Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 23 czerwca 2020r., sygn. akt II SA/Ol 61/20, oddalił skargę M. L. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie w skorygowaniu punktów karnych.
Wyrok wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Pismem z dnia 4 listopada 2019 r. M. L. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie wniosek o korektę punktów karnych wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. We wniosku wskazał, że w dniu 20 października 2019 r. zostało mu zatrzymane słowackie prawo jazdy w związku z błędnym ustaleniem przez funkcjonariusza przeprowadzającego kontrolę, iż kierowca przekroczył dopuszczalny limit 24 punktów. Wskazano, że w rzeczywistości informacja zawarta w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego była nieaktualna, gdyż ostatnie z wykroczeń popełnionych przez skarżącego miało miejsce w dniu 10 lutego 2013 r., a zatem, biorąc pod uwagę uregulowanie nałożonych na niego mandatów karnych, zatarcie ukarania nastąpiło w dniu 9 lutego 2014 r.
Pismem z dnia 7 listopada 2019 r. skarżący ponowił swój wniosek powołując się m. in. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, sygn. III SA/Łd 646/18, w którym według skarżącego Sąd wskazał, że wniosek o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji może być sporządzony wyłącznie na podstawie aktualnych wpisów ostatecznych, tj. takich, w których naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem i nie nastąpiło jeszcze zatarcie ukarania. Natomiast ukaranie zatarte, tak jak to ma miejsce w przypadku skarżącego, nie może rodzić żadnych konsekwencji prawnych ani ograniczać praw osoby, której ukaranie uległo zatarciu.
W odpowiedzi, pismem z dnia 15 listopada 2019 r. organ odmówił wykreślenia skarżącego z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wskazując, że skarżący przekroczył dozwolony limit punktów ostatecznych i tymczasowych, w związku z czterokrotnym naruszeniem przepisów ruchu drogowego. Podano, że po uprawomocnieniu się w dniu 14 czerwca 2013 r. wyroku w sprawie skarżącego punkty te stały się ostateczne, co stanowiło podstawę do wystosowania w dniu 20 czerwca 2013 r. wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Wniosek o sprawdzenie kwalifikacji został wystosowany bez zbędnej zwłoki i w dniu 20 czerwca 2013 r. przedmiotowe naruszenia nie ulegały zatarciu. Podkreślono, że przypisanie kierowcy punktów w ilości przekraczającej 24 tworzy już nowy stan prawny z określonymi negatywnymi konsekwencjami dla kierowcy, który "zgromadził" wyższą liczbę punktów.
Pismem z dnia 16 grudnia 2019 r. skarżący, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na odmowę skorygowania liczby punktów karnych, wnosząc o "uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i nakazanie skorygowania liczby punktów karnych na dzień złożenia wniosku".
Zaskarżonej czynności zarzucono błędną wykładnię art. 130 ust. 2 w związku z art. 130 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz § 5 ust. 2 i § 6 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego polegającą na uznaniu, że wykreślenie z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wpisów ostatecznych w wyniku zatarcia ukarania nie powoduje wykreślenia punktów przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zaprezentowaną w sprawie. Organ podniósł, że przyjęcie stanowiska skarżącego pozwalałoby na omijanie normy prawnej nakazującej poddanie się sprawdzeniu kwalifikacji.
Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 61/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę.
Sąd wskazał, że przepisy stanowiące materialnoprawną podstawę kwestionowanej czynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie, tj. przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012r., poz. 488), zobowiązują starostę do podjęcia stosownych czynności w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem silnikowym liczby 24 punktów w ewidencji kierowców, a wydanie decyzji jest obligatoryjne w każdym wypadku, kiedy tylko kierowca przekroczy określoną wyżej liczbę punktów w ewidencji kierowców. W ocenie Sądu, taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, bowiem jak wynika z niezakwestionowanych ustaleń organu, skarżący przekroczył dozwolony limit punktów ostatecznych i tymczasowych, w związku z czterokrotnym naruszeniem przepisów ruchu drogowego. Po uprawomocnieniu się w dniu 14 czerwca 2013 r. wyroku w sprawie skarżącego punkty te stały się ostateczne, przez co nie podlegały wykreśleniu. Potwierdzona została zatem zasadność naliczenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisanych do ewidencji kierowców. Sąd stwierdził, że tym samym organ zobowiązany był do podjęcia stosownych działań i skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Sąd podał, że jak wynika z oświadczenia pełnomocnika skarżącego, złożonego na rozprawie w dniu 23 czerwca 2020 r., skarżący przeszedł badania psychologiczne w 2013 lub 2014 r., a egzamin kontrolny przeprowadzono w 2019 r. lub 2020 r., zatem miało to miejsce już po zatrzymaniu prawa jazdy. Ponadto pełnomocnik skarżącego podał, że egzaminy kontrolne skarżący wykonał po listopadzie 2019 r.
Sąd I instancji stwierdził, że tym samym aktualnie po sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami punkty przypisane skarżącemu powinny podlegać eliminacji. Nie mogło tak się stać natomiast wcześniej, gdyż byłoby to działanie przedwczesne, stanowiące nadużycie prawa. Przeczyłoby ono celowości wskazanych przepisów i wypaczało ich sens, gdyż po upływie roku od wykonania kary za wykroczenie drogowe można byłoby się skutecznie ponownie ubiegać o uzyskanie prawa jazdy bez konieczności sprawdzenia kwalifikacji. Sąd podkreślił przy tym, że wpisy dotyczące wykreślenia punktów karnych wobec upływu czasu, nie rozstrzygają automatycznie o bezprzedmiotowości innych postępowań powstałych na skutek przekroczenia 24 punktów karnych za naruszenia w ruchu drogowym, nawet jeżeli wpisy dotyczące naruszeń już zostały usunięte. Sąd zaznaczył, że w niniejszej sprawie skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nastąpiło przed zatarciem wykroczeń. Wobec tego, organ w momencie rozpatrywania przedmiotowych wniosków skarżącego, nie miał podstaw prawnych do wykreślenia żądanych wpisów.
Zdaniem Sądu niezasadnie skarżący powołał się na wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 października 2018 r., III SA/Łd 646/18, w którym według niego podniesiono, że z treści § 5 ust. 2 rozporządzenia z 2012 r. wynika jednoznacznie obowiązek organu usunięcia z ewidencji wpisu ostatecznego, jeżeli nastąpiło zatarcie ukarania za ten czyn. Sąd I instancji wskazał, że wręcz przeciwnie, w przytoczonym wyroku Sąd podniósł, że zatarcie ukarania za wykroczenie drogowe, które następuje już po dacie wystąpienia przez Komendanta z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie podważa skuteczności tej czynności i faktu uzyskania przez kierowcę ponad 24 punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym w okresie krótszym niż rok. Organ prowadzący ewidencję nie ma natomiast w świetle obowiązujących przepisów możliwości sporządzenia wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, bądź o skierowanie na badania psychologiczne na podstawie wpisów, które z mocy prawa powinny być w tej dacie z ewidencji kierowców usunięte lub nie powinny być do rejestru kierowców w ogóle wprowadzone, gdyż zatarcie ukarania nastąpiło przed ich odnotowaniem przez organ prowadzący ewidencję.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych. Zrzeczono się przeprowadzenia rozprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 130 ust. 2 w zw. z art. 130 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. N r 108, poz. 908 ze zm.) oraz § 5 ust. 2 i § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. 236, poz. 1998 ze zm.), polegające na uznaniu, że wykreślenie z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wpisów ostatecznych w wyniku zatarcia ukarania nie powoduje wykreślenia punktów przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że skarżący nie kwestionuje jego skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Ponownie powołano się na wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 października 2018 r., III SA/Łd 646/18 wskazując, że w wyroku tym Sąd dopuścił możliwość wykreślenia punktów karnych w związku z zatarciem ukarania. Powołano się także na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 2911/17. Nie zgodzono się z Sądem I instancji, że eliminacja punktów przypisanych skarżącemu (w związku z zatarciem skazania) stanowić będzie nadużycie prawa i przeczyłoby celowości wskazanych przepisów. Pomimo wykreślenia punktów karnych skarżący i tak zobowiązany jest bowiem przejść kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, co też w niniejszej sprawie uczynił.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.
Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Na wstępie należy zauważyć, że w niniejszej sprawie nie miały zastosowania powołane w skardze kasacyjnej przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. 236, poz. 1998 ze zm.), bowiem rozporządzenie to zostało uchylone rozporządzeniem z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488) i to przepisy tego właśnie rozporządzenia z 2012 r. miały zastosowanie w rozpoznawanej sprawie.
Wskazać także należy, że art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym został uchylony. Jednakże, przepis ten, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 – zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018r., poz. 957).
Zaznaczyć wypada, że wprowadzenie do porządku prawnego systemu punktowego za naruszenia przepisów ruchu drogowego miało na celu zdyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu tych przepisów. Przekroczenie przez kierującego pojazdem 24 punktów w ciągu 1 roku od dnia pierwszego naruszenia powoduje określone konsekwencje, m.in. – jak w rozpoznawanej sprawie – skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.
Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest to, czy zasadnie organ odmówił usunięcia z ewidencji punktów karnych za wykroczenia drogowe popełnione w okresie 29 maja 2012 r. – 10 lutego 2013 r.
Należy wskazać, że zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Natomiast stosownie do wskazanego w skardze kasacyjnej art. 130 ust. 2 ustawy, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. Przepis ten winien być rozumiany w ten sposób, że nie usuwa się z ewidencji punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, jeżeli w ciągu 1 roku od dnia naruszenia kierowca dopuści się naruszeń, za które przypisana liczba punktów przekroczy 24 punkty, przy czym prawomocność rozstrzygnięć może zostać stwierdzona w późniejszym okresie niż 1 rok od dnia pierwszego naruszenia. W przepisie tym istotna jest zatem data dopuszczenia się naruszenia, które to zdarzenie musi mieć miejsce w okresie 1 roku od dnia pierwszego naruszenia, a nie data prawomocności rozstrzygnięcia wydanego w sprawie tego naruszenia. Przepis art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym ustanawia zatem ogólną zasadę zgodnie z którą punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia. Przepis ten wprowadza jednak opisany wyżej wyjątek, znajdujący zastosowanie w niniejszej sprawie. Mianowicie, punktów nie usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, jeżeli przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty.
Nie ulega zatem wątpliwości, że decydujące znaczenie ma data dopuszczenia się naruszenia, a nie to, kiedy w rzeczywistości wprowadzono dane do ewidencji, czy też kiedy ostatecznie zapadło orzeczenie skazujące za popełnione naruszenie przepisów ruchu drogowego. Argumentacja ta jest wzmocniona wyraźną wolą ustawodawcy, by kierowca w każdym czasie troszczył się o przestrzeganie prawa, a nie mógł – przez inicjowanie szeroko rozumianych postępowań odwoławczych – uchylać się od przewidzianych przez prawo sankcji. Wobec tego, punkty wpisane jako tymczasowe, które wskutek wydania przez uprawnione podmioty jednego z rozstrzygnięć wymienionych w § 4 ust. 1 rozporządzenia, na mocy których stały się one wpisami ostatecznymi, ocenia się przez pryzmat daty popełnionego naruszenia, a nie wydania aktu je potwierdzającego w określonej dacie przeszłej. Rozstrzygnięcia takie mają bowiem charakter deklaratywny, a nie konstytutywny.
Szczegółowe regulacje dotyczące sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz trybu występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; programu szkolenia i jednostek upoważnionych do prowadzenia szkolenia; liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; podmiotów uprawnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, zawarte zostały w rozporządzeniu wydanym na podstawie delegacji określonej w art. 130 ust. 4 powołanej ustawy – rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U.2012.488), które weszło w życie w dniu 9 czerwca 2012 r. Udzielając upoważnienia w art. 130 ust. 4 ustawodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań przyjętych w rozporządzeniu. Miały one na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego.
Zgodnie z § 5 ust. 2 w/w rozporządzenia, organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji wpis ostateczny, jeżeli nastąpiło zatarcie ukarania (skazania) lub osoba wpisana do ewidencji zmarła. Zaś § 6 ust. 1 pkt 3 stanowi, że organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przypisane na podstawie wpisu ostatecznego, jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyłaby 24 punkty, a w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym - 20 punktów. Należy zatem stwierdzić, że przepis § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia jest w swej normatywnej treści zgodny z przepisem ustawowym (art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym).
Przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie w okresie od 29 maja 2012 r. do 10 lutego 2013 r. skarżącemu zostało ostatecznie przypisane 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Z pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia 15 listopada 2019 r. wynika, że w w/w terminie skarżący został trzykrotnie ukarany mandatem karnym kredytowanym, co skutkowało przypisaniem łącznie 17 punktów ostatecznych w ewidencji kierowców, zgodnie z § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Dalej organ podał, że za wykroczenie popełnione w dniu 10 lutego 2013 r., został w stosunku do skarżącego wystosowany wniosek do sądu grodzkiego, a w ewidencji dokonano stosownego wpisu skutkującego przypisaniem 8 punktów tymczasowych, zgodnie z § 4 ust. 2 w/w rozporządzenia. To spowodowało przekroczenie dozwolonego limitu 24 punktów ostatecznych i tymczasowych. Podano, że po uprawomocnieniu się w dniu 14 czerwca 2013 r. wyroku w powyższej sprawie, punkty te stały się ostateczne, zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia, co stanowiło przesłankę do wystosowania w dniu 20 czerwca 2013 r. wniosku o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wobec skarżącego. Organ podkreślił, że w dniu wystosowania w/w wniosku przedmiotowe naruszenia nie uległy zatarciu. Organ powołał się na § 6 ust. 1 pkt 3 w/w rozporządzenia i podkreślił, że przekroczenie, o którym mowa w tym przepisie miało miejsce w przypadku skarżącego. Przepis ten jest zatem przesłanką negatywną wyłączającą możliwość co do usunięcia przedmiotowych naruszeń z ewidencji kierowców.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że skoro wyrok w sprawie skarżącego uprawomocnił się w dniu 14 czerwca 2013 r., to wpis za ostatnie naruszenie z dnia 10 lutego 2013 r., nie mógł zostać usunięty po upływie roku, tj. z dniem 9 lutego 2014 r. (art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym), o co skarżący wnosił we wniosku z dnia 4 listopada 2019 r., a następnie we wniosku z dnia 7 listopada 2019 r.
W odniesieniu do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego powołanego w skardze kasacyjnej – sygn. akt I OSK 2911/17 – wskazać należy, że sprawa ta dotyczyła skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a nie – jak w niniejszej sprawie – usunięcia punktów karnych z ewidencji. W istocie, wyroku tym NSA wskazał, że przedawnienie karalności wykroczenia za czyny stanowiące naruszenie przepisów ruchu drogowego po skierowaniu wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy nie ma wpływu na możliwość orzekania przez właściwy organ w tym przedmiocie. W niniejszej sprawie nie mamy jednak do czynienia z taką sytuacją, gdyż wszystkie wykroczenia skarżącego skutkujące naliczeniem mu punktów karnych miały miejsce przed skierowaniem go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Naliczenie punktów karnych nastąpiło bowiem w okresie od 29 maja 2012 r. do 10 lutego 2013 r., zaś na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skierowano skarżącego wnioskiem z dnia 20 czerwca 2013 r. (po uprawomocnieniu się wyroku sądowego).
Uznać zatem należy, że zasadnie Sąd I instancji stwierdził, iż aktualnie, już po sprawdzeniu kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami – co według oświadczenia pełnomocnika nastąpiło po listopadzie 2019 r. – punkty karne powinny zostać wyeliminowane. Nie mogło tak się jednak stać wcześniej, jak żądano w w/w wniosku, tj. z dniem 9 lutego 2014 r.
Mając powyższe na uwadze uznać należy, że w zaskarżonym wyroku nie naruszono ani art. 130 ust. 2 w zw. z art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ani też § 5 ust. 2 i § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Wobec tego, zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.