Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 111/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. S. na decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...], którą utrzymał on w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie z dnia [...] września 2008r. w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w K. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny:
Rencistka policyjna K. S. na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 1996r. wydanej przez Zastępcę Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie, uzyskała lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w K. Lokal ten znajduje się w budynku stanowiącym własność Gminy K. i pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie. Z uwagi na zaleganie z opłatami czynszu za zajmowany lokal, organ po ustaleniu, że na dzień [...] marca 2007r. zaległości wynoszą [...] zł, pismem z dnia [...]maja 2007r. wezwał skarżącą do uregulowania należności do [...] sierpnia 2007 r. Z uwagi, że zaległości nie zostały uregulowane organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie opróżnienia lokalu. W dniu [...] października 2007 r. skarżąca zgłosiła się organu I instancji i złożyła pisemne oświadczenie, że w ciągu miesiąca ureguluje wszelkie zaległości czynszowe. Organ I instancji przychylił się do prośby i przedłużył termin spłaty zaległości do dnia [...] listopada 2007r. Jednak zaległości nie tylko nie zostały uregulowane, ale nadal rosły z uwagi na dalsze niepłacenie czynszu. ostatecznie organ ustalił, że na dzień [...] lipca 2008r. łączne zadłużenie z tytułu użytkowania lokalu mieszkalnego zajmowanego przez K. S. wynosiło [...] zł w tym odsetki stanowiły [...].
W dniu [...] września 2008 r. Komendant Miejski Policji w Krakowie wydał decyzję nr [...]. wzywającą K. S. do opróżnienia lokalu z osób i rzeczy. Jako podstawę prawną wydania decyzji wskazano art. 95 ust. 2 pkt 4 i ust. 4, oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia o Policji (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), oraz art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji...(Dz. U. z 2004r. Nr 8, poz.67 z póżn. zm.).
Od powyższej decyzji K. S. wniosła odwołanie. Po jego rozpoznaniu Małopolski Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie z dnia [...] września 2008r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji szczegółowo wyjaśnił status prawny przedmiotowego lokalu mieszkalnego i wskazał pełną podstawę prawną wydania decyzji. Organ podniósł, że lokal mieszkalny zajmowany przez K. S. należy do kategorii mieszkań o których mowa w art. 90 ustawy o Policji. Z kolei na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji...i ich rodzin, do mieszkań zajmowanych przez osoby uprawnione do policyjnej emerytury lub renty stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy policji. Organ przedstawił przepis art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji zgodnie z którym, decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się jeżeli policjant jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, po uprzedzeniu na piśmie o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczeniu dodatkowego miesięcznego terminu zapłaty zaległych i bieżących należności. Odnośnie wniosku strony o wydłużenie w czasie realizacji zaskarżonej decyzji, organ wskazał, ze przesłanki zawieszenia postępowania zostały enumeratywnie określone w art. 97 i żadna z nich w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Z kolei możliwość zawieszenia postępowania na wniosek strony zgodnie art. 98 § 1 kpa ma zastosowanie tylko w przypadku postępowania wszczętego na wniosek strony, natomiast postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte z urzędu. Nadto w uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ I instancyjny prawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy, jednak w uzasadnieniu decyzji organ I instancji niezbyt precyzyjnie przedstawił analizę stanu faktycznego do stanu prawnego, a przede wszystkim nie odwołał się do przepisu art.90 ust.1 ustawy o Policji i art.29 ust.1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym policjantów. Jednak błędy te nie są na tyle istotne, aby wyeliminować decyzję z obrotu prawnego, albowiem sama decyzja merytorycznie jest zasadna.
Na powyższą decyzję K. S. złożyła skargę wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu i instancji. W uzasadnieniu skargi przyznała, że ustalenia faktyczne są prawdziwe i że zalega z opatami czynszowymi na znaczą kwotę tj [...] zł. i zdaje sobie sprawę, że istnieją podstawy prawne do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu. Następnie przedstawiła swoja trudną sytuację finansową podała, że w grudniu spłaciła [...] zł zadłużenia i być może w styczniu spłaci [...] zł. W konkluzji wnosi o uchylenie zaskarżonych decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.
W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodził się ze stanowiskiem organu II instancji, że regulacja prawna dotycząca problematyki mieszkań dla funkcjonariuszy policji, emerytów policyjnych, rencistów policyjnych została odrębnie uregulowana w przepisach resortowych i w tym zakresie nie mają zastosowania powszechne rozwiązania dotyczące najmu lokali mieszkalnych, czy też ochrony praw lokatorów. W przypadku lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów przepisami odrębnymi dotyczącymi lokali mieszkalnych jest rozdział 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji. Przepisy te mają bezpośrednie zastosowanie do funkcjonariuszy Policji, a poprzez art.29 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Wewnętrznej oraz ich rodzin (t. j. Dz. U. z 2004r. Nr 8, poz.
- mają również zastosowanie do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków ich rodzin.
Sąd powołał brzmienie art.95 ust.2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji.
Wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, co sama skarżąca potwierdza, że na dzień [...].07.2008r. zalegała z opłatami czynszowymi na znaczną kwotę tj. [...] zł wraz z odsetkami. Tak duża zaległość w opłatach czynszowych za mieszkanie, którego powierzchnia użytkowa wynosi 42,16 m2, wskazuje, że skarżąca całymi latami nie reguluje tych należności. Z akt administracyjnych wynika, że skarżąca co najmniej od 1998 r. (pismo z dnia [...] sierpnia 1998 k. 198 wzywające skarżącą o zapłatę zaległości czynszowych w kwocie [...] zł i odsetek w kwocie [...]zł) zalega z opłatami mimo wielokrotnych pism wzywających o uregulowanie zaległości.
Mając na uwadze, okoliczności faktyczne sprawy, które są bezsporne, oraz obowiązujący stan prawny Sąd stwierdził, że zaskarżonym decyzjom nie można zarzucić, że zostały wydane sprzecznie z prawem, czy też z naruszeniem prawa. Podnoszone przez skarżącą okoliczności dotyczące jej ciężkiej sytuacji finansowej i materialnej nie mogą być uwzględnione, albowiem nie mają prawnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Przede wszystkim przepis art. 95 ust.2 ustawy o Policji, który określa kiedy wydaje się decyzję o opróżnieniu lokalu, ma charakter przepisu bezwzględnie obowiązującego. Tym samym w przypadku spełnienia jednej z przesłanek w nim określonych, organ zobowiązany jest wydać decyzję o opróżnieniu lokalu, decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego. Ustawodawca nie przewidział żadnych okoliczności, czy to natury rodzinnej, społecznej które umożliwiałoby organowi odstąpienie od wydania decyzji o opróżnieniu lokalu. Dlatego też okoliczności na które powołuje się skarżąca, w tym fakt posiadania małoletniej córki (urodzonej w 2002 r. podczas gdy zaległości czynszowe istniały już w 1998 r.) nie może być uwzględniony jako przesłanka uzasadniająca uchylenie decyzji o opróżnieniu lokalu, albowiem obowiązujący stan prawny nie przewiduje takiej podstawy, tym samym nie zwalnia organu z obowiązku wydania decyzji o opróżnieniu lokalu. Zgłoszony na rozprawie zarzut, iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z art. 95 ust. 4 ustawy o Policji jest niezasadny. Decyzją organu I instancji z dnia [...] września 2008r. nr [...] wzywającą skarżącą do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego objęte bowiem zostały wszystkie osoby zamieszkałe w przedmiotowym lokalu, w tym również małoletnia córka skarżącej.
Od powyższego wyroku K. S. wniosła skargę kasacyjną zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji na skutek przyjęcia, iż skarżąca pozostaje w zwłoce, a nie opóźnieniu w zapłacie czynszu i w konsekwencji błędne ustalenie, iż istnieją podstawy do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu z uwagi na zwłokę w zapłacie czynszu za świadczenia związane z eksploatacją lokalu przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności.
W ZWIĄZKU Z PRZEDSTAWIONYMI ZARZUTAMI W OPARCIU O PRZEPIS ART. 176 I ART. 185 § 1 P.P.S.A. WNIOSŁA O UCHYLENIE W CAŁOŚCI ZASKARŻONEGO WYROKU I PRZEKAZANIE SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA WOJEWÓDZKIEMU SĄDOWI ADMINISTRACYJNEMU.
W UZASADNIENIU SKARGI KASACYJNEJ WSKAZANO, IŻ ZGODNIE Z PRZEPISEM ART. 95 USTAWY O POLICJI WYDANIE PRZEZ WŁAŚCIWY ORGAN PAŃSTWOWY DECYZJI O OPRÓŻNIENIU LOKALU MIESZKALNEGO BĘDĄCEGO W DYSPOZYCJI MINISTRA WŁAŚCIWEGO DO SPRAW WEWNĘTRZNYCH LUB PODLEGŁYCH MU ORGANÓW WARUNKOWANE JEST OKREŚLONYM ZACHOWANIEM OSOBY ZAJMUJĄCEJ TEN LOKAL. DOPÓKI OSOBA TAKA W SPOSÓB RAŻĄCY NIE NARUSZY SWOICH OBOWIĄZKÓW WYNIKAJĄCYCH Z USTAWY, NIE UZYSKA TYTUŁU PRAWNEGO DO INNEGO LOKALU MIESZKALNEGO LUB NIE ZREZYGNUJE Z LOKALU NALEŻĄCEGO DO ZASOBU MIESZKANIOWEGO RESORTU SPRAW WEWNĘTRZNYCH, DOPÓTY NIE BĘDZIE PODSTAW PRAWNYCH DO WYDANIA WSPOMNIANEJ DECYZJI.
W OCENIE SKARŻĄCEJ NIE MOŻNA PRZYJĄĆ, ŻE W SPOSÓB RAŻĄCY NARUSZA ONA OBOWIĄZKI WYNIKAJĄCE Z POWOŁANEJ USTAWY. FAKT, IŻ SKARŻĄCA JEST W ZWŁOCE JEST SFORMUŁOWANIEM ZBYT DALEKO IDĄCYM, GDYŻ ODNOSI SIĘ ONO DO DZIAŁAŃ, W KTÓRYCH BEZPOŚREDNIO WINNYM POZOSTAJE PODMIOT DOPUSZCZAJĄCY SIĘ ZWŁOKI. SKARŻĄCA POZOSTAJE W OPÓŹNIENIU Z ZAPŁATĄ CZYNSZU, GDYŻ W OBECNEJ CHWILI ZNAJDUJE SIĘ W TRUDNEJ SYTUACJI FINANSOWEJ I MATERIALNEJ. GŁÓWNĄ PRZYCZYNĄ ZADŁUŻENIA JEST BRAK ŚRODKÓW FINANSOWYCH NA UTRZYMANIE MAŁOLETNIEJ CÓRKI, ZAPEWNIENIE PODSTAWOWYCH ŻYWIENIOWYCH DLA SIEBIE I SWOJEGO DZIECKA. W MIARĘ SWOICH MOŻLIWOŚCI SKARŻĄCA STARA SIĘ UREGULOWAĆ ZALEGŁOŚCI ZWIĄZANE Z PŁATNOŚCIAMI CZYNSZOWYMI PRZEDMIOTOWEGO LOKALU MIESZKALNEGO I AKTUALNIE W MIARĘ SWOICH MOŻLIWOŚCI TO ZADŁUŻENIE SPŁACA.
SKARŻĄCA POWOŁAŁA SIĘ NA ZASADĘ PRAWDY OBIEKTYWNEJ ORAZ NAKAZ HARMONIZACJI INTERESU SPOŁECZNEGO ZE SŁUSZNYM INTERESEM STRON. W JEJ OCENIE NIEUWZGLĘDNIENIE JEJ TRUDNEJ SYTUACJI MATERIALNEJ STANOWI OGRANICZENIE SIĘ TYLKO DO UWZGLĘDNIENIA INTERESU SPOŁECZNEGO Z POMINIĘCIEM W TEN SPOSÓB JEDNOSTKI.
POZA TYM, STOSOWNIE DO ART. 94 UST. 1 W ZWIĄZKU Z ART. 88 UST. 1 USTAWY O POLICJI POLICJANTOWI NIE PRZYSŁUGUJE POMOC FINANSOWA NA UZYSKANIE LOKALU LUB DOMU, JEŻELI POLICJANT NIE MA PRAWA DO UZYSKANIA PRZYDZIAŁU LOKALU MIESZKALNEGO, OKREŚLONEGO W ART. 90 TEJ USTAWY, W DRODZE DECYZJI ADMINISTRACYJNEJ, PONIEWAŻ POSIADA INNY ODPOWIEDNI LOKAL MIESZKALNY W MIEJSCOWOŚCI, W KTÓREJ PEŁNI SŁUŻBĘ, LUB W MIEJSCOWOŚCI POBLISKIEJ (ART. 95 POWOŁANEJ USTAWY). W PRZEDMIOTOWEJ SYTUACJI, SKARŻĄCA NIE DYSPONUJE INNYM LOKALEM, KTÓRY ZASPOKOIŁBY JEJ POTRZEBY MIESZKANIOWE. NIE OTRZYMAŁA TAKŻE EKWIWALENTU W ZAMIAN ZA OPUSZCZENIE LOKALU MIESZKALNEGO.
NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE
SKARGA KASACYJNA NIE ZASŁUGUJE NA UWZGLĘDNIENIE.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 174 pkt. 1 i 2 wskazanej ustawy, skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skuteczne natomiast zakwestionowanie prawidłowości sprawowanej kontroli przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest możliwe w przypadku wskazania przepisów prawa, które naruszył sąd, a następnie powiązanie zarzutów z nimi związanych z odpowiednimi normami prawa procesowego bądź materialnego, które wadliwie zastosowano w postępowaniu administracyjnym, a nadto wykazanie, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie skargę kasacyjną oparto o zarzut naruszenia prawa materialnego.
Wskazać należy, że naruszenie to może przejawiać się w dwóch różnych formach, to jest w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji, to jest podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis.
W niniejszej sprawie zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego w postaci art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu. Z zarzutem tym nie sposób się zgodzić.
Zgodnie z brzmieniem art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, wydaje się, jeżeli policjant jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, pomimo uprzedzania na piśmie o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu zapłaty zaległych i bieżących należności.
ODNOSZĄC POWYŻSZY STAN PRAWNY DO STANU FAKTYCZNEGO ROZPOZNAWANEJ SPRAWY NALEŻY DOJŚĆ DO WNIOSKU, ŻE ISTNIAŁY PODSTAWY DO WYDANIA K. S. DECYZJI ZOBOWIĄZUJĄCEJ JĄ DO OPRÓŻNIENIA LOKALU, W KTÓRYM DOTĄD ZAMIESZKIWAŁA. ZADŁUŻENIE SKARŻĄCEJ Z POWODU NIEUISZCZANIA NALEŻNOŚCI ZA ZAJMOWANY LOKAL SWÓJ POCZĄTEK BIERZE CO NAJMNIEJ W ROKU 1998 (PISMO Z DNIA [...] SIERPNIA 1998 R. WZYWAJĄCE SKARŻĄCĄ O ZAPŁATĘ ZALEGŁOŚCI CZYNSZOWYCH W KWOCIE [...] ZŁ I ODSETEK W KWOCIE [...] ZŁ). ZADŁUŻENIE Z TYTUŁU NIEPŁACENIA NALEŻNOŚCI CZYNSZOWYCH NADAL ROSŁO (NA DZIEŃ [...] MARCA 2007 R. WYNOSIŁO [...] ZŁ). W ZWIĄZKU Z TĄ SYTUACJĄ KOMENDANT MIEJSKI POLICJI W KRAKOWIE WEZWAŁ SKARŻĄCĄ DO UREGULOWANIA NALEŻNOŚCI DO [...]SIERPNIA 2007 R. SKARŻĄCA NADAL NIE REGULOWAŁA NALEŻNOŚCI, CO SPOWODOWAŁO WSZCZĘCIE WOBEC NIEJ POSTĘPOWANIA W SPRAWIE OPRÓŻNIENIA LOKALU. SKARŻĄCA ZŁOŻYŁA OŚWIADCZENIE, W KTÓRYM ZOBOWIĄZAŁA SIĘ DO UREGULOWANIA WSZYSTKICH NALEŻNOŚCI. MIMO PRZEDŁUŻENIA PRZEZ ORGAN TERMINU SPŁATY NALEŻNOŚCI NIE ZOSTAŁY JEDNAK UREGULOWANE I NA DZIEŃ [...] LIPCA WYNOSIŁY [...] ZŁ Z ODSETKAMI W KWOCIE [...] ZŁ.
W takim przypadku Komendant Miejski Policji w Krakowie miał podstawę prawną (art. 95 ust. 2 pkt 4 powołanej ustawy o Policji) do wydania decyzji zobowiązującej skarżącą do opróżnienia lokalu z osób i rzeczy.
Należy przy tej okazji wskazać, że powoływanie się przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną na fakt, iż nie pozostaje ona w zwłoce, ale w opóźnieniu z zapłatą czynszu, nie jest trafne.
W MYŚL BOWIEM ART. 476 KODEKSU CYWILNEGO DŁUŻNIK DOPUSZCZA SIĘ ZWŁOKI, GDY NIE SPEŁNIA ŚWIADCZENIA W TERMINIE, A JEŻELI TERMIN NIE JEST OZNACZONY, GDY NIE SPEŁNIA ŚWIADCZENIA NIEZWŁOCZNIE PO WEZWANIU PRZEZ WIERZYCIELA. NIE DOTYCZY TO WYPADKU, GDY OPÓŹNIENIE W SPEŁNIENIU ŚWIADCZENIA JEST NASTĘPSTWEM OKOLICZNOŚCI, ZA KTÓRE DŁUŻNIK ODPOWIEDZIALNOŚCI NIE PONOSI.
WSKAZAĆ NALEŻY, IŻ TERMINOWE WYKONANIE ŚWIADCZENIA TO JEDEN Z PARAMETRÓW WYZNACZAJĄCYCH SPOSÓB ZACHOWANIA SIĘ DŁUŻNIKA W WYKONANIU ZOBOWIĄZANIA. WSZELKIE ODCHYLENIA OD PRAWIDŁOWEGO, ZE WZGLĘDU NA CZAS, WYKONANIA ZOBOWIĄZANIA POWODUJĄ, ŻE POPADAMY W ZWŁOKĘ LUB W NAJLEPSZYM RAZIE OPÓŹNIAMY SIĘ Z WYKONANIEM ZOBOWIĄZANIA, CO RODZI DLA DŁUŻNIKA MNIEJ LUB BARDZIEJ NEGATYWNE SKUTKI. WPRAWDZIE W JĘZYKU POTOCZNYM POJĘCIA ZWŁOKI I OPÓŹNIENIA STOSOWANE SĄ ZAMIENNIE, LECZ Z TECHNICZNEGO PUNKTU WIDZENIA ZNACZENIA TYCH TERMINÓW NIE SĄ TOŻSAME. PODOBNIE ODMIENNIE UKSZTAŁTOWANO RÓWNIEŻ SKUTKI ZWŁOKI I OPÓŹNIENIA (A. KIDYBA, A. OLEJNICZAK, A. PYRZYŃSKA, T. SOKOŁOWSKI, Z. GAWLIK, A. JANIAK, G. KOZIEŁ, KODEKS CYWILNY. KOMENTARZ. TOM III. ZOBOWIĄZANIA - CZĘŚĆ OGÓLNA, LEX, 2010).
Z KOMENTOWANEGO UREGULOWANIA WYNIKA DOMNIEMANIE PRAWNE, ŻE O ILE DŁUŻNIK NIE DOTRZYMUJE TERMINU WYKONANIA ZOBOWIĄZANIA, TO POZOSTAJE ON W ZWŁOCE. NATOMIAST JEŻELI DŁUŻNIK DOWODZI, IŻ NIE POPADŁ ON W ZWŁOKĘ, LECZ JEDYNIE W OPÓŹNIENIE ZWYKŁE, KTÓRE NIE WYWOŁUJE DLA NIEGO TAK DALEKO IDĄCYCH NEGATYWNYCH SKUTKÓW PRAWNYCH, TO MUSI WSKAZAĆ NA TE OKOLICZNOŚCI, KTÓRE TO POTWIERDZAJĄ (WYROK SA W KATOWICACH Z 25 MAJA 2006 R., I ACA 1229/05, LEX NR 217193; WYROK SA W KATOWICACH Z 17 MAJA 2008 R., V ACA 175/08, BIUL. SAKA 2008, NR 3, S. 28).
W ZWIĄZKU Z POWYŻSZYM NIE ZNAJDUJE OPARCIA W OBOWIĄZUJĄCYCH PRZEPISACH PRAWA TWIERDZENIE SKARŻĄCEJ, IŻ POJĘCIE ZWŁOKI ODNOSI SIĘ JEDYNIE DO DZIAŁAŃ, W KTÓRYCH BEZPOŚREDNIO WINNY JEST PODMIOT DOPUSZCZAJĄCY SIĘ ZWŁOKI. NIE ULEGA BOWIEM WĄTPLIWOŚCI, IŻ UISZCZANIE OPŁAT CZYNSZOWYCH Z TYTUŁU ZAJMOWANIA LOKALU MIESZKALNEGO DOTYCZY BEZPOŚREDNIO SKARŻĄCEJ I STANOWI JEJ USTAWOWY OBOWIĄZEK.
SĄD I INSTANCJI TRAFNIE RÓWNIEŻ WSKAZAŁ, IŻ NIE BYŁ WŁADNY PRZY ROZSTRZYGANIU NINIEJSZEJ SPRAWY WZIĄĆ POD UWAGĘ TRUDNEJ SYTUACJI ŻYCIOWEJ SKARŻĄCEJ ZWIĄZKU Z FAKTEM, IŻ BĘDĄCY PODSTAWĄ ROZSTRZYGNIĘCIA PRZEPIS ART. 95 UST. 2 USTAWY O POLICJI MA CHARAKTER PRZEPISU BEZWZGLĘDNIE OBOWIĄZUJĄCEGO, NIE ZAŚ UZNANIOWEGO.
POWYŻSZE WSKAZUJE, ŻE KWESTIONOWANE SKARGĄ KASACYJNĄ ORZECZENIE WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W POZNANIU JEST ZGODNE Z PRAWEM.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji