Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 26 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2177/18

Uzasadnienie

Wyrokiem z 20 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1277/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z [...] czerwca 2017 r., nr 350, w przedmiocie przyznania dodatku służbowego.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Płk R. S. został z dniem 7 kwietnia 2017 r. zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek uprawomocnienia się orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie o trwałej niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Decyzją z [...] kwietnia 2017 r., nr [...], Dyrektor Departamentu Wojskowej Służby Zdrowia (dalej także: Dyrektor), wydaną na podstawie art. 80 ust. 5f w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 oraz art. 7 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1726, z późn. zm.), "ustawa o służbie wojskowej", oraz na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 26 ust. 1 pkt 4 i § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2296), "rozporządzenie MON", a także art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., przyznał płk. lek. R. S., pełniącemu zawodową służbę wojskową na stanowisku Szefa Oddziału Rozwoju Systemu Ochrony Zdrowia w Departamencie Wojskowej Służby Zdrowia, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej - w kwietniu 2017 r., dodatek służbowy w wysokości 300 zł (pkt 1.) oraz stwierdził wygaśnięcie z dniem 31 marca 2017 r. decyzji Dyrektora Departamentu Wojskowej Służby Zdrowia Nr [...] z [...] grudnia 2015 r. w sprawie przyznania R. S. dodatku służbowego z tytułu zajmowania stanowiska służbowego lekarza w Departamencie Wojskowej Służby Zdrowia (pkt 2).

W uzasadnieniu organ wskazał, że R. S. pobierał dodatek służbowy dla żołnierzy zajmujących stanowisko służbowe lekarza od 12 marca 2012 r. z tytułów zajmowania stanowiska lekarza w:

1. 1) Inspektoracie Wojskowej Służby Zdrowia: (Szef Sekretariatu, Szef Wydziału);
2. 2) Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie (Starszy Specjalista- Lekarz Orzecznik);
3. 3) w komórce organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej - Departament Wojskowej Służby Zdrowia (Szef Oddziału), które w etatach jednostek wojskowych oznaczono cechą korpusu osobowego medycznego - 40 oraz cechą grupy osobowej lekarzy - A. Organ przywołał art. 80 ust. 5f ustawy o służbie wojskowej oraz § 26 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 ww. rozporządzenia MON i podniósł, że z powyższych przepisów wynika, że wysokość dodatku służbowego dla lekarzy jest zróżnicowana w zależności od rodzaju komórki/jednostki organizacyjnej resortu obrony narodowej, w której umiejscowione jest stanowisko służbowe zajmowane przez lekarza (w rozumieniu art. 6 pkt 3 ustawy). Stąd, w ocenie organu, należało uznać, że są to różne tytuły do ww. uprawnienia przewidziane dla lekarzy.

Dyrektor podał, że R. S. pobierał dodatek służbowy z tytułu zajmowanego stanowiska służbowego w następujących jednostkach i komórkach organizacyjnych:

1. - Szef Sekretariatu - Inspektorat Wojskowej Służby Zdrowia - w wysokości 0,3 kwoty bazowej, tj. 450,00 zł miesięcznie - od 12 marca 2012 r. do 20 października 2013 r. - na podstawie decyzji Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia Nr [...] z [...] marca 2012 r.;
2. - Szef Wydziału - Inspektorat Wojskowej Służby Zdrowia - w wysokości 0,3 kwoty bazowej, tj. 450,00 zł miesięcznie - od 21 października 2013 r. do 12 stycznia 2014 r. - na podstawie decyzji Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.;
3. - Starszy Specjalista - Lekarz Orzecznik - Centralna Wojskowa Komisja Lekarska - w wysokości 1,0 kwoty bazowej, tj. 1500,00 zł miesięcznie - od 13 stycznia 2014 r. do 30 listopada 2015 r. - na podstawie decyzji Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej nr [...] z [...] stycznia 2014 r.;
4. - Szef Oddziału - Departament Wojskowej Służby Zdrowia - w wysokości 0,3 kwoty bazowej, tj. 450,00 zł miesięcznie - od 1 grudnia 2015 r. do 7 kwietnia 2017 r. - na podstawie decyzji Dyrektora Departamentu Wojskowej Służby Zdrowia nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r.

Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził, że R. S., stosownie do art. 80 ust 5f ww. ustawy, w ostatnim miesiącu pełnienia służby przysługuje dodatek z jednego tytułu w najwyższej wysokości przy uwzględnieniu okresu jego pobierania, tj. dodatek z tytułu pełnienia służby na stanowisku lekarza w Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w wysokości 1500 zł w okresie od 13 stycznia 2014 r. do 30 listopada 2015 r. Dyrektor podał, że w myśl § 6 ust. 1 pkt 2 w związku z § 28 ust. 2 rozporządzenia MON żołnierzowi przysługuje w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej dodatek w wysokości 1/10 wyżej obliczonej kwoty, za każdy rok otrzymywania dodatku, w przypadku, gdy żołnierz otrzymywał dodatek przez okres krótszy niż 10 lat z tym, że okres przekraczający sześć miesięcy traktuje się jako pełny rok.

W związku z tym, że R. S. otrzymywał przedmiotowy dodatek przez 1 rok, 10 miesięcy i 19 dni, to w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej przysługuje mu dodatek w kwocie 300,00 zł (1/10 x 2 lata x 1 500,00 zł).

Jednocześnie Dyrektor stwierdził wygaśnięcie decyzji Nr [...] z [...] grudnia 2015 r., na podstawie której R. S. pobierał dodatek służbowy z tytułu pełnienia służby na stanowisku lekarza w Departamencie Wojskowej Służby Zdrowia. Przesłanką do wygaszenia tej decyzji jest jej bezprzedmiotowość, w związku z wydaniem decyzji określającej prawo do dodatku służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej. W ocenie organu interes społeczny w wygaszeniu ww. decyzji polega na wyeliminowaniu jej z obrotu prawego jako "pustej" decyzji, która nie kształtuje ani żadnego uprawnienia, ani obowiązku organu.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Minister Obrony Narodowej powołaną na wstępie decyzją z [...] czerwca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, jednakże Dyrektor dokonał błędnej wykładni przepisów dotyczących przyznawania w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatku służbowego, skutkującą przyznaniem skarżącemu dodatku służbowego w zawyżonej wysokości. Ze względu jednak na złożony proces wykładni oraz zakaz reformationis in peius, decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy.

Minister przytoczył art. 80 ust. 5f ustawy o służbie wojskowej i wyjaśnił, że żołnierz zawodowy może otrzymywać dodatek służbowy z tytułu zajmowania stanowiska służbowego, określonego w § 26 rozporządzenia MON lub z drugiego tytułu pełnienia służby w jednostkach organizacyjnych resortu Obrony Narodowej, określonych w § 27 tego rozporządzenia.

Minister zacytował § 26 ust. 1 oraz § 27 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia i wskazał, że tytułem uprawniającym żołnierza zawodowego do otrzymywania dodatku służbowego jest zajmowanie stanowiska określonego w § 26 ust. 1 pkt 1 do pkt 10 albo służba w jednostce wojskowej - określona w § 27 ust. 1 pkt 1 do pkt 5. Jeżeli więc R. S. otrzymywał przez okres prawie 5 lat dodatek służbowy z tytułu zajmowania stanowiska służbowego lekarza, określony w § 26 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, to był to jeden tytuł uprawniający do otrzymywania tego dodatku, którego wysokość zróżnicowana była w zależności od usytuowania stanowiska służbowego. Aby można było twierdzić, że posiadał on różne tytuły uprawniające go do otrzymywania dodatku służbowego, musiałby otrzymywać przez pewien okres dodatek za zajmowanie stanowiska lekarza, a przez następny okres dodatek za pełnienie służby np. w Jednostce Wojskowej Nr [...].

Zdaniem Ministra byłyby wówczas to różne tytuły uprawniające do otrzymywania dodatku służbowego, z których w ostatnim miesiącu służby należałoby wybrać ten, z którego oficer otrzymywał dodatek w najwyższej wysokości, z jednoczesnym uwzględnieniem okresu jego pobierania. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Oficer otrzymywał bowiem dodatek służbowy z jednego tytułu zajmowania stanowiska służbowego lekarza w różnych jednostkach organizacyjnych resortu Obrony Narodowej. W związku z różnym usytuowaniem tych stanowisk, dodatek ten wynosił od 450 zł do 1500 zł, a zatem w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej przysługuje mu dodatek w wysokości ostatnio otrzymywanej z jednoczesnym uwzględnieniem 5-letniego okresu jego pobierania.

Organ odwoławczy stwierdził, że bezsporne jest, iż R. S. otrzymywał dodatek za zajmowanie stanowiska służbowego lekarza od 12 marca 2012 r. do 7 kwietnia 2017 r., tj. przez okres 4 lat, 11 miesięcy i 26 dni. W marcu 2017 r. dodatek ten otrzymał w wysokości 450 zł, tj. 30 % kwoty bazowej wynoszącej 1500 zł. Mając na uwadze powyższe oraz § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MON, Minister stwierdził, że oficer otrzymywał dodatek służbowy o charakterze stałym przez okres pięciu lat. Zatem w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej przysługiwał mu dodatek służbowy, w wysokości 5/10 otrzymywanego ostatnio dodatku służbowego, tj. 225 zł.

Minister zwrócił uwagę, że decyzję organu pierwszej instancji należało utrzymać w mocy, bowiem organ pierwszej instancji nie naruszył prawa w rażący sposób. Nadto minister powołał się na zakaz orzekania na niekorzyść strony odwołującej się.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł R. S.. W uzasadnieniu wskazał, że organy obu instancji źle zinterpretowały obowiązujące przepisy, albowiem uznano, iż w przedmiotowym stanie faktycznym należy mu się tylko jeden dodatek. Tymczasem według założenia prawodawcy należało przyznać ten dodatek z każdego jednego tytułu w najwyższej wysokości. Skarżący zarzucił, że organy bezpodstawnie pominęły pozostałe okresy pobierania przez niego różnych dodatków, co jego zdaniem, jest niezgodne z ustawą pragmatyczną oraz wskazuje na zupełnie "demotywacyjny" charakter awansu służbowego wobec tak przyjętego niekorzystnego liczenia wysokości uposażenia w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zaskarżona decyzja Ministra Obrony Narodowej nie narusza prawa. Sąd ten ustalił, że R. S. w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej pobierał dodatek służbowy z tytułu zajmowanego stanowiska służbowego lekarza we wskazanych w zaskarżonej decyzji jednostkach i komórkach organizacyjnych.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji kwestią sporną jest natomiast to, w jakiej wysokości powinien zostać przyznany skarżącemu dodatek służbowy w ostatnim miesiącu pełnienia służby.

Sąd ten, przytaczając treść art. 80 ust. 1 i ust. 5f ustawy o służbie wojskowej oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia MON, zgodził się z Ministrem, że dodatek do służby, który skarżący otrzymywał w okresie od 12 marca 2012 r. do 7 kwietnia 2017 r. był dodatkiem służbowym otrzymywanym przez niego z tytułu zajmowania stanowiska służbowego lekarza. Z faktu natomiast, że wysokość otrzymywanego dodatku służbowego była zróżnicowana i uzależniona od tego, w jakich jednostkach i komórkach organizacyjnych MON zajmował stanowisko służbowe lekarza, nie można wywodzić, że otrzymywał dodatek służbowy z różnych tytułów, w zależności od miejsca pełnienia służby na stanowisku służbowym lekarza.

Zdaniem tego Sądu przepis art. 80 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy wyraźnie stanowi, że żołnierz otrzymuje dodatek służbowy za pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach dowódczych i kierowniczych lub samodzielnych albo w określonych jednostkach wojskowych. Korespondują z tym przepisem uregulowania zawarte w § 26 oraz w § 27 rozporządzenia MON. W § 26 wymienione zostały przypadki, gdy żołnierz otrzymuje dodatek służbowy o charakterze stałym z tytułu zajmowania określonego stanowiska służbowego, natomiast w § 27 przypadki, gdy żołnierz otrzymuje dodatek służbowy o charakterze stałym z tytułu pełnienia służby w określonych jednostkach organizacyjnych.

W ocenie Sądu pierwszej instancji otrzymywany przez skarżącego przez okres 4 lat 11 miesięcy i 27 dni dodatek służbowy był dodatkiem z jednego tytułu, tj. z tytułu zajmowania stanowiska służbowego lekarza, a tym samym w ostatnim miesiącu pełnienia służby przysługiwał mu dodatek w wysokości 1/10 ostatnio pobranej kwoty dodatku służbowego za każdy rok, w którym otrzymywał ten dodatek, z tym, że okres przekraczający sześć miesięcy należało traktować jako pełny rok (§ 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MON). W ostatnim miesiącu pełnienia służby przysługiwał zatem skarżącemu dodatek służbowy w wysokości 5/10 pobranej ostatnio kwoty dodatku, tj. w kwocie 225 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zgodził się z Ministrem, że organ pierwszej instancji dokonał w powyższym zakresie błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, ale zasadnie organ odwoławczy utrzymał w mocy jego rozstrzygnięcie, kierując się dyspozycją art. 139 k.p.a. Z unormowaniem tym koresponduje art. 134 § 2 p.p.s.a., w myśl którego sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W ocenie Sądu pierwszej instancji w realiach niniejszej sprawy brak było przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji, tym samym rozstrzygnięcie organu odwoławczego Sąd ten uznał za prawidłowe.

Na marginesie Sąd pierwszej instancji wskazał, że z literalnej wykładni art. 80 ust. 5f ustawy o służbie wojskowej wynika, że jeżeli żołnierz otrzymywał dodatek służbowy z różnych tytułów, to w ostatnim miesiącu pełnienia służby przyznaje się dodatek służbowy z jednego tytułu w najwyższej wysokości, a nie jak chce skarżący "z każdego jednego tytułu" w najwyższej wysokości. Z powyższym przepisem koresponduje § 6 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia, który określa szczegółowe zasady naliczania dodatku służbowego z uwzględnieniem okresu jego otrzymywania. Gdyby zatem przyjąć, że skarżący otrzymywał dodatek służbowy z różnych tytułów, to w myśl powyższych przepisów, w ostatnim miesiącu pełnienia służby przysługiwałby mu dodatek służbowy z jednego tytułu w najwyższej wysokości przy uwzględnieniu okresu jego pobierania (2/10 x 1500 zł), czyli w kwocie 300 zł, jak wyliczył to organ pierwszej instancji.

Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. S. reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. Domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. niezastosowanie art. 80 ust. 5f ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tj.: Dz. U. z 2018 r. poz. 173) oraz § 6 ust. 1 pkt 2) w zw. z § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. poz. 2296), a w konsekwencji niezasadne przyjęcie, że należny skarżącemu dodatek uwzględniany w ostatnim miesiącu pełnienia służby wynosi 300 zł.

W uzasadnieniu rozwinął powyższe zarzuty. Wskazał, że poza sporem jest, że w sposób nieprzerwany pobierał dodatek służbowy od 12 marca 2012 r. oraz, że wysokość owego dodatku zmieniała się w następujący sposób:

1. a) 450 zł miesięcznie od 12.03.2012 r. do 12.01.2014 r. (jako Szef Sekretariatu i Szef Wydziału);
2. b) 1500 zł miesięcznie od 13.01.2014 r. do 30.11.2015 r. (jako Starszy Specjalista – Lekarz Orzecznik);
3. c) 450 zł miesięcznie od 1.12.2015 r. do 7.04.2017 r. (jako Szef Oddziału).

Zdaniem skarżącego ww. dodatki były otrzymywane z różnych tytułów. Zgodnie z art. 80 ust. 5f ustawy o służbie wojskowej w zw. z § 28 ust. 2 i § 6 ust. 1 powinien on zatem otrzymywać świadczenie w kwocie 900 zł. Jedyny logiczny sposób rozumienia ww. norm jest taki, że istotne dla świadczenia są dwa elementy: długość pobierania dodatku oraz jego wysokość (a właściwie wysokość pobieranych dodatków). Finalnym efektem takiego rozumienia w sprawie winno być przemnożenie czasokresu pobierania dodatku z wszystkich tytułów przez wskaźnik wskazany w rozporządzeniu, a następnie przez kwotę najwyższego z otrzymywanych dodatków. Taki sposób wydaje się być najbardziej sprawiedliwy, bowiem w przeciwnym razie krótkotrwałe obniżenie dodatku w końcowym okresie pełnienia wieloletniej służby spowodować może drastyczne obniżenie świadczenia emerytalnego żołnierza zawodowego.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna mogła być rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym, gdyż po otrzymaniu odpisu skargi kasacyjnej Minister Obrony Narodowej nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Okoliczności niniejszej sprawy są niesporne. Istota skargi kasacyjnej sprowadza się do właściwej wykładni art. 80 ust. 5f ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tj.: Dz. U. z 2018 r. poz. 173), dalej: ustawa, oraz § 6 ust. 1 pkt 2) w zw. z § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. poz. 2296), dalej rozporządzenie.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie w okolicznościach niniejszej sprawy przy prawidłowym zastosowaniu ww. przepisów prawa należało uznać, że dodatek, jaki w przeszłości otrzymywał skarżący, był dodatkiem przyznawanym z różnych tytułów, a nie – jak to przyjęto w sprawie – z jednego tytułu. W ocenie skarżącego kasacyjnie, prawidłowa wykładnia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego wskazuje, że istotne dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy są dwa elementy: długość pobierania dodatku, oraz jego wysokość (a właściwie wysokość poszczególnych dodatków). Finalnym efektem prawidłowej wykładni owych przepisów winno być przemnożenie czasokresu pobierania dodatku z wszystkich tytułów przez wskaźnik wskazany w rozporządzeniu (1/10 za każdy rok pobierania dodatku - w omawianej sprawie: 6 lat), a następnie - przez kwotę najwyższego z otrzymywanych dodatków (w tym przypadku: 1500 zł). Taki sposób wydaje się być najbardziej sprawiedliwy, a w omawianym przypadku powoduje, że skarżący winien otrzymać miesięczne świadczenie wyższe o 600 zł (6/10 x 1500 zł = 900 zł, zaś skarżący otrzymuje 300 zł, 900 - 300 = 600).

Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić.

Z prawidłowych i niekwestionowanych ustaleń poczynionych w prawie wynika, że skarżący kasacyjnie w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej pobierał dodatek służbowy z tytułu zajmowanego stanowiska służbowego lekarza w następujących jednostkach i komórkach organizacyjnych:

1. - Szef Sekretariatu - Inspektorat Wojskowej Służby Zdrowia - w wysokości 0,3 kwoty bazowej tj. 450,00 zł miesięcznie - od 12 marca 2012 r. do 20 października r. - na podstawie decyzji Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r.;
2. - Szef Wydziału - Inspektorat Wojskowej Służby Zdrowia - w wysokości 0,3 kwoty bazowej tj. 450,00 zł miesięcznie - od 21 października 2013 r. do 12 stycznia r. - na podstawie decyzji Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.;
3. - Starszy Specjalista - Lekarz Orzecznik - Centralna Wojskowa Komisja Lekarska - w wysokości 1,0 kwoty bazowej, tj. 1500,00 zł miesięcznie - od 13 stycznia 2014 r. do 30 listopada 2015 r. - na podstawie decyzji Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r.;
4. - Szef Oddziału - Departament Wojskowej Służby Zdrowia - w wysokości 0,3 kwoty bazowej tj. 450,00 zł miesięcznie - od 1 grudnia 2015 r. do 7 kwietnia 2017 r. - na podstawie decyzji Dyrektora Departamentu Wojskowej Służby Zdrowia nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r.

Kwestię dodatku do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych reguluje art. 80 ww. ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz przepisy ww. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych.

Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy, żołnierze zawodowi otrzymują następujące dodatki do uposażenia zasadniczego:

1. 1) dodatek specjalny - za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej,
2. 2) dodatek służbowy - za pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach dowódczych i kierowniczych lub samodzielnych albo w określonych jednostkach wojskowych;
3. 3) dodatek za długoletnią służbę;
4. 4) dodatek motywacyjny - dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych za uzyskanie w opinii służbowej oceny co najmniej dobrej oraz posiadanie klasy kwalifikacyjnej, o której mowa w art. 46a, w specjalności zgodnej z zajmowanym stanowiskiem służbowym;
5. 5) dodatek funkcyjny - za pełnienie funkcji powierzonych w trybie określonym w art. 25a;
6. 6) dodatek kompensacyjny.

Przepis ten w ust. 5f stanowi, że żołnierzowi zawodowemu, który otrzymywał dodatek specjalny z różnych tytułów, w ostatnim miesiącu pełnienia służby przyznaje się dodatek specjalny z jednego tytułu w najwyższej wysokości. Wysokość dodatku specjalnego z jednego tytułu uzależnia się od wysokości dodatku i okresu jego otrzymywania. Przepis stosuje się odpowiednio do dodatku służbowego.

Zgodnie zaś z § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zawodowemu, który otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatek ten przysługuje:

1. 1) w pełnej wysokości - jeżeli żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym przez okres co najmniej 10 lat;
2. 2) w wysokości 1/10 ostatnio pobranej kwoty dodatku specjalnego za każdy rok, w którym żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym - jeżeli żołnierz otrzymywał go przez okres krótszy niż 10 lat, z tym że okres przekraczający sześć miesięcy traktuje się jako pełny rok.

Żołnierz zawodowy może otrzymywać dodatek służbowy z tytułu zajmowania stanowiska służbowego - określonego w § 26 ww. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych - lub z drugiego tytułu pełnienia służby w jednostkach organizacyjnych resortu Obrony Narodowej, określonych w § 27 tego rozporządzenia.

Przepis § 26 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że żołnierz zawodowy otrzymuje dodatek służbowy o charakterze stałym z tytułu zajmowania stanowiska służbowego, ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej:

1. 1) dowódcy batalionu, dywizjonu, eskadry, okrętu II rangi lub grupy okrętów albo głównego księgowego w jednostce sektora finansów publicznych realizującej wydatki publiczne, komendanta szkoły podoficerskiej - od 0,10 do 0,30;
2. 2) dowódcy kompanii, baterii, klucza, szwadronu, grupy pomocniczych jednostek pływających lub grupy ratownictwa morskiego albo okrętu III lub IV rangi - od 0,05 do 0,20;
3. 3) szefa pododdziału wymienionego w pkt 1 lub 2 albo bosmana okrętowego - od 0,03 do 0,05;
4. 4) lekarza lub lekarza dentysty:
5. a) w wojskowej komisji lekarskiej - od 0,70 do 1,00,
6. b) w komórkach organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej, w dowództwach Rodzajów Sił Zbrojnych, Inspektoracie Wsparcia Sił Zbrojnych, Dowództwie Garnizonu Warszawa, Dowództwie Wojsk Obrony Terytorialnej, Komendzie Głównej Żandarmerii Wojskowej - od 0,10 do 0,30;
7. c) w jednostce wojskowej pokrywającej wydatki z budżetu państwa, innej niż wymienionej w lit. b - od 0,30 do 0,50,
8. 5) kontrolera ruchu lotniczego - od 0,30 do 0,60;
9. 6) nawigatora naprowadzania albo wysuniętego nawigatora naprowadzania lotnictwa - od 0,20 do 0,60;
10. 7) szefa służby w wydziale materiałowym (sekcji materiałowej) albo w wydziale technicznym (sekcji technicznej) wojskowego oddziału gospodarczego, bazy lotnictwa, komendy portu wojennego, brygady logistycznej, oddziału zabezpieczenia oraz szefa sekcji w wydziale materiałowym albo wydziale technicznym regionalnej bazy logistycznej - od 0,10 do 0,25;
11. 8) w Jednostce Wojskowej Nr 5949 lub w Jednostce Wojskowej Nr 3860, oznaczonego cechą korpusu osobowego kryptologii i cyberbezpieczeństwa - 29, cechą grupy osobowej kryptologii - A albo cechą grupy osobowej cyberbezpieczeństwa - B - do 0,60;
12. 9) w Inspektoracie Uzbrojenia, wykonującemu czynności w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego - od 0,50 do 1,00.
13. 10) w korpusie osobowym sprawiedliwości i obsługi prawnej:
14. a) radcy prawnego:
15. - w jednostce wojskowej do szczebla dywizji - 0,20,
16. - w dowództwach Rodzajów Sił Zbrojnych, Inspektoracie Wsparcia Sił Zbrojnych, Dowództwie Garnizonu Warszawa, Dowództwie Wojsk Obrony Terytorialnej, Komendzie Głównej Żandarmerii Wojskowej - 0,40,
17. - w komórkach organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej - 0,60,
18. b) referenta prawnego:
19. - w jednostce wojskowej do szczebla dywizji - 0,10,
20. - w dowództwach Rodzajów Sił Zbrojnych, Inspektoracie Wsparcia Sił Zbrojnych, Dowództwie Garnizonu Warszawa, Dowództwie Wojsk Obrony Terytorialnej, Komendzie Głównej Żandarmerii Wojskowej - 0,20,
21. - w komórkach organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej - 0,30.

Natomiast z przepisu § 27 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że żołnierz zawodowy otrzymuje dodatek służbowy o charakterze stałym, z tytułu pełnienia służby w następujących jednostkach organizacyjnych, ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej:

1. 1) w ataszacie obrony przy przedstawicielstwie dyplomatycznym Rzeczypospolitej Polskiej - do 0,50;

w Oddziale Specjalnym Żandarmerii Wojskowej w Warszawie - do 0,30;

1. 4) w Jednostce Wojskowej Nr [...] albo w Jednostce Wojskowej Nr 4026 - do 0,60;w Inspektoracie Wojsk Specjalnych Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, Dowództwie Komponentu Wojsk Specjalnych, Centrum Operacji Specjalnych Dowództwa Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych, w Jednostce Wojskowej Nr 2305, Jednostce Wojskowej 3940, Jednostce Wojskowej Nr 4724, 7 eskadrze działań specjalnych - do 0,30;
2. 5) w kompanii reprezentacyjnej Batalionu Reprezentacyjnego Wojska Polskiego lub w Orkiestrze Reprezentacyjnej Wojska Polskiego - do 0,20.

Z wyżej powołanych przepisów prawa jednoznacznie bowiem wynika, że tytułem uprawniającym żołnierza zawodowego do otrzymywania dodatku służbowego jest zajmowanie stanowiska określonego w § 26 ust. 1 pkt 1 do pkt 10 albo służba w jednostce wojskowej - określona w § 27 ust. 1 pkt 1 do pkt 5 ww. rozporządzenia.

Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie, prawidłowo w świetle ww. przepisów prawa Sąd pierwszej instancji przyjął, że dodatek służbowy, który skarżący otrzymywał w okresie od 12 marca 2012 r. do 7 kwietnia 2017 r. był dodatkiem służbowym otrzymywanym z jednego tytułu. Dodatek ten bowiem skarżący otrzymywał z tytułu zajmowania przez niego stanowiska służbowego lekarza. Z faktu natomiast, że wysokość otrzymywanego dodatku służbowego była zróżnicowana i uzależniona od tego, w jakich jednostkach i komórkach organizacyjnych MON skarżący zajmował stanowisko służbowe lekarza, nie można wywodzić, że otrzymywał dodatek służbowy z różnych tytułów, w zależności od miejsca pełnienia służby na stanowisku służbowym lekarza.

Jeżeli zatem skarżący otrzymywał przez okres prawie 5 lat dodatek służbowy z tytułu zajmowania stanowiska służbowego lekarza, określony w § 26 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, to był to jeden tytuł uprawniający do otrzymywania tego dodatku - którego wysokość była zróżnicowana w zależności od usytuowania stanowiska służbowego. Skarżący otrzymywał dodatek służbowy z jednego tytułu - zajmowania stanowiska służbowego lekarza w różnych jednostkach organizacyjnych resortu Obrony Narodowej. W związku z różnym usytuowaniem tych stanowisk, dodatek ten wynosił od 450 zł do 1500 zł, zatem w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej przysługiwał mu dodatek w wysokości ostatnio otrzymywanej z jednoczesnym uwzględnieniem 5 - letniego okresu jego pobierania.

Bezspornym w sprawie jest, że płk R. S. otrzymywał dodatek za zajmowanie stanowiska służbowego lekarza od dnia 12 marca 2012 r. do dnia 07 kwietnia 2017 r., tj. przez okres 4 lat, 11 miesięcy i 26 dni. W marcu 2017 r. dodatek ten otrzymał w wysokości 450 zł, tj. 30 % kwoty bazowej wynoszącej 1500 zł.

W tej sytuacji, w okolicznościach niniejszej sprawy oraz z uwagi na treść § 6 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, uznać należy, że skarżący otrzymywał dodatek służbowy o charakterze stałym przez okres pięciu lat, w związku z powyższym, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej przysługiwał mu dodatek służbowy, w wysokości 5/10 otrzymywanego ostatnio dodatku służbowego, tj. w kwocie 225 zł, co prawidłowo Sąd pierwszej instancji przyjął, uznając stanowisko organów decyzyjnych w tym względzie za prawidłowe.

Trafnie też w sprawie przyjęto, mając na względzie art. 139 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym i art. 134 § 2 p.p.s.a. w postępowaniu przed sądem adminsitracyjnym, że zaskarżona decyzja winna być zaakceptowana w zakresie kwoty ustalonego dodatku mimo, że podjęta została z naruszeniem prawa.

Skoro zatem zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a