Uzasadnienie
Wyrokiem z 27 kwietnia 2012 r. I SA/Wa 2305/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. S. na postanowienie Ministra Infrastruktury z [...] października 2011 r. nr [...], którym utrzymane zostało w mocy postanowienie tegoż Ministra z [...] czerwca 2011 r. nr [...], którymi odmówiono wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra Infrastruktury z [...] kwietnia 2010 r. nr [...].
Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy:
Decyzją z [...] sierpnia 1982 r. Naczelnik Gminy G. wywłaszczył za odszkodowaniem, nieruchomość we wsi G. jako własność H. S. H. S., wnioskiem z 20 listopada 2000 r. wystąpiła o stwierdzenie nieważności tej decyzji, wskazując, że to ona w dacie wywłaszczenia była właścicielem nieruchomości, a nie brała udziału w postępowaniu, a Wojewoda Świętokrzyski, decyzją z [...] marca 2001 r. nr [...], stwierdził, iż decyzja Naczelnika została wydana z naruszeniem oprawa. Pismem z 24 października 2006 r. uzupełnionym pismem z 9 listopada 2006 r. H. S. domagała się stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika w części dotyczącej odszkodowania, który to wniosek w rezultacie na skutek stanowiska Ministra zawartego w kolejnych decyzjach, z którego wynikało, że sprawy odszkodowania nie dotyczyła decyzja Wojewody z [...] marca 2001 r., został rozstrzygnięty decyzją Wojewody Świętokrzyskiego z [...] lutego 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika w części odszkodowania, zaś Minister Infrastruktury, decyzją z [...] kwietnia 2010 r. nr [...], uchylił tę decyzję Wojewody i stwierdził, że decyzja Naczelnika w części odszkodowawczej została wydana z naruszeniem prawa.
H. S., pismem z 14 października 2010 r., wystąpiła do Ministra Infrastruktury o naniesienie poprawek w decyzji z [...] kwietnia 2010 r., na skutek korespondencji z tym organem, wyjaśniła, iż wnosi o wznowienie postępowania, bowiem wystąpiły nowe okoliczności sprawy, jednak mimo żądań Ministra nie wskazała daty, w której dowiedziała się o tych okolicznościach. Minister, po zbadaniu korespondencji z H. S., ustalił, że wynikały one z pisma Wojewody Świętokrzyskiego z 3 września 2010 r., które otrzymała 8 września 2010 r. Termin wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania upływał zatem 8 października 2010 r., zaś został on złożony przez H. S. – pismo z 14 października 2010 r. – 20 października 2010 r., zatem po upływie terminu wskazanego w art. 148 § 1 k.p.a., co skutkuje odmową wznowienia postępowania.
Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd stwierdził:
Jak wynika z akt sprawy, okoliczność dająca podstawę do wznowienia postępowania wynika z pisma Wojewody Śląskiego z 3 września 2010 r., które H. S. otrzymała 8 września 2010 r., zatem termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie upływał 8 października 2010 r., a złożyła go w piśmie z 14 października 2010 r. nadanym 20 października 2010 r. Termin do złożenia wniosku, wskazany w art. 148 § 1 k.p.a., został zatem przekroczony, co obliguje organ do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.
Reprezentowana przez adwokata, H. S. wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania lub o zmianę i wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego i zarzucając: na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego, a w szczególności: art. 145, 104, 107 k.p.a. przez to, że pismo, które otrzymała skarżąca z dnia 3 września 2010 r. ze Świętokrzyskiego Urzędu Wojewódzkiego w Kielcach, Wydziału Infrastruktury i Geodezji nie jest decyzją administracyjną, nie zawiera obowiązkowych składników decyzji określonych art. 107 kpa, a nadto w swojej treści nie zawiera pouczenia, że skarżąca mogła złożyć środek zaskarżenia czy też złożyć wniosek o wznowienie postępowania, pismo nie wskazało w jakim terminie winna złożyć przedmiotowy wniosek – art. 145 i 148 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, bowiem zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. S., na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, jednak inna przyczyna powinna lec u podstaw takiego rozstrzygnięcia.
H. S., po otrzymaniu decyzji Ministra Infrastruktury z [...] kwietnia 2010 r., z uwagi na to, że uznała, iż organy nie chcą decyzji tej wykonać, wystąpiła do Ministra Infrastruktury o naniesienie poprawek w decyzji, podnosząc, że decyzja nie jest respektowana, a dopiero po wymianie korespondencji z organem stwierdziła, że domaga się wznowienia postępowania, bo wystąpiły nowe okoliczności.
Jednak aby można było mówić o wznowieniu postępowania z przyczyny, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który stanowi, że postępowanie można wznowić gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję, musi być spełniona ta właśnie przesłanka. Nowe okoliczności lub dowody, istotne dla sprawy to muszą być takie, które istniały w dacie orzekania, ale organowi nie były znane. W niniejszej sprawie na żadne takie okoliczności H. S. nie wskazywała. Z jej pism nie wynika bowiem, aby wskazała ona faktycznie dowody, które istniały w dacie orzekania, a które organowi nie były znane, ale raczej wynikało z nich, że organy nie honorują decyzji z [...] kwietnia 2010 r. i nie potrafią wyjaśnić jej sytuacji prawnej, która po wydaniu tej decyzji zaistniała.
W takiej sytuacji trudno w ogóle mówić o podstawie do wznowienia postępowania, zatem bez znaczenia było czy wniosek o wznowienie został złożony w terminie czy też nie. Odmowa wznowienia postępowania powinna nastąpić z tego powodu, że z pism H. S. wyraźnie wynika brak jakiejkolwiek podstawy wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 k.p.a.
Na marginesie dodać należy, że jak wynika z pism H. S. nie doszłoby do złożenia przez nią pisma z 14 października 2010 r., gdyby organy, mając na uwadze art. 9 k.p.a., wyjaśniły jej jakie są konsekwencje decyzji Ministra Infrastruktury z [...] kwietnia 2010 r. i jakie uprawnienia jej przysługują – ubieganie się o odszkodowanie z tytułu wydania decyzji o odszkodowaniu za wywłaszczenie z naruszeniem prawa i na jakiej drodze, skoro administracyjna już nie służy, wobec uchylenia art. 160 k.p.a.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270).