Postanowienie NSA z 2 marca 2007 r., I OSK 217/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 2 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 października 2006 r. sygn. akt II SAB/Ke 12/05 o odrzuceniu skargi S. K. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozwiązania umowy użytkowania wieczystego gruntu postanawia oddalić skargę kasacyjną

Skład

Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski przewodniczący

Uzasadnienie

Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, dnia 9 września 2005 r. S. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na bezczynność "organów administracji samorządowej skutkującą niewydaniem do dnia dzisiejszego decyzji administracyjnej dotyczącej rozwiązania umowy wieczystego użytkowania... części działki gruntowej nr 1732 i nr 1572/3 położonych w [...]." Organ - Prezydent Miasta [...] wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, prawo użytkowania wieczystego nie może być rozwiązane w trybie postępowania administracyjnego, a jedynie właściwy organ może żądać rozwiązania umowy użytkowania wieczystego przez upływem ustalonego okresu na drodze postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucając skargę zważył, iż w przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. W odpowiedzi na zobowiązanie, skierowane na podstawie zarządzenia z dnia 28 lipca 2006 r., skarżąca wyjaśniła w piśmie procesowym złożonym dnia 8 sierpnia 2006 r., że "w kwestii niezałatwienia...sprawy w terminie, interweniowała między innymi u Wojewody Świętokrzyskiego". Złożyła także kserokopie szeregu pism kierowanych do różnych instytucji, które nie są jednak zażaleniami do organu wyższej instancji, o jakich mowa w art. 37 kpa. W tym stanie rzeczy, ponieważ S. K. przed wniesieniem skargi do Sądu nie zaskarżyła bezczynności Prezydenta Miasta. zażaleniem do organu II instancji, wymóg dopuszczalności skargi, o jakim mowa wyżej nie został spełniony, co czyni ją niedopuszczalną. Dlatego też, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia o odrzuceniu skargi.

Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 października 2006 r. S. K. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Pełnomocnik skarżącej zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieprawdziwe ustalenie, że skarżąca nie wykorzystała wszelkich dostępnych jej środków zaskarżenia w dotychczas prowadzonym postępowaniu administracyjnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej opisano przebieg sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przez organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W przypadku skargi na bezczynność organu strona przez wniesieniem skargi do Sądu powinna wyczerpać tryb przewidziany w art. 37 k.p.a. tj. złożyć zażalenie na bezczynność do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie.

W sprawie niniejszej Sąd I instancji ustalił, iż zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. nie zostało złożone wobec czego skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Sąd powołał się m.in. na pismo strony złożone w dniu 8 sierpnia 2006 r., w którym skarżąca podniosła, iż w kwestii niezałatwienia sprawy w terminie interweniowała m.in. u Wojewody Świętokrzyskiego. Sąd uznał jednak, że dołączone do pisma kopie pism skierowanych do różnych instancji, nie są zażaleniem o jakim mowa w art. 37 k.p.a.

W złożonej skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej szczegółowo opisał przebieg niniejszej sprawy, nie wskazał jednakże na jakąkolwiek czynność skarżącej, która mogłaby spełniać znamiona zażalenia złożonego w trybie art. 37 k.p.a., a zatem nie wskazał, iż skarżąca wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia. W skardze kasacyjnej podano jedynie, iż skarżąca interweniowała u Wojewody Świętokrzyskiego, w Radzie Miejskiej w [...], w Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej. Skarga kasacyjna nie podważyła zatem zasadniczo ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji a skutkujących odrzuceniem skargi. Z tego względu skarga kasacyjna podlega oddaleniu jako nieuzasadniona.

Mając powyższe na uwadze, podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.