Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 25 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1253/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2018 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] z [...] marca 2018 r., nr [...], o zmianie decyzji z [...] maja 2012 r. przez ustalenie od [...] marca 2018 r. odpłatności skarżącego za pobyt w domu pomocy społecznej na kwotę 998,91 zł ze względu na zwiększenie się dochodu skarżącego.
W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej ppsa, przez nie stwierdzenie przez Sąd I instancji, że organy obu instancji naruszyły:
- - art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o języku migowym i innych środkach komunikowania się (Dz.U. z 2017 r. poz. 1824), przez niezapewnienie skarżącemu czynnego udział w postępowania administracyjnym i możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co polegało na nie udostępnieniu przez organy administracji publicznej usługi pozwalającej na faktyczne komunikowanie się skarżącego z organami,
- - art. 61 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2018 r. poz. 1508), przez ustalenie opłaty za pobyt skarżaącego w domu pomocy społecznej w wysokości 70% Jego dochodu, czyli w możliwie najwyższej wysokości przewidzianej przez art. 61 ust. 2 pkt 1 wskazanej ustawy, a co (ze względu na funkcję ochronną przepisów) nie powinno mieć miejsca, albowiem sytuacja życiowa skarżącego przemawia za ustaleniem odpłatności na radykalnie niższym poziomie niż 70% dochodu skarżącego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa) z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutu zgłoszonego w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał ten zarzut za niezasadny.
Sąd I instancji nie zastosował - powołanego w zarzucie skargi kasacyjnej - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa, lecz wydał wyrok na podstawie art. 151 ppsa. Nie mógł więc naruszyć przepisu - określonego w skardze kasacyjnej jako naruszenie przepisu postępowania i zarazem przepisu prawa materialnego - którego nie stosował, co w konsekwencji wyklucza dopuszczalność oceny naruszenia tego przepisu w powiązaniu z innymi przepisami prawa w sposób wskazany w zarzucie skargi kasacyjnej. W skardze tej nie wskazano natomiast, aby doszło do naruszenia, zastosowanego w zaskarżonym wyroku, art. 151 ppsa w jakimkolwiek powiązaniu z innymi przepisami prawa.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.