Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1103/14, oddalił J. L. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. (dalej jako CWKL lub Komisja II instancji) z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], działającej na podstawie § 3, § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013, dalej jako rozporządzenie z dnia 24 sierpnia 2012 r.), § 12 pkt 1 i § 30 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80 ze zm., dalej jako rozporządzenie z dnia 8 stycznia 2010 r., utrzymujące w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. dalej jako RWKL lub Komisja I instancji) nr [...], z dnia [...] stycznia 2014 r. w sprawie zdolności mł. chor. rez. J. L. do pełnienia zawodowej służby wojskowej oddalił skargę.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznymi prawnym sprawy:
Wojskowy Komendant Uzupełnień we W. skierował w dniu 5 lutego 2013 r. mł. chor. rez. J. L. do RWKL we W., w celu ustalenia jego aktualnej zdolności do zawodowej służby wojskowej. Komisja I instancji, po przeprowadzeniu badań lekarsko-specjalistycznych zainteresowanego, wydała w dniu [...] lutego 2013 r. orzeczenie nr [...], w którym stwierdziła występowanie u orzekanego schorzeń i ułomności uzasadniających uznanie orzekanego za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej - kategoria N; zał. 1 grupa I. Na skutek odwołania J. L. od powyższego orzeczenia, CWKL orzeczeniem nr [...], z dnia [...] lipca 2013 r. uchyliła zaskarżone orzeczenie RWKL i przekazała sprawę Komisji I instancji do ponownego rozpatrzenia. CWKL zleciła zebranie pełnej dokumentacji z leczenia orzekanego oraz przeprowadzenie stosownych badań i konsultacji lekarskich, które będą stanowiły podstawę określenia jego zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej.
W toku ponownego procesu orzeczniczego RWKL we W. wykonała specjalistyczne badanie kardiologiczne, neurologiczne i ortopedyczne orzekanego oraz badania dodatkowe. W oparciu o dokonane ustalenia, RWKL we W. wydała w dniu [...] stycznia 2014 r. orzeczenie nr [...], w którym ustaliła występowanie u J. L. schorzeń i ułomności w postaci:
- 1. zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa z cechami przebytej choroby Scheuermanna i dyskopatią C6 - C7, L4 - L5, L5 - S1 nieupośledzających sprawności ustroju - § 34 pkt 5 i § 34 pkt 9 załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r.,
- 2. prawostronnego upośledzenia słuchu w zakresie tonów wysokich - § 21 pkt 1 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia,
- 3. otyłości nieupośledzającej sprawności ustroju - § 1 pkt 7 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia,
- 4. przebytego urazu głowy bez następstw - § 5 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia.
Na podstawie powyższych ustaleń Komisja I instancji orzekła, że J. L. jest niezdolny do zawodowej służby wojskowej - kategoria N - zał. 1 grupa I. W odwołaniu od powyższego orzeczenia J. L. zarzucił wadliwość polegającą na orzeczeniu kategorii N - niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Skarżący nie zgodził się również z dokonaną kwalifikacją schorzenia.
CWKL w W., orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie RWKL we W. W uzasadnieniu CWKL wskazała, iż w dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej znajdują się wyniki badań tomografii komputerowej kręgosłupa szyjnego, piersiowego i lędźwiowego, w których stwierdzono u J. L.:
- - obniżenie wysokości krążka międzykręgowego C6 - C7 z tworzeniem osteofitów na krawędziach przyległych trzonów kręgowych, z modelowaniem przedniej powierzchni worka oponowego; osteofity na przednio-bocznych krawędziach trzonów kręgowych również w segmencie C5 - C6,
- - pogłębienie kifozy piersiowej; zmiany w typie spondylosis deformans z tworzeniem mostów kostnych między trzonami kręgowymi; pojedyncze, niewielkie guzki Schmorla,
- - w kręgosłupie lędźwiowym stwierdzono niewielką tylną, pośrodkowo-lewoboczną wypuklinę krążka międzykręgowego L4 - L5 powodującą modelowanie worka oponowego oraz wypuklinę krążka międzykręgowego L5 - S1 z niewielkim zwapnieniem w pierścieniu włóknistym, powodującą modelowanie worka oponowego; osteofity na przednich krawędziach trzonów kręgowych L3 - L4 oraz drobne zmiany o typie spondylosis deformans.
Zdaniem CWKL, tego typu zmiany kręgosłupa świadczą o toczącym się procesie zwyrodnieniowym tego organu, który w niedługim czasie będzie powodował bóle korzeniowe i dyskwalifikuje orzekanego jako kandydata do zawodowej służby wojskowej, w toku której musiałby brać udział w zajęciach wymagających pełnej sprawności fizycznej, być dyspozycyjny do zajęć poligonowych, służb wewnętrznych i innych. W tym konkretnym przypadku stwierdzona patologia odpowiada wiekowi badanego - 53 lata i nie rokuje pozytywnie do dalszej zawodowej służby wojskowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie CWKL w W., J. L. zarzucił, że jest ono wadliwe. W motywach skargi podniósł w szczególności, iż w jego przypadku znajduje zastosowanie § 34 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r. "skrzywienie i wady kręgosłupa wrodzone lub nabyte nieupośledzające lub nieznacznie upośledzające sprawność ustroju" - kategoria Z - zdolny do zawodowej służby wojskowej. Zwrócił uwagę, że § 18 ust. 2 ww. rozporządzenia stanowi, że jeżeli dla danego przypadku brak odpowiedniego paragrafu lub punktu w załączniku 1 i 2 do rozporządzenia, przypadek ten kwalifikuje się według paragrafu lub punktu zbliżonego. W ocenie skarżącego, punktem zbliżonym w jego przypadku jest właśnie § 34 pkt 1 rozporządzenia.
W odpowiedzi na skargę CWKL w W. wniosła o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wskazała dodatkowo, że nie znalazła podstaw do zakwalifikowania jednostki chorobowej skarżącego do § 34 pkt 1 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia, gdyż przedmiotowa sprawa dotyczy choroby, a nie wad kręgosłupa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd Wojewódzki podał, że w myśl art. 5 ust. 1 zdanie 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), orzeczenia wydawane przez komisje lekarskie są decyzjami administracyjnymi. Warunkiem wydania prawidłowej decyzji jest podjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 7 k.p.a.), a także prawne i faktyczne uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 § 1 k.p.a.).
Sąd meriti wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 6 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ustala się następujące kategorie zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby wojskowej: (1) kategoria Z - zdolny do zawodowej służby wojskowej, co oznacza zdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, (1a) kategoria Z/O - zdolny do zawodowej służby wojskowej z ograniczeniami, co oznacza ograniczoną zdolność do dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych, (2) kategoria N - trwale lub czasowo niezdolny do zawodowej służby wojskowej oraz niezdolny do służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego.
Natomiast przepis art. 5 ust. 8 ww. ustawy zawiera delegację do określenia przez Ministra Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia: (1) wykazu chorób i ułomności uwzględnianego przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa wraz ze wskazaniem kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej, (2) wykazu chorób lub ułomności uwzględnianego przy orzekaniu o zdolności do pełnienia służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych wymagających szczególnych predyspozycji zdrowotnych, (3) wykazu chorób lub ułomności uwzględnionego przy orzekaniu o ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych, (4) właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich, (5) trybu kierowania do wojskowych komisji lekarskich żołnierzy zawodowych i osób ubiegających się o powołanie do zawodowej służby wojskowej, (6) szczegółowych warunków orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej, (7) szczegółowych warunków orzekania o ograniczonej zdolności do zawodowej służby wojskowej, (8) szczegółowych warunków orzekania o zdolności do służby wojskowej poza granicami państwa, (9) sposobu ustalania związku chorób oraz śmierci ze służbą wojskową, (10) wzoru skierowania do wojskowych komisji lekarskich, (11) wzorów orzeczeń wydawanych przez wojskowe komisje lekarskie. Przepis ust. 9 art. 5 ustawy określa materię podlegającą regulacji w drodze rozporządzenia, o jakim mowa w ust. 8.
Sąd I instancji podał, że z powołaniem się na powyższą delegację ustawową Minister Obrony Narodowej wydał w dniu 8 stycznia 2010 r. rozporządzenie w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 ze zm.), na którego przepisy powołały się obydwie orzekające w sprawie wojskowe komisje lekarskie. Rozporządzenie to w załączniku nr 1 określa wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa, a także o ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach sił zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych, a w załączniku nr 5 określa wzór orzeczenia w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Do załącznika nr 5 do ww. rozporządzenia odsyła przepis § 24 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia.
Wojskowe komisje lekarskie orzekają na podstawie dokumentów, o których mowa w § 14 rozporządzenia i po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich (§ 22 i § 23 ust. 1 rozporządzenia). Od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wydanego w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do właściwej wojskowej komisji lekarskiej wyższego stopnia (§ 29). Wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia rozpatrując odwołanie orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Jednakże, w razie potrzeby, może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów (§ 30 ust. 2 rozporządzenia).
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Sąd nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń, prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej. Natomiast ustalony stan faktyczny sprawy, winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia właściwej komisji lekarskiej.
W ocenie Sądu meriti skarżący został skierowany do wojskowej komisji lekarskiej przez Wojskową Komendę Uzupełnień we W. w celu ustalenia aktualnej zdolności do zawodowej służby wojskowej, co oznacza, że zgodnie z objaśnieniami szczegółowymi zawartymi w załączniku nr 1 do rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r. - zaliczony został do grupy I. Orzekająca w I instancji Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. była właściwa miejscowo i rzeczowo do orzekania w sprawie w myśl § 3 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, zaś swoje orzeczenie wydała na podstawie wszechstronnie i wnikliwie przeprowadzonego badania podmiotowego i przedmiotowego wykonanego w wojskowej komisji lekarskiej, badań w gabinetach specjalistycznych, dodatkowych badań laboratoryjnych oraz pozostałych informacji i dokumentów dotyczących stanu zdrowia skarżącego. Stosownie do § 25 ust. 1 ww. rozporządzenia Komisja orzekała w składzie trzech lekarzy.
Zdaniem Sądu Wojewódzkiego również Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W., orzekająca w składzie trzech lekarzy, działała zgodnie ze swoją właściwością w myśl § 12 pkt 1 ww. rozporządzenia. Orzeczenie zostało wydane w następstwie wnikliwej analizy zgromadzonej dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej. Podjęte w sprawie rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy orzeczenia Komisji I instancji zostało w ocenie Sądu I instancji należycie uzasadnione. Sąd Wojewódzki podkreślił, że orzeczenie w przedmiocie zdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej zostało poprzedzone szerokimi badaniami i ich szczegółową analizą. W wyniku przeprowadzonych w dniu [...] października 2013 r. badań obrazowych (tomografia komputerowa kręgosłupa szyjnego, piersiowego i lędźwiowego), stwierdzono, że zmiany kręgosłupa świadczą o postępującym procesie zwyrodnieniowym tego organu u skarżącego, który w niedługim czasie będzie odczuwał bóle korzeniowe.
Powyższe dyskwalifikuje orzekanego jako kandydata do zawodowej służby wojskowej, która wymaga pełnej sprawności fizycznej oraz dyspozycyjności do określonych zajęć. Tym samym zaliczenie skarżącego do kategorii N - niezdolny do zawodowej służby wojskowej było w ocenie Sądu I instancji prawidłowe.
Jednocześnie Sąd meriti wskazał, że CWKL słusznie podzieliła stanowisko Komisji I instancji, że rozpoznane schorzenia, wymienione w pkt 8.1. zaskarżonego orzeczenia, mieszczą się w zakresie pojęciowym § 34 pkt 5 i § 34 pkt 9 załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r. (odpowiednio: choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa nieznacznie upośledzająca sprawność ustroju - N; inne choroby kręgosłupa nieupośledzające lub nieznacznie upośledzające sprawność ruchową - N/Z). Sąd I instancji podniósł, że komisja prawidłowo wyjaśniła przy tym, że w wykazie chorób i ułomności stanowiącym załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia nie ma pozycji odpowiadającej bezpośrednio stwierdzonej u orzekanego jednostce chorobowej. W związku należało uwzględnić dyspozycję § 18 ust. 2 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym jeżeli dla danego przypadku brak odpowiedniego paragrafu lub punktu w załącznikach nr 1 i 2 do rozporządzenia, przypadek ten kwalifikuje się według paragrafu lub punktu najbardziej zbliżonego. W tym kontekście, kwalifikacja przedmiotowego schorzenia według punktu i paragrafu zbliżonego, tj. § 35 pkt 5 i pkt 9 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia była prawidłowa.
Sąd Wojewódzki podniósł przy tym, że niepowołanie § 18 ust. 2 ww. rozporządzenia w podstawie prawnej zaskarżonego orzeczenia, jakkolwiek stanowiące uchybienie procesowe, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, tj. na ocenę zdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że zaliczenie skarżącego do kategorii N - niezdolny do zawodowej służby wojskowej, znalazło potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy, które zostały szczegółowo omówione w zaskarżonym orzeczeniu.
Sąd I instancji jednocześnie zauważył, że zastrzeżenia formułowane przez skarżącego, a odnoszące się do objaśnień szczegółowych do § 35 pkt 9 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Sąd meriti podniósł, że wykaz chorób i ułomności stanowiący załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia, nie zawiera pozycji, która wprost odpowiadałaby stwierdzonej u skarżącego jednostce chorobowej. Słuszne zatem było przyjęcie kwalifikacji według punktu i paragrafu najbardziej zbliżonego z zastrzeżeniem, że jednostka ta nie odpowiada bezpośrednio, lecz "mieści się w zakresie pojęciowym" § 35 pkt 5 i pkt 9 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia, co w konsekwencji nie pozwoliło na przyjęcie, iż w tym konkretnym przypadku skarżący winien być zakwalifikowany jako zdolny do zawodowej służby wojskowej.
Sąd Wojewódzki odwołał się nadto do wyjaśnień CWKL zawartych w odpowiedzi na skargę, gdzie stwierdzono, że u skarżącego mamy do czynienia z procesem chorobowym kręgosłupa, nie zaś z jego wadami wrodzonymi czy też nabytymi.
Końcowo, Sąd meriti zauważył, że - jak wynika z akt sprawy - skarżący był kilkakrotnie poddawany konsultacji ortopedycznej (w dniach: [...] lutego 2013 r., [...] września 2013 r. i [...] października 2013 r.), a przeprowadzone badania nie wykluczyły istnienia zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia CWKL.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł J. L. i zaskarżył powyższy wyrok Sądu I instancji w całości, na zasadzie art. 173, art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej jako p.p.s.a.)
Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:
- - § 34 pkt 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80 z późn. zm. - dalej rozporządzenie z dnia 8 stycznia 2010 r.), polegającą na uznaniu za nienaruszające prawa w świetle tego przepisu orzeczenia CWKL w W. i poprzedzającego go orzeczenia RWKL we W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] którymi stwierdzono niezdolność skarżącego do zawodowej służby wojskowej z powodu zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa nieupośledzających sprawności ustroju, mimo że przepis ten wymaga aby takie zmiany upośledzały sprawność przynajmniej w stopniu nieznacznym,
- - § 34 pkt 9 rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r. polegającą na uznaniu za nienaruszające prawa w świetle tego przepisu ww. orzeczenia CWKL w W. i poprzedzającego go orzeczenia RWKL we W., którymi stwierdzono niezdolność skarżącego do zawodowej służby wojskowej z powodu zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa nieupośledzających sprawności ustroju gdy tymczasem przepis ten dotyczy, sprawności ruchowej i na jego podstawie kwalifikuje się za niezdolnych do służby wojskowej jedynie kandydatów do takiej służby w jednostkach reprezentacyjnych oraz w jednostkach desantowo-szturmowych.
Zarzucona w skardze błędna wykładnia przepisów § 34 pkt 5 i pkt 9 rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r. spowodowała w ocenie skarżącego kasacyjnie, niewłaściwe ich zastosowanie. Wobec powyższego skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed sądem pierwszej instancji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podał szczegółowe argumenty na poparcie zarzutów skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej.
Zarzut obrazy przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię, jest zasadny. Kontrolowana przez Sąd pierwszej instancji decyzja została wydana w postępowaniu odwoławczym. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu pierwszej instancji. W postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa. Organ odwoławczy nie może również rozszerzać zakresu sprawy (patrz: Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2012, s. 517).
W przedmiotowej sprawie, jej istota sprowadzała się do prawidłowego i nie budzącego żadnych wątpliwości zakwalifikowania schorzeń skarżącego kasacyjnie. W ocenie NSA, Sąd I instancji choć dostrzegł brak wskazania podstawy prawnej w zaskarżonej decyzji, która dawała organowi uprawnienie do kwalifikacji jednostki chorobowej dotyczącej J. L. jako przypadek według paragrafu najbardziej zbliżonego, to jednak nie dokonał w tym zakresie prawidłowej oceny.
Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że z brzmienia § 18 ust. 2 rozporządzenia wynika, że jeżeli dla danego przypadku brak odpowiedniego paragrafu lub punktu w załącznikach nr 1 i 2 do rozporządzenia, przypadek ten kwalifikuje się według paragrafu lub punktu najbardziej zbliżonego. W treści pkt 8.1 orzeczenia RWKL, które zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej, dotyczącej rozpoznania, wskazano - "zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z cechami przebytej choroby Scheuermanna i dyskopatię C6-C7, L4-L5, L5-S1 nieupośledzające sprawności ustroju". Zwraca uwagę, że powyższe rozpoznanie przyporządkowano - w sposób sprzeczny z unormowaniem § 18 ust. 2 rozporządzenia - jednocześnie dwóm jednostkom chorobowym. Istotne przy tym jest, że wskazane jednostki chorobowe wywołują zgodnie z treścią załącznika do rozporządzenia - wykluczające się wzajemnie skutki. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że przy przyjęciu za właściwe rozpoznania z § 34 pkt 5 załącznika, skarżący kasacyjnie byłby niezdolny do zawodowej służby wojskowej (N), natomiast przy przyjęciu za właściwe rozpoznania z § 34 pkt 9 załącznika J. L. byłby zdolny do zawodowej służby wojskowej, gdyż nie jest kandydatem do służby w jednostkach reprezentacyjnych ani desantowo-szturmowych.
Innymi słowy Sąd I instancji przedwcześnie uznał, że zaliczenie skarżącego do kategorii N-niezdolny do zawodowej służby wojskowej, znalazło potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak sporu co do okoliczności faktycznych sprawy spowodował tylko tyle, że wśród zarzutów skargi kasacyjnej brak jest zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Natomiast wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się uzasadnione, bowiem naruszenie wskazanych przepisów prawa materialnego - § 34 pkt 5 i § 34 pkt 9 rozporządzenia polegało na błędzie w subsumcji, co wyrażone zostało tym, że stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w obu w/w normach prawnych, określających skrajnie odmienne skutki dla skarżącego kasacyjnie. Podkreślenia wymaga specyfika sytuacji zdrowotnej skarżącego kasacyjnie, który cierpi na schorzenie, które nie zostało unormowane w przepisach rozporządzenia i tym samym wymaga zakwalifikowania według paragrafu i punktu najbardziej zbliżonego. Sąd Wojewódzki tej sprzeczności w rozstrzygnięciu obu organów nie dostrzegł, tym samym naruszył wskazane w skardze przepisy prawa materialnego.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, po przeprowadzeniu szczegółowej i aktualnej analizy zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego kasacyjnie do pełnienia zawodowej służby wojskowej, organ administracji zobowiązany będzie - w sytuacji konieczności zastosowania unormowania przewidzianego w § 18 pkt 2 rozporządzenia, w sposób odpowiadający treści tejże normy prawnej, zakwalifikować jednostkę chorobową J. L. według najbardziej zbliżonego paragrafu lub punktu, określając tym samym w sposób jednoznaczny, kwestię jego zdolności do zawodowej służby wojskowej.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona rozpoznał skargę, którą z uwagi na przedstawione wyżej stanowisko, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uwzględnił, uchylając zaskarżone orzeczenie.
Rozstrzygnięcie o kosztach oparte zostało na przepisie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.