Uzasadnienie
Starosta Piaseczyński w piśmie z [...] lutego 2014 r., (znak: [...]) poinformował pełnomocnika A. W. o:
- 1) przekazaniu przez Urząd Miasta i Gminy Piaseczno dwóch ostatecznych decyzji (o których przekazanie wcześniej wnioskowano);
- 2) wprowadzeniu, w dniach [...] i [...] lutego 2014 r., zmian w ewidencji gruntów i budynków obręb J. gm. Piaseczno na podstawie dwóch powyższych decyzji;
- 3) tym, że orzeczenie Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z [...] kwietnia 1987 r. sygn. akt [...] dotyczy przywrócenia posiadania na gruncie i nie skutkuje zmianą w ewidencji gruntów i budynków, co zostało stwierdzone przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków ostateczną decyzją nr [...] r. z [...] listopada 2012 r. (znak: [...]);
- 4) tym, że wypisy z ewidencji dotyczące nieruchomości nr [...] we wsi J. może uzyskać po uiszczeniu stosownej opłaty w kancelarii Wydziału Geodezji i Katastru w dniach od poniedziałku do piątku w godzinach 8:00-16:00.
A. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo z [...] lutego 2014 r.
Postanowieniem z 30 maja 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wa 587/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę z uwagi na to, że pismo z [...] lutego 2014 r. nie jest aktem, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Pełnomocnik A. W., adw. N. W., wniósł skargę kasacyjną na postanowienie z 30 maja 2014 r. Powołał art. 3 § 2 pkt 4, art. 50 § 1, art. 58 § 1 pkt 6, art. 183 § 1 pkt 6 p.p.s.a., art. 365 Kodeksu postępowania cywilnego i § 46 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. nr 38, poz. 454). Podkreślił, w szczególności, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczyła czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącej uprawnień i obowiązków A. W., wynikających z przepisu prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Chodzi w tym przepisie o akty i czynności dotyczące uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.
Pismo stanowiące przedmiot skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ma charakter wyłącznie informacyjny. Nie wywołuje skutków prawnych. W szczególności nie zmienia sytuacji prawnej w zakresie ujawnienia w ewidencji gruntów orzeczenia Sądu Rejonowego dla m. st Warszawy o sygn. akt [...]. W odniesieniu do tej kwestii pismo z [...] lutego 2014 r. jedynie informuje o decyzji z [...] listopada 2012 r. Nie stanowi więc aktu określonego w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Jeżeli strona nie zgadzała się z decyzją z [...] listopada 2012 r., to mogła zaskarżyć ją we właściwym trybie. Zaskarżanie pism informujących o tej decyzji nie może doprowadzić do skutków zamierzonych przez stronę. Ponadto, pełnomocnik wnoszącej skargę kasacyjną, będący adwokatem, nie powinien mylić skargi na czynność lub akt (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) ze skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).
Z tych względów, nie są również zasadne zarzuty naruszenia art. 50 § 1, art. 58 § 1 pkt 6, art. 183 § 1 pkt 6 p.p.s.a., art. 365 Kodeksu postępowania cywilnego i § 46 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. nr 38, poz. 454).
W związku z powyższym, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.