Uzasadnienie
I OSK 2159/11
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Gminy S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie odmowy potwierdzenia przejścia nieruchomości na własność Skarbu Państwa.
W uzasadnieniu Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Wojewoda W., działając na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U.Nr 133, poz. 872 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta i Gminy S., odmówił potwierdzenia przejścia na własność Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. części nieruchomości położonej w S., oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, nr [...] o powierzchni [...] ha, nr [...] o powierzchni [...] ha oraz nr [...] o powierzchni [...] ha. W motywach decyzji organ podał, że przedmiotowe działki w dniu 31 grudnia 1998 r. nie były zajęte pod drogę publiczną, nie została zatem spełniona przesłanka z art. 73 ustawy.
Po rozpatrzeniu odwołania Gminy S. Minister Infrastruktury, decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że stosując art. 73 ust. 1 ustawy organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r., zaś niespełnienie którejkolwiek z nich skutkuje wydaniem decyzji odmownej. W ocenie organu z akt sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość położona w S. w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła własność E. i P. P., co potwierdza umowa dożywocia z dnia [...] października 1992 r. Rep A [...] oraz odpis księgi wieczystej Kw [...]. Organ podkreślił, iż przepis ten dotyczy jedynie tych nieruchomości, które zostały zajęte pod drogi publiczne, nie zaś pod jakiekolwiek drogi istniejące na gruncie. Stosownie zaś do art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r., za drogę publiczną może być uważana droga zaliczona na podstawie ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (drogi publiczne) następowało w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej (od dnia 27 maja 1990 r. w drodze zarządzenia wojewody), ogłaszanej w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Natomiast sama ogólna dostępność drogi nie przesądza jej statusu prawnego. W zaświadczeniu wydanym przez Burmistrza S. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] wyraźnie stwierdzono, że działki o numerach ewidencyjnych [...], położone w S., obręb S., w dniu [...] grudnia 1998 r. znajdowały się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową (M) i stanowiły drogi wewnętrzne ogólnodostępne, nie posiadając kategorii i numeru drogi publicznej. Brak jest także innych dokumentów świadczących o zaliczeniu tychże dróg do kategorii dróg publicznych. W konsekwencji wobec nieudokumentowania, że przedmiotowe działki były w dniu [...] grudnia 1998 r. zajęte pod drogę publiczną, organ stwierdził, iż nie została spełniona jedna z przesłanek z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Gmina S. podniosła zarzuty naruszenia przepisów art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 78 § 2 i art. 75 § 1 kpa w zw. z art. 7 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego wnioskowanego przez skarżącą w zakresie, w jakim dowody te i wnioski zmierzały do ustalenia przesłanek zastosowania art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. i poprzestanie na rażąco błędnym stanowisku, że to strona winna przedstawić organowi cały materiał dowodowy, a organ nie jest obowiązany do podejmowania w tym zakresie czynności z urzędu, art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 40 § 2 kpa i art. 140 kpa poprzez niedoręczenie pełnomocnikowi skarżącego pisma informującego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, art. 107 § 3 oraz art. 8, art. 9 i art. 11 kpa poprzez rażącą lakoniczność uzasadnienia, art. 80 kpa poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na zaświadczeniu z dnia 1 grudnia 2008 r., art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez przyjęcie, że części nieruchomości położonej w S. oznaczonej jako działka [...] nie spełniają kryterium "zajęcia pod drogę publiczną" na dzień 31 grudnia 1998 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że jest ona niezasadna.
Sąd wyjaśnił, że przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. -Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną określa normatywne przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby grunty niestanowiące własności Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego stały się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. ich własnością. Prowadząc postępowanie w trybie art. 73 ustawy organ orzekający bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r. Niespełnienie którejkolwiek przesłanki wyklucza możliwość wydania przez organ decyzji deklaratoryjnej, potwierdzającej stan zaistniały z mocy samego prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawarte w art. 73 ust. 1 powołanej ustawy sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono w trybie i na zasadach ustawy o drogach publicznych do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r.
W rozpatrywanej sprawie nie budziło wątpliwości Sądu, że nieruchomość obejmująca działki nr [...] na dzień 1 stycznia 1999 r. była własnością osób fizycznych i została na niej urządzona droga. Prawidłowo również, w ocenie Sądu, zostało ustalone, że droga urządzona na przedmiotowych działkach nie była w dniu 31 grudnia 1998 r. zaliczona w sposób formalny do żadnej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ustawy o drogach publicznych, co znajduje potwierdzenie m.in. w zaświadczeniu wydanym przez Burmistrza S. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...]. Powyższe oznacza, że sporne drogi (ulice: C. i L.) nie są drogami publicznymi w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, a w konsekwencji nie zostały spełnione przesłanki z art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających. Sama bowiem okoliczność, że nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. i wcześniej pozostawała we władaniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego i była wykorzystywania jako droga ogólnodostępna, nie wystarcza do nabycia z mocy samego prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego.
Prawidłowo również w ocenie Sądu I instancji organ odwoławczy uznał, że dokumenty znajdujących się w aktach sprawy, m.in. odpis z księgi wieczystej oraz zaświadczenie Burmistrza Miasta i Gminy S., były wystarczające do stwierdzenia, że przedmiotowe działki w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiły własność osób fizycznych i że w tym dniu były zajęte pod drogi wewnętrzne niestanowiące dróg publicznych, a żądanie przez skarżącą Gminę uwzględnienia podziałów nieruchomości i przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w postaci przeprowadzenia dowodów z podanych akt księgi wieczystej oraz z przesłuchania świadków jest zbędne.
Dostrzegając naruszenie przez organ II instancji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu określonej w art. 10 kpa, Sąd stwierdził, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Skarżąca miała bowiem wiedzę o wszystkich okolicznościach sprawy, które organ I instancji zebrał w sprawie i na których oparł się organ odwoławczy.
W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Gmina S., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj.:
- art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów sformułowanych w treści skargi, a dotyczących naruszenia przez organ art. 77 § 1, art. 78 § 1-2, art. 75 § 1 w zw. z art. 7 kpa oraz art. 80 kpa;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1-2, art. 75 § 1 w zw. z art. 7 kpa, art. 10 w zw. z art. 40 § 2 w zw. z art. 140 kpa, art. 107 § 3, art. 8, art. 9, art. 11 oraz art. 80 kpa, skutkujące bezzasadnym oddaleniem skargi, w sytuacji gdy organ naruszył powyższe przepisy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że brak związania Sądu zarzutami i wnioskami skargi nie może być rozumiany jako prawo do pominięcia kwestii podnoszonych przez stronę lub do wybiórczego traktowania podnoszonych zarzutów. Sąd I instancji nie dostrzegł zarzutów naruszenia przez organy przepisów kpa, a zgromadzony materiał wskazuje, że do naruszenia doszło. Zdaniem skarżącej kasacyjnie nie do przyjęcia jest takie prowadzenie postępowania dowodowego, w którym organ przyjmuje bierną postawę, a ciężar dowodowy spoczywa na stronie. Ponadto wnioski skarżącej dotyczące okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia nie zostały przez organ uwzględnione. Zaświadczenie z dnia 1 grudnia 2008 r. istotnie zostało wystawione przez skarżącą, która w niniejszym postępowaniu konsekwentnie wskazuje na spełnienie przez badaną nieruchomość przymiotu drogi publicznej. Autor skargi kasacyjnej nie zgodził się również z twierdzeniem, że naruszenie art. 10 kpa nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż skarżąca nie mogła mieć pewności, że organ II instancji nie przeprowadził dodatkowych czynności dowodowych, zatem nie można wykluczyć sytuacji, że nie zawiadomił o nich strony. Obowiązek informowania o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co zebranych materiałów ma charakter gwarancyjny i nie można wykluczyć, że gdyby strona została poinformowana o tym uprawnieniu, to fakt ten miałby wpływ na treść i zakres formułowanych wniosków dowodowych, co uszło uwadze Sądu.
Powołując takie argumenty w ramach podstawy kasacyjnej Gmina S. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, a poza kontrolą pozostawała natomiast zgodność orzeczenia z innymi przepisami prawa.
Rozpoznawana skarga kasacyjna oparta została na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, z których żaden nie może wywołać zamierzonego rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonego orzeczenia.
Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga, iż jak wynika z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego kasacyjnie - uchybił sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zarzutu powinno odnosić się do okoliczności sprawy, a więc wykazać na czym, w określonych okolicznościach faktycznych, naruszenie danego przepisu postępowania polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawana skarga kasacyjna powyższym wymogom nie w pełni odpowiada. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał bowiem jaką postać przybrało naruszenie przez Sąd I instancji wymienionych w skardze przepisów, jak również nie wykazał wpływu zgłoszonych naruszeń na wynik sprawy. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazuje, że nie zawiera ono w znacznej mierze żadnego odniesienia do okoliczności rozpoznawanej sprawy, lecz stanowi zbiór rozważań o charakterze teoretycznym.
Przechodząc do meritum sprawy należy zważyć, że jej istotą jest odpowiedź na pytanie, czy organ administracji zasadnie odmówił potwierdzenia przejścia nieruchomości, położonych w miejscowości S., na własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z uwagi na fakt, że na dzień 31 grudnia 1998 r. nie były one zajęte pod drogi publiczne.
Punkt wyjścia do rozważań stanowi art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, stosownie do którego nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Jak wynika z treści przepisu grunty niestanowiące własności Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego stały się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. ich własnością w przypadku łącznego wystąpienia następujących przesłanek: zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną i władania nią w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego. Na gruncie niniejszej sprawy kwestią sporną jest status drogi, przebiegającej częściowo przez działki nr [...] w miejscowości S., na dzień 31 grudnia 1998 r.
Ustawa z dnia 13 października 1998 r. nie definiuje pojęcia "droga publiczna", co czyni koniecznym odwołanie się do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 z późn. zm.). I tak, zgodnie z art. 1 ustawy o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 1998 r.) za drogę publiczną uważa się drogę zaliczoną na podstawie ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Ustawodawca w art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wymienił następujące kategorie dróg publicznych: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi gminne oraz lokalne miejskie i drogi zakładowe. Jednocześnie z odpowiednich przepisów ustawy wynika tryb, w jakim dokonuje się zaliczenia danej drogi do konkretnej kategorii dróg publicznych. Decyzje w sprawie zaliczenia danej drogi do kategorii dróg krajowych podejmowała Rada Ministrów w drodze uchwały. Zaliczenie drogi do kategorii dróg wojewódzkich następowało w drodze rozporządzenia Ministrów Komunikacji oraz Administracji i Gospodarki Przestrzennej, natomiast drogi gminne oraz lokalne miejskie zyskiwały taki status na skutek podjęcia uchwały przez wojewódzką radę narodową. Z kolei zaliczenie drogi do kategorii dróg zakładowych następowało w drodze uchwały właściwej rady narodowej stopnia podstawowego.
Powyższe daje podstawy do twierdzenia, że do uznania za drogę publiczną nie jest wystarczające, aby nieruchomość pełniła funkcję ciągu komunikacyjnego, nawet ogólnodostępnego, gdyż status drogi publicznej zdeterminowany jest formalnym zaliczeniem, w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych, do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy. W konsekwencji drogi niezaliczone do żadnej ze wskazanej w ustawie kategorii dróg publicznych, nie mają charakteru drogi publicznej i są drogami wewnętrznymi, na co wskazywał art. 11 ust. 1 (obecnie art. 8 ust.
- ustawy o drogach publicznych.
Poza sporem pozostaje zatem, że zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed dniem 1 stycznia 1999 r.
Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego nie wynika, aby sporna droga została zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych. W szczególności istotne dla sprawy okazało się zaświadczenie nr [...] wydane przez Burmistrza S. w dniu [..] grudnia 2008 r., w którym wprost wskazane zostało, że na dzień [...] grudnia 1998 r. działki o nr ewidencyjnych [...], położone w miejscowości S., znajdowały się na obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową i stanowiły ogólnodostępne drogi wewnętrzne, nieposiadające kategorii i numeru drogi publicznej.
Zarzuty zgłoszone przez skarżącą kasacyjnie Gminę S. sprowadzają się do próby zakwestionowania wystawionego przez Burmistrza S. zaświadczenia z dnia [...] grudnia 2008 r. Autor środka zaskarżenia deprecjonuje zaświadczenie wydane przez organ skarżącej Gminy, przyznając, że "zaświadczenie z [...] grudnia 2008 r. zostało w istocie wystawione przez skarżącą", jednak Gmina "po jego wystawieniu, konsekwentnie wskazuje na spełnienie przez badaną nieruchomość przymiotu drogi publicznej". Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że Gmina nie przedstawiła żadnych dowodów, które wskazywałby na zaliczenie drogi do dróg publicznych, natomiast w świetle ustawy o drogach publicznych uprawnione jest twierdzenie, iż jedynym dowodem świadczącym o posiadaniu statusu drogi publicznej może być właściwy akt prawny zaliczający drogę do kategorii dróg publicznych (np. gminnych).
Nie można oczywiście tracić z pola widzenia faktu, że w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie Starosty P. z dnia [...] października 2006 r., z którego wynika, że działki oznaczone nr [...] figurują w ewidencji gruntów jako drogi. Również z zaświadczenia Burmistrza S. z dnia [...] lipca 2006 r. wynika, że według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z roku 1993, w dniu [...] grudnia 1998 r. działki te znajdowały się na terenach położonych na obszarze zabudowy mieszkaniowej – stanowiły drogi. Okoliczności te nie mogą mieć jednak wpływu na istniejący status spornej drogi. Jak to już bowiem zostało wskazane, o charakterze drogi publicznej nie decyduje sam faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości jako ogólnodostępnej drogi, gdyż warunkiem sine qua non jest zaliczenie do dróg publicznych z zachowaniem trybu przewidzianego ustawą o drogach publicznych.
Powoływanie się zatem na zarzuty naruszenia przepisów kpa w zakresie dotyczącym postępowania dowodowego przy jednoczesnym braku wykazania zarówno niewziętych pod uwagę okoliczności, jak i ich wpływu na rozstrzygnięcie nie mogło okazać się skuteczne. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nakłada na sąd rozpoznający skargę na decyzję administracyjną obowiązek uchylenia rozstrzygnięcia administracyjnego tylko wówczas, gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie tego przepisu będzie miało miejsce wówczas, gdy Sąd I instancji nie dostrzeże naruszeń przepisów postępowania bądź dostrzegając je mylnie oceni ich wpływ na wynik postępowania administracyjnego. Wykazanie przez stronę zaistnienia takiego błędu winno sprowadzać się do wywiedzenia, że gdyby nie uchybienie przepisom postępowania mogłoby zapaść inne rozstrzygnięcie. Rozpoznawana skarga kasacyjna takiego wywodu nie zawiera.
Oczekiwanego rezultatu nie może także wywołać zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków. Zarzut taki może bowiem odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa obowiązek wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy, którego to obowiązku autor skargi kasacyjnej nie dopełnił.
Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 w zw. z art. 134 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia art. 77 § 1, art. 78 § 1-2, art. 75 § 1 w zw. z art. 7 kpa oraz art. 80 kpa. Wyjaśnienia wymaga, że okoliczność, że w zaskarżonym wyroku nie odniesiono się wprost do wszystkich argumentów sformułowanych w skardze nie stanowi o naruszeniu przez Sąd I instancji wskazanych przepisów. Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze, jeśli argumentacja Sądu łącznie przesądza o ich bezzasadności. Analiza uzasadnienia wskazuje, że Sąd I instancji ocenił jako prawidłowe i wyczerpujące postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy administracji (s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) i uznał, że wystarczające było oparcie się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia na zaświadczeniu Burmistrza S. W konsekwencji należy przyjąć, że zarzuty skargi wskazujące na wadliwość postępowania dowodowego uznane zostały za chybione.
Z przedstawionych powyżej względów, wobec braku wskazania takich podstaw skargi kasacyjnej, które pozwalałyby na jej uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.