjnych art. 47a p.g.i k. oraz rozporządzenia nie wpływa na jej jurydyczne cechy (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2021r. sygn. akt II GSK 2187/21; wyrok NSA z 6 lutego 1981 r. sygn. akt SA 819/81). W rozpoznawanej sprawie istnieją podstawy prawne do realizacji tej czynności przez organ – wynikające z prawa powszechnie obwiązującego – zawarte w: p.g.i k. oraz rozporządzeniu. W toku przeprowadzanej kontroli sądowoadministracyjnej, jak wynika z uzasadnienia skarżonego orzeczenia (s. 3 i nast.), Sąd I instancji zastosował właściwe w sprawie, konkretne przepisy prawa powszechnie obowiązującego ulokowane w określonych jednostkach redakcyjnych p.g.i k. oraz rozporządzenia. Tym samy zarzut nr 2 nie może zostać uwzględniony.
Naruszenie art. 133 § 1 ppsa, poprzez czynienie ustaleń faktycznych na podstawie materiału nie znajdującego się w aktach sprawy, to 3 zarzut Skarżącej kasacyjnie w stosunku do orzeczenia WSA. Naruszenie przewidzianej w art. 133 § 1 ppsa zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 ppsa, czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 ppsa. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest co do zasady materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. Art. 133 § 1 ppsa może stanowić podstawę skutecznego zarzutu, gdyby sąd administracyjny – co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie – przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonej czynności, która prowadziłaby do przedstawienia przez sąd stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w skarżonej czynności (wyrok NSA z 22 lutego 2022 r. sygn. akt II OSK 579/19).
Wbrew twierdzeniom Spółki Sąd I instancji, nie naruszył w szczególności przepisów postępowania przywoływanymi w skardze kasacyjnej zwrotami (s. 5 skargi kasacyjnej), i wydał wyrok na podstawie akt sprawy. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny uznaje powyższy zarzut za chybiony.
Następnie zdaniem Skarżącej kasacyjnie, w ramach podstawy z art. 174 pkt 1 ppsa, doszło także do naruszenia wyrokiem WSA art. 47b ust. 5 p.g.i k. oraz § 5 ust. 2 oraz § 9 ust. 1 i § 9 ust. 1 pkt 1 i § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia – co obejmuje zarzut nr [...].
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że Rada Miasta [...] w dniu [...] czerwca 2018 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie nazwania ulicy imieniem [...] (Dz. Urzęd. Woj. Wlkp. z 4 lipca 2018 r. poz. 5504). Z uchwały wynika, że nazywa się imieniem [...] ulicę w rejonie ul. [...] i [...]. Dalej treść uchwały wskazuje: Nazwa ulicy brzmi [...]. Lokalizację i zasięg nazw określają odpowiednio załączniki nr 1 i nr 2 do uchwały. Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 994, zm. poz. 1000).
Tym samym została utworzona "nowa" ulica – ul. [...] – w rejonie ul. [...] i [...], których, co należy podkreślić, lokalizację i zasięg nazw określają odpowiednio załączniki nr 1 i nr 2 do uchwały Rady Miasta [...].
Zasadnie zatem stwierdza WSA (s. 6 uzasadnienia), że zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, aktualizacji danych ewidencji, ich uzupełnienia lub zmiany dokonuje się z różnych przyczyn wymienionych w tym przepisie, w tym między innymi, jeżeli została utworzona nowa ulica (§ 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia). Niniejszą okoliczność podkreśla także organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną (s. 5).
Dla każdej ulicy i każdego placu posiadającego nazwę, stosownie do § 5 ust. 2 rozporządzenia, tworzy się odrębne, ciągłe zbiory numerów porządkowych w sposób zapewniający przestrzenną regularność każdego z tych zbiorów oraz unikalność jego elementów, zachowując w miarę możliwości istniejące numery porządkowe, ujawnione w ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości, oraz dotychczasowe zasady tej numeracji.
W następstwie powyższego, Dyrektor Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] w Poznaniu, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], pismem z dnia [...] października 2018 r., powołując się na art. 47a p.g.i k. i rozporządzenie zawiadomił Spółkę, że drodze stanowiącej dojazd do nieruchomości oznaczonej geodezyjnie – działka nr [...], obr. [...], ark. [...] została nadana nazwa " [...] ", a dla budynku zlokalizowanego na tej nieruchomości dotychczasowy nr porządkowy " [...] został zmieniony na " nr [...] ul. [...] ".
Powyższa czynności doprowadziła do powstania sporu pomiędzy Spółką a organem, który jest przedmiotem niniejszego postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Sąd kasacyjny podziela stanowisko WSA, że postępowanie w przedmiocie zmian dotychczasowych danych adresowych jest uproszczone i ma w założeniu jedynie sprowadzać się do odpowiedniego oznaczenia nieruchomości m.in. w oparciu o aktualny stan faktyczny i prawny wynikający z odpowiednich dokumentów. Przypomnijmy, że w niniejszej sprawie lokalizację i zasięg nazw wskazywanych wyżej ulic określają odpowiednio załączniki nr 1 i nr 2 do przywoływanej wyżej uchwały Rady Miasta [...].
Trafnie zauważa Sąd I instancji, co podziela Naczelny Sąd Administracyjny, że cytowany wyżej przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia wskazuje na celowość zachowania "w miarę możliwości" istniejących numerów porządkowych, ale przepis ten dotyczy numerów, a nie nazwy ulicy. W związku z tym, w oparciu o tę normę może dojść do sytuacji, że właśnie z uwagi na względy celowościowe na danej ulicy kolejne nieruchomości nie będą oznaczane kolejnymi numerami. Ta sytuacja nie może jednak dotyczyć nazw ulic, to znaczy w oparciu o przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia nie może dojść do sytuacji, że numer znajdującego się na danej ulicy obiektu, z uwagi np. na względy historyczne zostanie przypisany nazwie ulicy znajdującej się w innym miejscu. Analizowane tutaj przepisy prawa nie przewidują bowiem możliwości aby w ciągu budynków znajdujących się wzdłuż tej samej nazwanej ulicy, budynkom tym nadane zostały numery przypisane do różnych nazw ulic.
Wniosek taki wynika, co uprzednio zauważył WSA, a contrario z przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia, który dopuszcza jeden wyjątek w zakresie braku ciągłości i przestrzennej regularności numeracji budynków: mianowicie numeracja budynków wzdłuż jednej ulicy nie musi w pewnych sytuacjach polegać na nadawaniu kolejnych numerów kolejnym budynkom.
Centrum handlowe należące do Spółki, jak wynika z ustaleń WSA, jest położone pomiędzy ul. [...] i ul. [...], w pewnym oddaleniu od ul. [...]. Zjazd do centrum handlowego znajduje się wyłącznie z drogi publicznej: ul. [...], nie jest natomiast możliwy z ul. [...]. Także Sąd odwoławczy podziela pogląd Sądu I instancji, że skoro należące do Spółki centrum handlowe nie jest bezpośrednio skomunikowane z ul. [...] nie jest możliwe oznaczenie ww. obiektu numerem porządkowym przypisanym do ul. [...]. Taka ewentualność mogłaby wprowadzić niewłaściwy stan, skoro znajdujące się obok siebie budynki, położone wzdłuż ul. [...] (i skomunikowane tylko z tą drogą publiczną), oznaczone byłyby numerami przypisanymi do dwóch różnych ulic.
Budynek należący do Spółki, jak to też wynika z ustaleń Sądu I instancji, nie posiada żadnego wejścia od strony ul. [...], nadto, w tym właśnie miejscu, z uwagi na rozwiązania komunikacyjne nie jest możliwy ruch pieszych wzdłuż ul. [...]. Zarówno dojazd, jak i dojście do centrum handlowego możliwe są wyłącznie od ul. [...]. Tym samym w przedstawionej sytuacji nie może dojść do zastosowania § 5 ust. 7 rozporządzenia, który stanowi, że w przypadku budynków, położonych w bezpośrednim sąsiedztwie dwu lub więcej ulic, posiadających odrębne wejścia od strony sąsiadujących z nimi ulic albo gdy budynek położony przy jednej ulicy posiada więcej niż jedno wejście główne, budynkom tym może być nadawanych wiele numerów porządkowych, związanych ze wszystkimi głównymi wejściami do budynku.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu nr [...] sformułowanego przez Skarżącą.
Mając na uwadze powyższe rozważania, w tym w szczególności brak podstaw do stwierdzenia naruszenia w niniejszym postępowaniu przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa), jak również przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ppsa), przy ustaleniu, że wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i na gruncie art. 184 ppsa orzekł o jej oddaleniu.