Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 2168/15, uchylił decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej – w części dotyczącej uzasadnienia. Ponadto Sąd pierwszej instancji zasądził od organu na rzecz skarżącej N. P. kwotę 440,00 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Minister Skarbu Państwa zaskarżając wyrok w całości.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 i 2 w związku z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1090 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, że złożenie po wejściu w życie ustawy wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty przez jednego ze spadkobierców właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej odnosi, analogicznie do przepisów poprzednio obowiązujących, "automatyczny" skutek wobec pozostałych;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uchylenie decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2015 r. w części dotyczącej uzasadnienia w sytuacji, gdy zostały ona wydana prawidłowo, zgodnie z ustalonym stanem faktycznym i prawnym.
Wskazać w tym miejscu przyjdzie, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 stycznia 2017 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1825/15, na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., przedstawił składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia budzące poważne wątpliwości następujące zagadnienie prawne: "Czy złożenie wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty przez osobę uprawnioną w terminie określonym art. 5 ust. 1 ustawy z 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego również w stosunku do wszystkich pozostałych uprawnionych w rozumieniu art. 3 tej ustawy, czy też jedynie w stosunku do wnioskodawcy?"
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego udzielenie odpowiedzi na zadane pytanie w sprawie o sygn. akt I OSK 1825/15 będzie miało znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy z przedstawionej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej Ministra Skarbu Państwa od opisanego wyżej wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2016 r. Skarga kasacyjna organu dotyczy bowiem wątpliwości co do trybu postępowania w przypadku złożenia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty przez jednego ze spadkobierców i tego, jaki to odnosi skutek (czy też nie) wobec pozostałych spadkobierców.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił z urzędu zawiesić postępowanie sądowe do czasu udzielenia przez NSA odpowiedzi na zagadnienie postawione w sprawie o sygn. akt I OSK 1825/15.