Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 26 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2176/12

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 846/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie /dalej: WSA/, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B.K. - uchylił czynność Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2009 r. polegającą na ogłoszeniu ponownego konkursu na stanowisko naczelnika Urzędu Skarbowego w B. oraz zasądził od Ministra Finansów na rzecz skarżącej kwotę 560 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną:

B.K. pismem z dnia 20 sierpnia 2009 r., w trybie art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a), wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, a następnie pismem z dnia 12 października 2009 r. złożyła skargę do WSA na bezczynność polegającą na niepowołaniu na stanowisko naczelnika US w B. jednego z dwóch kandydatów wyłonionych w drodze konkursu oraz bezprawnym ogłoszeniu ponownego konkursu na to stanowisko. Wskazała, że konkurs został rozstrzygnięty, gdyż wyłoniono dwóch kandydatów, którzy otrzymali ponad 68 punktów, z których jednym była ona. Minister nie powołał żadnego kandydata i [...] lipca 2009 r. ogłosił kolejny konkurs.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie z uwagi na okoliczność, że ogłoszenie nowego konkursu nie należy do działań objętych art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., jak również niepowołanie na stanowisko naczelnika US jednego z kandydatów wyłonionych w konkursie nie podlega kontroli sądu administracyjnego, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.

Postanowieniem z dnia 24 lutego 2010 r. sygn. akt VII SAB/Wa 161/09 WSA odrzucił skargę B.K. wskazując, że sprawy powołania i odwoływania pracownika są sprawami z zakresu prawa pracy i sądy administracyjne nie są właściwe do jej rozpoznania.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej B.K., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 995/10 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji wskazując, że skarga dotyczyła dwóch zagadnień, tj. niepowołania na stanowisko naczelnika US w B. jednego z wyłonionych w konkursie kandydatów oraz bezprawnym ogłoszeniu ponownego konkursu na to stanowisko, a WSA odniósł się wyłącznie do kwestii niedopuszczalności skargi w przedmiocie odmowy mianowania na stanowisko lub powołania do funkcji w organach administracji publicznej.

Rozpoznając ponownie skargę B.K., WSA postanowieniem z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt VII SAB/Wa 153/10 orzekł o jej odrzuceniu przyjmując za NSA, że skarga dotyczyła dwóch zagadnień. Odnosząc się do "działania Ministra Finansów" polegającego na niepowołaniu na stanowisko naczelnika US w B. jednego z kandydatów wyłonionych w drodze konkursu Sąd uznał, że dla przyjęcia właściwości sądu administracyjnego obowiązek powołania powinien wynikać z przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1267 ze zm., dalej: ustawa). Zgodnie z art. 5e ustawy, obowiązek ten ustawodawca pozostawił do uznania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, a kontrolą sądów administracyjnych nie są objęte sprawy dotyczące odmowy powołania na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego, które są aktami objętymi regulacjami prawa pracy. Co do bezprawnego ogłoszenia ponownego konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego WSA stwierdził, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., musi istnieć związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, które dotyczą tak określonego uprawnienia lub obowiązku. Przesłanka ta nie została spełniona w sprawie, gdyż uprawnienie do kwestionowania ogłoszenia konkursu nie wynika z ustawy, jak również z wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2008 r. w sprawie trybu powołania komisji i przeprowadzania konkursu na stanowisko dyrektora izby skarbowej i naczelnika urzędu skarbowego (Dz. U. Nr 133, poz. 844, dalej rozporządzenie).

Na skutek skargi kasacyjnej B.K., NSA postanowieniem z dnia 21 marca 2012 r. sygn. I OSK 322/11, oddalił skargę w przedmiocie niepowołania na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego oraz uchylił postanowienie z dnia 9 grudnia 2010 r. w części dot. ponownego ogłoszenia konkursu i w tym zakresie przekazał sprawę WSA do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że ani ustawa, ani wydane na jej podstawie rozporządzenie z 14 lipca 2008 r. nie przewidują obowiązku powołania na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego osoby wyłonionej w drodze konkursu, gdyż Ministrowi Finansów przysługuje uprawnienie do oceny kandydata pod względem obiektywnego wypełniania obowiązków. Odnosząc się do drugiej części rozstrzygnięcia, NSA nie zgodził się z argumentacją co do niedopuszczalności skargi w zakresie ogłoszenia przez Ministra Finansów ponownego konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego. Z w/w przepisów wynikają dla Ministra Finansów szerokie uprawnienia dotyczące przeprowadzenia konkursu, jego unieważnienia, rozpatrywania odwołania od wyniku konkursu oraz doboru właściwego kandydata na stanowisko dyrektora izby skarbowej i naczelnika urzędu skarbowego. Dla Ministra pozostawiona została też ostateczna ocena kandydata wyłonionego w drodze konkursu pod kątem obiektywnego wykonywania przez niego obowiązków. Uprawnienia te są realizowane w ramach szeroko pojętej administracji publicznej co przesądza o tym, że działania Ministra Finansów podejmowane w celu ich realizacji mają charakter publicznoprawny. Wobec tego zarządzenie ponownego konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego w sytuacji, gdy poprzedni konkurs wyłonił kandydata na to stanowisko, stanowi akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., podlegający kontroli sądu administracyjnego.

Rozpoznając ponownie skargę, WSA opisanym na wstępie wyrokiem uchylił czynność Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2009 r., polegającą na ogłoszeniu ponownego konkursu na stanowisko Naczelnika US w B., jako naruszającą przewidziane ustawą prawa skarżącej. Stosownie do art. 5 ust. 5e ustawy, Minister może nie powołać na stanowisko dyrektora izby skarbowej lub naczelnika urzędu skarbowego kandydata wyłonionego w drodze konkursu w przypadku, jeżeli żaden z kandydatów nie gwarantuje obiektywnego wypełniania obowiązków dyrektora izby skarbowej lub naczelnika urzędu skarbowego. Przepisy rozporządzenia przewidują przy tym 2 sytuacje, kiedy Minister ogłasza konkurs ponownie: jeżeli konkurs nie wyłoni przynajmniej jednego kandydata na stanowisko (§ 18) oraz w przypadku jego unieważnienia, jeżeli stwierdzi, że został on przeprowadzony niezgodnie z przepisami rozporządzenia (§ 21). Pierwsza z opisanych sytuacji nie zachodzi, gdyż pismem z dnia 27 maja 2009 r. B.K. została poinformowana, że dwie kandydatki uzyskały co najmniej 68 punktów; w świetle powołanego w piśmie § 15 rozporządzenia oznacza to, że konkurs został rozstrzygnięty. Powołując wyrok NSA z dnia 13 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1341/05 WSA wyraził pogląd, że celem zawiadomienia o wyniku konkursu powinno być umożliwienie kandydatowi zaskarżenia jego wyniku. W przypadku jego braku, nie istnieje przedmiot zaskarżenia, a tym samym nie znajduje racjonalnego uzasadnienia nakładanie na organ obowiązku, którego realizacja ma umożliwić kandydatowi odwołanie się od nieistniejącego wyniku konkursu. § 20 rozporządzenia przewiduje, że uczestnik konkursu może złożyć odwołanie od jego wyniku do Ministra w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia, zaś wg § 18, ponowny konkurs może być ogłoszony w terminie 30 dni od dnia zakończenia poprzedniego; postępowanie przed organem oraz odpowiedź na skargę nie wskazują, kiedy zakończył się poprzedni konkurs (ogłoszony [...] października 2008 r.), który wyłonił dwie kandydatki. Z analizy akt sprawy, w tym pisma Ministra Finansów do skarżącej z dnia 7 września 2009 r. nie wynika również, by poprzedni konkurs na stanowisko naczelnika US w B. został unieważniony (brak jest także po stronie organu stwierdzenia, że został przeprowadzony niezgodnie z przepisami rozporządzenia). W rezultacie powyższego WSA stwierdził, że skarżąca B.K. została powiadomiona o wyniku konkursu – ilości uzyskanych punktów, lecz nie została powiadomiona, iż Minister Finansów nie powołał żadnego z kandydatów wyłonionych w konkursie w oparciu o przepis art. 5 ust. 5e ustawy. W ocenie Sądu, przepis ten nie może tworzyć po stronie Ministra uprawnienia do działania uznaniowego, a winien skutkować zawiadomieniem skarżącej o wyniku konkursu wraz z informacją, że nie gwarantuje ona obiektywnego wypełniania obowiązków. Dopiero takie zawiadomienie umożliwiałoby kandydatowi zaskarżenie jego wyniku, gdyż istniałby przedmiot zaskarżenia. Tym samym przepis art. 5 ust. 5e ustawy należy interpretować w powiązaniu z § 18 i § 20 rozporządzenia.

W przeciwnym razie przepis art. 5 ust. 5e ustawy mógłby doprowadzać do twierdzenia o "nieprzejrzystości konkursu" czy nawet do obejścia prawa, a w konsekwencji braku zaufania obywatela do administracji państwowej. Celem konkursu było bowiem wyłonienie kandydatów i z kandydatów wyłonionych w konkursie powołanie jednego z nich na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego, zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy. Skarżąca, wobec pominięcia w zawiadomieniu, że nie gwarantuje obiektywnego wypełniania obowiązków Naczelnika US w B., została zatem pozbawiona możliwości zaskarżenia wyniku konkursu. Tym samym, wobec braku możliwości ustalenia, kiedy zakończył się konkurs ogłoszony [...] października 2008r., ogłoszenie przez Ministra ponownego konkursu w dniu [...] lipca 2009 r. należy uznać za przedwczesne.

W skardze kasacyjnej Minister Finansów, reprezentowany przez radcę prawnego, na podstawie art.173 § 1 i art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a, zaskarżył wyrok WSA w całości, zarzucając:

1. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 5 ust. 5a w zw. z art. 5 ust. 5f ustawy przez niewłaściwe zastosowanie (tj. niezastosowanie w sprawie) oraz art. 5 ust. 5e ustawy w związku z § 18 i § 21 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2008 r., przez błędną wykładnię tych przepisów polegająca na uznaniu, że Minister Finansów może ogłosić ponowny konkurs jedynie w przypadku, gdy poprzedni konkurs nie wyłoni żadnego kandydata oraz w przypadku unieważnienia poprzedniego konkursu, podczas gdy w ocenie skarżącego, ponowny konkurs może być ogłoszony również w przypadku, gdy Minister skorzysta z uprawnienia określonego w art. 5 ust. 5e ustawy, kiedy nie zachodzą przesłanki, o których mowa w § 18 i § 21 rozporządzenia,
2. § 17 ust. 3 w związku z § 17 ust. 4 i § 20 ust. 3 rozporządzenia przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w przypadku osób, które w postępowaniu konkursowym zdobyły minimum 68 pkt, ale nie dawały w opinii Ministra Finansów gwarancji obiektywnego wypełniania obowiązków naczelnika urzędu skarbowego, wynikiem konkursu, o którym mowa w § 20 ust. 1 rozporządzenia, jest informacja o sumie punktów uzyskanych przez uczestnika w obu częściach konkursu, wraz z pisemnym zawiadomieniem o skorzystaniu przez Ministra z uprawnienia określonego w art. 5 ust. 5e ustawy,

2. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 133 § 1, art. 141 § 4 i art. 146 § 1 P.p.s.a. w związku z § 17 ust 1 rozporządzenia, poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie brak jest możliwości ustalenia, kiedy zakończył się poprzedni konkurs, a tym samym, że ogłoszenie przez Ministra Finansów kolejnego konkursu było przedwczesne, a w konsekwencji uchylenie przez Sąd tej czynności organu, pomimo że w aktach sprawy znajduje się uchwała z dnia 26 maja 2009 r. o ustaleniu wyniku konkursu, która, zgodnie z § 17 ust 1 rozporządzenia, potwierdza fakt zakończenia konkursu i wskazuje jego datę,
2. art. 190 zd. 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że dopiero w przypadku poinformowania kandydata, iż nie gwarantuje on obiektywnego wypełniania obowiązków istniałby przedmiot zaskarżenia w postępowaniu odwoławczym toczącym się w trybie § 20 rozporządzenia, co sprzeczne jest z wykładnią prawa dokonaną w niniejszej sprawie przez NSA w postanowieniu z dnia 21 marca 2012 r., gdzie NSA podzielił pogląd Sądu I instancji, że odmowa powołania na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego (na podstawie art. 5 ust. 5e) nie podlega kontroli sądów administracyjnych.

Na tych podstawach wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej wskazano:

• ad. I.1.; przepisy § 18 i § 21 rozporządzenia wskazują okoliczności, kiedy Minister Finansów jest zobligowany do ogłoszenia ponownego konkursu. Żaden obowiązujący przepis nie zabrania Ministrowi ogłoszenia ponownego konkursu w przypadku, gdy po przeprowadzeniu pierwszego, w stosunku do wyłonionych kandydatów, Minister skorzysta z prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5e ustawy. W takich okolicznościach ustawodawca daje Ministrowi prawo, nie zobowiązuje go zaś do skorzystania z rozwiązania, o którym mowa w art. 5 ust. 5f ustawy, już po pierwszym postępowaniu konkursowym. Dyspozytywny charakter tego przepisu w stanie faktycznym sprawy umożliwiał, lecz nie obligował Ministra, do powołania na stanowisko Naczelnika US w B. osoby bez konkursu. Brak było natomiast przeszkód prawnych, by ogłosić kolejny konkurs,
• ad. I.2.; dokonana przez Sąd interpretacja § 17 ust. 3 w związku z § 17 ust. 4 i § 20 ust. 3 rozporządzenia stanowi nieuprawnioną wykładnię rozszerzającą. Wynikiem konkursu dla wszystkich uczestników jest bowiem, zgodnie z § 17 ust. 1 w zw. z § 15 rozporządzenia, ustalona przez komisję w formie uchwały informacja o sumie punktów (co najmniej 68) uzyskanych przez uczestnika w obu częściach konkursu. Przewodniczący komisji konkursowej będąc związany 7-dniowym terminem do zawiadomienia uczestników o wyniku konkursu, nie posiada wiedzy o tym, czy Minister powoła danego kandydata na stanowisko. Do podjęcia zaś przez Ministra decyzji o powołaniu bądź niepowołaniu kandydata ustawodawca nie przewidział terminu granicznego. Żaden przepis nie nakłada też na Ministra obowiązku informowania z urzędu kandydatów, którzy uzyskali wymaganą liczbę punktów a nie zostali powołani na stanowisko i nie obliguje do udzielania takich informacji na wniosek zainteresowanego. Brzmienie § 20 ust. 3 rozporządzenia wskazuje też, że przedmiotem odwołania może być wyłącznie kwestionowana przez uczestnika konkursu liczba zdobytych punktów, czego Sąd I instancji nie uwzględnił (nie może więc nim być kwestia oceny kandydata w trybie art. 5 ust. 5e ustawy). W przedmiotowej sprawie uczestniczka konkursu została poinformowana o jego wyniku zawiadomieniem z dnia 27 maja 2009 r. znajdującym się w aktach sprawy i nie wniosła od niego odwołania. Podkreślono, że postępowanie konkursowe jest tylko narzędziem pomocnym Ministrowi przy podjęciu decyzji związanych z obsadą stanowisk naczelników urzędów skarbowych, gdyż żaden przepis nie nakłada na niego obowiązku powołania choćby jednego z wyłonionych kandydatów (postępowanie realizowane przez komisję konkursową oraz decyzja Ministra dotycząca powołania bądź niepowołania wyłonionego przez nią kandydata stanowią odrębne zagadnienia i nie jest możliwe, by przewodniczący komisji zawiadamiał kandydatów o decyzjach Ministra Finansów),
• ad. II.1.; uzależnienie możliwości ustalenia daty zakończenia konkursu od poinformowania kandydatów o skorzystaniu przez Ministra z uprawnienia określonego w art. 5 ust. 5e ustawy jest nieuprawnione, gdyż zgodnie z § 17 ust. 1 rozporządzenia, konkurs kończy się ustaleniem przez komisję jej wyniku w formie uchwały (w przedmiotowej sprawie została ona podjęta 26 maja 2009 r., a skarżącą o wyniku konkursu poinformowano zawiadomieniem z dnia 27 maja 2009 r.). Pominięcie dowodu z tej uchwały miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w konsekwencji Sąd uznał brak możliwości ustalenia daty zakończenia konkursu i przedwczesne ogłoszenie ponownego,
• ad. II.2.; dokonana przez WSA wykładnia § 20 rozporządzenia, niezależnie od jej sprzeczności z wykładnią dokonaną w niniejszej sprawie przez NSA w postanowieniu z dnia 21 marca 2012 r. powoduje, że suwerenność decyzji Ministra Finansów byłaby jedynie pozorna, jak również pozorna byłaby możliwość zastosowania art. 5 ust. 5e ustawy. Przedmiotem zaskarżenia w trybie § 20 rozporządzenia jest wynik konkursu rozumiany jako suma punktów uzyskany przez kandydata w konkursie, określona w uchwale komisji. B.K. została powiadomiona o wyniku konkursu i w tym zakresie uprawniona była do złożenia odwołania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną B.K. wniosła o jej oddalenie, szczegółowo odnosząc się do sformułowanych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze kasacyjnej podstaw.

Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych, jednakże zasadnicze znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma zarzut naruszenia prawa materialnego. W ramach tej podstawy kasacyjnej wskazano na naruszenie art. 5 ust. 5e ustawy w związku z § 18 i § 21 rozporządzenia, przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że Minister Finansów może ogłosić ponowny konkurs jedynie w przypadku, gdy poprzedni konkurs nie wyłoni żadnego kandydata oraz w przypadku unieważnienia poprzedniego konkursu. Sformułowano też zarzut naruszenia § 17 ust. 3 w związku z § 17 ust. 4 i § 20 ust. 3 rozporządzenia przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w przypadku osób, które w postępowaniu konkursowym zdobyły minimum 68 pkt, ale nie dawały w opinii Ministra Finansów gwarancji obiektywnego wypełniania obowiązków naczelnika urzędu skarbowego, istnieje obowiązek informacji nie tylko o sumie punktów uzyskanych przez uczestnika w obu częściach konkursu, ale również obowiązek pisemnego zawiadomienia o skorzystaniu przez Ministra z uprawnienia określonego w art. 5 ust. 5e ustawy. Zarzuty te są usprawiedliwione.

Na wstępie przypomnieć należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 21 marca 2011 r., sygn. I OSK 322/11, które z mocy art. 190 P.p.s.a. wiązało WSA przy ponownym rozpatrywaniu skargi B.K.. Powołując przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. z 2004r. Nr 121, poz. 1267 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2008 r. w sprawie trybu powołania komisji i przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora izby skarbowej i naczelnika urzędu skarbowego (Dz. U. Nr. 133, poz. 844) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Ministrowi Finansów jako organowi administracji publicznej przysługują szerokie uprawnienia dotyczące przeprowadzenia konkursu, jego unieważnienia, rozpatrywania odwołań od wyniku konkursu oraz doboru właściwego kandydata na stanowisko dyrektora izby celnej i naczelnika urzędu celnego. Dla tego też organu pozostawiona została ostateczna ocena kandydata wyłonionego w drodze konkursu pod kątem obiektywnego wykonywania przez niego obowiązków. Uprawnienia te są realizowane w ramach szeroko pojętej administracji publicznej, co w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego przesądza o tym, że działania Ministra Finansów podejmowane w celu ich realizacji mają charakter publicznoprawny. /.../ Wydaje się zatem, że zarządzenie przez Ministra Finansów ponownego konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego, pomimo iż poprzedni konkurs wyłonił kandydata na to stanowisko, stanowi akt o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 Ppsa, podlegający kontroli sądu administracyjnego. Pochodzi bowiem od organu administracji publicznej, dotyczy uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, których konkretyzacja nie następuję w drodze decyzji, czy postanowienia, wywołuje skutki w odniesieniu do konkretnej osoby". Będąc związany taką wykładnią prawa WSA poddał ocenie czynność Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2009 r. o ogłoszeniu ponownego konkursu na stanowisko naczelnika Urzędu Skarbowego w B..

Tryb przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora izby skarbowej i naczelnika urzędu skarbowego uregulowany został w rozporządzeniu, przy czym problematyka ponownego ogłoszenia konkursu uregulowana jest w § 18 i § 21. Zgodnie z § 18 rozporządzenia, jeżeli konkurs nie wyłoni przynajmniej jednego kandydata na stanowisko, na które przeprowadzany jest konkurs, minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza konkurs ponownie w terminie 30 dni od dnia zakończenia poprzedniego konkursu. Natomiast w myśl § 21 ust. 1, minister właściwy do spraw finansów publicznych może unieważnić konkurs, jeżeli stwierdzi, że konkurs został przeprowadzony niezgodnie z przepisami rozporządzenia. W przypadku unieważnienia konkursu stosuje się odpowiednio § 18 /ust. 2/.

Jeśli chodzi o przypadek ogłoszenia konkursu przewidziany w § 21 rozporządzenia, to w rozpoznawanej sprawie, a limine, podlega on wykluczeniu, bowiem konkurs ogłoszony przez Ministra Finansów w dniu [...] października 2008 r. nie został unieważniony. Pozostaje więc do rozważenia przypadek ogłoszenia konkursu na podstawie § 18 rozporządzenia, przy czym ma rację WSA stwierdzając, że sytuacja upoważniająca ogłoszenie ponownego konkursu przewidziana tym przepisem nie wystąpiła, bowiem w przeprowadzonym konkursie ogłoszonym przez Ministra Finansów w dniu [...] października 2008 r., dwóch kandydatów uzyskało co najmniej 68 punktów /B.K. uzyskała 72,33 punktu/.

W tym miejscu przypomnieć należy okoliczności faktyczne dotyczące konkursu ogłoszonego przez Ministra Finansów w dniu [...] października 2008 r. Po jego przeprowadzeniu, o wynikach konkursu B.K. została powiadomiona przez przewodniczącego komisji konkursowej dwukrotnie: po raz pierwszy, pismem z dnia 27 kwietnia 2009 r. o ilości uzyskanych punktów /pismo to doręczono stronie w dniu 6 maja 2009 r./ oraz powtórnie, z powołaniem podstawy prawnej, a to § 17 ust. 3 w zw. z § 15 rozporządzenia. To ostatnie zawiadomienie zawierające pouczenie o odwołaniu od wyniku konkursu, stosownie do § 20 ust. 1 rozporządzenia, B.K. odebrała w dniu 6 czerwca 2009 r. /k. 52 akt adm./ i poza sporem pozostaje, że zgodnie z pouczeniem z § 20 ust. 1, odwołania od wyniku konkursu nie złożyła.

Uzyskanie przynajmniej przez jednego kandydata minimum 68 punktów, a więc rozstrzygnięcie konkursu w rozumieniu § 15 rozporządzenia i nie skorzystanie przez uczestnika konkursu z odwołania przewidzianego w § 20 ust. 1 rozporządzenia, z upływem terminu do wniesienia odwołania oznacza, że konkurs się zakończył.

Zakończenie konkursu stanowi dla Ministra Finansów podstawę do skorzystania z uprawnień ustawowych, a więc powołania spośród kandydatów wyłonionych w konkursie naczelnika urzędu skarbowego /art. 5 ust. 4 ustawy/, względnie – jeżeli żaden z kandydatów nie gwarantuje obiektywnego wypełniania obowiązków – do skorzystania z uprawnienia przewidzianego w art. 5 ust.5e ustawy. Skorzystanie przez Ministra z uprawnienia przewidzianego przepisem art. 5 ust. 5e ustawy stanowi niezależny od przewidzianych w § 18 i § 21 rozporządzenia przypadek i samodzielną podstawę ogłoszenia ponownego konkursu. Do ponownego konkursu ogłoszonego w takim "ustawowym" trybie, w żadnym wypadku termin wskazany w § 18 rozporządzenia nie może mieć zastosowania.

W świetle powyższego nieuprawnione jest stanowisko WSA wskazujące na konieczność ustalenia daty zakończenia konkursu aby można było ocenić, czy ponowny konkurs ogłoszony został w terminie 30 dni od zakończenia poprzedniego konkursu /§ 18 rozporządzenia/. Jeszcze raz powtórzyć należy, że konkurs ogłoszony przez Ministra Finansów w dniu [...] października 2008 r. został rozstrzygnięty, a zatem do oceny ponownego konkursu ogłoszonego w dniu [...] lipca 2009 r. w konsekwencji skorzystania przez Ministra Finansów z uprawnienia przewidzianego w art. 5 ust. 5e ustawy, § 18 rozporządzenia w żadnym wypadku nie może mieć zastosowania.

Także rozważania odnoszące się do braku pisemnego zawiadomienia B.K. o skorzystaniu przez Ministra z uprawnienia przewidzianego w art. 5 ust.5e ustawy ze stwierdzeniem, że strona została pozbawiona możliwości zaskarżenia wyniku konkursu, są nieuprawnione i w istocie oznaczają skonstruowanie przez WSA normy prawnej, której ani ustawa, ani rozporządzenie nie zawiera. Art. 5 ust. 5e ustawy stwierdza jedynie, że minister właściwy do spraw finansów publicznych może nie powołać na stanowisko dyrektora izby skarbowej lub naczelnika urzędu skarbowego kandydata wyłonionego w drodze konkursu w przypadku, jeżeli żaden z kandydatów nie gwarantuje obiektywnego wypełniania obowiązków dyrektora izby skarbowej lub naczelnika urzędu skarbowego. Regulacja ta, ani inne przepisy ustawy, nie przewidują jakiegokolwiek środka zaskarżenia od podjętej na tej podstawie prawnej decyzji, gdyż "powoływanie i odwoływanie naczelników urzędów skarbowych to element ich podległości i metoda sprawowania nad nimi kontroli, a nie określenie podstawy nawiązania stosunku pracy /zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. I PK 250/07, OSNP 2009 nr 13-14, poz. 225/.

Zasadność skargi kasacyjnej w odniesieniu do zarzutów opartych na podstawie przewidzianej przepisem art. 174 pkt 1 P.p.s.a. oznacza, że tracą na znaczeniu i nie wymagają odrębnego odniesienia zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż w ramach tych zarzutów autor skargi kasacyjnej kwestionował stanowisko WSA, które w ramach naruszenia prawa materialnego uznane zostało za wadliwe.

Z przedstawionych powodów stwierdzić należy, że WSA oceniając czynność Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2009 r. polegającą na ogłoszeniu ponownego konkursu na stanowisko naczelnika Urzędu Skarbowego w B., naruszył prawo materialne, poprzez błędną jego wykładnię. Naruszenie to, wobec braku innych naruszeń prawa w rozumieniu art. 188 P.p.s.a., pozwoliło rozpoznać skargę B.K. na opisaną wyżej czynność. Skargę tę Naczelny Sąd Administracyjny z przyczyn wyżej wywiedzionych oddalił, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 203 pkt 2 P.p.s.a.