Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 246/11 oddalił skargę H. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego.
Wyrok wydany został w następującym stanie sprawy.
Pismem z dnia 22 grudnia 2008 r. emerytowany policjant H. B. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni z wnioskiem o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2008 wraz z odsetkami w wysokości ustawowej za zwłokę od dnia wymagalności do dnia wypłaty.
W swym piśmie podniósł, iż przed rokiem 2006 stosowny równoważnik był mu wypłacany na mocy decyzji administracyjnej. Pismem z dnia 21 stycznia 2009 r. Komendant Miejski Policji w Gdyni poinformował wnioskodawcę, że otrzymywane przez emerytów i rencistów policyjnych świadczenie miało swe umocowanie jedynie w przepisach wykonawczych do ustawy o Policji. Z ww. ustawy wynika natomiast, że prawo do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego może otrzymywać policjant w służbie stałej. Emeryt lub rencista policyjny nie ma uprawnienia do domagania się innych świadczeń związanych z użytkowanym lokalem mieszkalnym, przysługujących policjantom. Organ dodał również, że w dniu 28 grudnia 2005 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dokonał nowelizacji rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. uchylając § 8 i § 9 ust. 2, co skutkowało utratą od dnia 1 stycznia 2006 r. prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przez osoby pobierające świadczenia z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego oraz właściwości organów Policji do rozstrzygania w sprawach związanych z tym świadczeniem.
W następstwie pisma H. B. z dnia 6 lutego 2009 r. zatytułowanego "odwołanie" Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku pismem z dnia 27 lutego 2009 r. poinformował wnioskodawcę, że jego wniosek został rozpatrzony zgodnie z prawem.
Przedmiotowe pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Postanowieniem z dnia 24 września 2009 r. skarga została odrzucona.
W dniu 6 października 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga H. B. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia 22 grudnia 2008 r. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2011 r. skarga na bezczynność została oddalona.
W dniu 11 lutego 2011 r. Komendant Miejski Policji w Gdyni, działając na podstawie art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, art. 91 ust. 1 i 2, art. 97 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1991 r. o Policji, art. 2 pkt 2 lit. c), art. 29 i art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, wydał decyzję, mocą której cofnął H. B. uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nadane decyzją nr [...] z [...] kwietnia 1999 r.
W następstwie ww. rozstrzygnięcia w tym samym dniu Komendant Miejski Policji w Gdyni wydał decyzję nr [...], mocą której odmówił wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2010.
W uzasadnieniu decyzji o odmowie wypłaty wskazano, że uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego osób pobierających emeryturę lub rentę policyjną wynikało wyłącznie z § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Praktyka wypłacania tej grupie osób przedmiotowego świadczenia wynikała z rozszerzającej interpretacji art. 91 ust. 1 ustawy o Policji uprawniającego policjantów do tego równoważnika. Z uwagi zaś na dyspozycję art. 29 i art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin usunięto z przedmiotowego rozporządzenia przepis będący podstawą ww. równoważnika dla emerytów i rencistów. Nowelizacja przepisu wykonawczego przywróciła zatem z dniem 1 stycznia 2006 r. stan zgodny z ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym (...).
Co równie istotne, w świetle art. 91 ust. 1 ustawy o Policji równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przysługuje policjantowi, a nie emerytowi lub renciście policyjnemu. Również przepisy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym (...) nie pozwalają traktować emerytów i rencistów policyjnych w zakresie tego prawa w sposób tożsamy jak policjantów w służbie czynnej.
W następstwie odwołania H. B. z dnia 25 lutego 2011 r. od decyzji w przedmiocie cofnięcia prawa do równoważnika pieniężnego Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, art. 2 pkt 2 lit. c), art. 29 i art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni o cofnięciu uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.
W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że tylko ustawy mogą być źródłem uprawnień i obowiązków obywateli. Z uwagi na to, że żaden przepis ustawy o Policji ani ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin nie przyznawał ani nadal nie przyznaje emerytom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego rozstrzygnięcie organu I instancji należało uznać za prawidłowe.
W następstwie ww. rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia prawa do równoważnika Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni odmawiające wypłaty równoważnika za lata 2006 - 2010.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję nr [...] H. B. wniósł o stwierdzenie nieważności tej decyzji oraz decyzji Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], względnie o ich uchylenie. Wydanemu rozstrzygnięciu Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku skarżący zarzucił naruszenie: art. 6 i 7 k.p.a., art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) w zw. z art. 91 ust. 1 ustawy o Policji poprzez cofnięcie uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, naruszenie art. 16, art. 162 § 1 pkt 1 i art. 163 k.p.a. w zw. z § 8 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego poprzez cofnięcie uprawnień do równoważnika mimo zachowującej moc prawną decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r. o przyznaniu prawa do równoważnika, art. 2 Konstytucji RP, art. 32 Konstytucji RP.
W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że brak uchylenia decyzji w występującej w obrocie prawnym i nadającej jej indywidualnemu adresatowi określone uprawnienia oznacza, że akt ten nadal obowiązuje. Stosowna eliminacja aktu może zaś nastąpić w sposób generalny poprzez wprowadzenie ściśle określonych przepisów przejściowych bądź w oparciu o akt o charakterze indywidualnym. W ocenie skarżącego zmiana aktu prawnego automatycznie nie uchyla bowiem decyzji, które weszły już do obrotu prawnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a., w uzasadnieniu wskazał, iż nie stwierdził, aby organy naruszyły przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania administracyjnego, w stopniu w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd wskazał na wstępie, że kwestie związane z równoważnikiem pieniężnym za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego zostały uregulowane w Rozdziale 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji zatytułowanym "Mieszkania funkcjonariuszy Policji".
Sąd przywołując treść art. 91 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy, wskazał równocześnie, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając w ramach upoważnienia ustawowego, wydał rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r., stanowiąc w jego § 8, że przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta, rencisty policyjnego oraz osób uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym policjancie oraz po zmarłym emerycie lub renciście, o których mowa w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, zaś w § 9 ust. 2 określając właściwość organów w powyższych sprawach. Przepis § 8 i § 9 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. stanowił podstawę do przyznawania emerytom i rencistom policyjnym przedmiotowego równoważnika, co też miało miejsce w odniesieniu do skarżącego.
Sąd wskazał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 28 grudnia 2005 r. dokonał nowelizacji powyższego rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. uchylając przepisy § 8 i § 9 ust. 2, co spowodowało utratę z dniem 1 stycznia 2006 r. uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przez emerytów i rencistów policyjnych.
Sąd podzielił pogląd wyrażony przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt U 4/08 (publ. OTK-A 2008/8/141), że uprawnienia związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych przysługujące funkcjonariuszom, które nie zostały wymienione wyraźnie w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, nie przysługują emerytom i rencistom policyjnym. Powyższa ustawa jako uprawnienia tychże emerytów i rencistów, wymienia jedynie prawo do lokalu mieszkalnego z nakazem odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy (art.
- oraz prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy (art. 30). W tym kontekście, jak wskazał Trybunał Konstytucyjny, uchylenie § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., dokonane rozporządzeniem MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającym rozporządzenie MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r., nie zmieniło stanu prawnego przez pozostawienie emerytom i rencistom policyjnym uprawnienia do równoważnika pieniężnego (za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego), skoro takie uprawnienie nie wynikało z ustawy.
Ustawa o Policji nie stanowiła i nadal nie stanowi podstawy do przyznania uprawnień do równoważnika pieniężnego emerytowi czy renciście policyjnemu. Jej art. 91 ust. 1 w swojej treści jednoznacznie ogranicza prawo do równoważnika wyłącznie do czynnych policjantów, zaś ust. 2 art. 91 upoważnia ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia wysokości, zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust.
- Wydane na jego podstawie rozporządzenie wykonawcze w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2006 r. wykraczało więc poza granicę delegacji ustawowej.
W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji organ I instancji słusznie uznał, że z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła podstawa prawna do kontynuacji wypłacania skarżącemu przedmiotowego równoważnika pieniężnego. Uwzględniwszy powstałe z dniem 1 stycznia 2006 r. realia normatywne organ I instancji musiał zaś odnieść się do faktu pozostawania w obrocie prawnym decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r. i zasadnie decyzję tę wyeliminował z obrotu prawnego.
Podstawą wydanej decyzji był § 6 powołanego rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. Stanowi on, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do wydania dotychczas przyznanego równoważnika wydaje się, jeżeli policjant (a w związku z uchylonym § 8 rozporządzenia - emeryt policyjny) przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 pkt 1, lub uległy zmianie jego uprawnienia do liczby norm zaludnienia. Uchylony § 8 stanowił niezbędną podstawę pozwalającą stosować § 1 ust. 1 rozporządzenia do emerytów policyjnych. Skoro podstawa ta odpadła, to emeryci policyjni nie spełniają warunków określonych w tymże § 1 ust. 1, jako że w ogóle tego przepisu się do nich nie stosuje.
Odnosząc się do zastosowanego przez organy orzekające w niniejszej sprawie przepisu art. 163 k.p.a. w związku z § 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r., jako podstawy do cofnięcia uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego Sąd stwierdził, że powołanie ww. regulacji nie stanowiło naruszenia prawa mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sąd podkreślił, że przepis art. 163 k.p.a. samoistnie nie może być proceduralną podstawą uchylenia jakiejkolwiek decyzji lub cofnięcia uzyskanych na podstawie decyzji uprawnień lecz powołanie przez organ § 6 rozporządzenia czyni zadość wymogowi określonemu w art. 107 § 1 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego, tj. wskazania podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia.
Za niezasadny uznał Sąd zarzut skarżącego, że organy obu instancji działały z naruszeniem art. 162 § 1 pkt 1 (który w sprawie w ogóle nie miał zastosowania), art. 163 i art. 16 k.p.a. W tych samych kategoriach Sąd poczytuje zarzuty skarżącego koncentrujące się wokół naruszenia art. 2 i art. 32 Konstytucji RP.
W przedmiotowej sprawie skutek zaskarżonej decyzji polega na ustaniu prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego z chwilą wejścia w życie przepisów uniemożliwiających wypłatę równoważnika emerytom czy rencistom policyjnym. Prawo do spornego równoważnika zostaje cofnięte skarżącemu nie od dnia wydania decyzji nr [...] przyznającej przedmiotowe świadczenie (gdyż do 31 grudnia 2005 r. świadczenie to było wypłacane), a dopiero od dnia 1 stycznia 2006 r. czyli od dnia stosownej nowelizacji rozporządzenia. Tym samym, pozostają w mocy i są zgodne z prawem dokonane przez organ wypłaty przedmiotowego równoważnika za okres do ww. daty.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 246/11 skargę kasacyjną wniósł H. B., reprezentowany przez radcę prawnego.
Zaskarżając wyrok w całości skarżący kasacyjnie wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz rozpoznanie sprawy pod nieobecność strony skarżącej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił:
- naruszenie prawa materialnego przez błędne przyjęcie, że uchylenie § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu (Dz. U. Nr 100, poz. 919) spowodowało utratę z dniem 1 stycznia 2006 r. uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego dla skarżącego, będącego od 1991 r. funkcjonariuszem Policji zwolnionym ze służby i pobierającym emeryturę, któremu decyzją z dnia [...] kwietnia 1999 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w Gdyni przyznał uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego na czas nieokreślony, podczas gdy w przepisach zmieniających stan prawny taki skutek nie został przewidziany, gdyż w nowej regulacji nie zawarto żadnych postanowień co do losu decyzji wydawanych przed jej wejściem w życie i tym samym uprawnienie przyznane skarżącemu na przyszłość w poprzednim stanie prawnym pozostaje w mocy, gdyż decyzja z dnia [...] kwietnia 1999 r. nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni wiąże nadal, mimo że w zmienionym stanie prawnym przestała istnieć podstawa prawna, która stanowiła podstawę jej wydania,
- naruszenie prawa materialnego przez błędne przyjęcie, że funkcjonariusz Policji po uzyskaniu uprawnień emerytalnych staje się emerytem policyjnym i przestaje być funkcjonariuszem Policji i w związku z tym określone w art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (j.t Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mu nie przysługuje, gdyż w przepisie tym mowa jedynie o policjancie a nie emerycie czy renciście i tym samym dotyczy on wyłącznie "czynnych" policjantów, podczas gdy funkcjonariusz Policji po uzyskaniu uprawnień emerytalnych nadal pozostaje funkcjonariuszem Policji tyle, że zwolnionym ze służby i pobierającym przyznane mu świadczenie emerytalne, o czym świadczy zarówno tytuł ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji... (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.), jak i treść art. 1 tej ustawy,
- naruszenie prawa materialnego przez błędne przyjęcie, że funkcjonariuszowi Policji zwolnionemu ze służby i pobierającemu świadczenie emerytalne przysługują tylko świadczenia określone w art. 29 i 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji... (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.) i tym samym nie przysługuje mu uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego o którym mowa w art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), podczas gdy podstawowym prawem każdego funkcjonariusza jest prawo do lokalu mieszkalnego (art. 88 ustawy o Policji) a bezpośrednio z prawem do lokalu mieszkalnego związane jest, uregulowane w art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, a zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji... (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.) funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury mają prawo do lokalu mieszkalnego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby a do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy,
- naruszenie przepisów postępowania sądowoadminstacyjnego, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nieuwzględnienie skargi strony, mimo naruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego i naruszenia zasady praworządności przez cofnięcie uprawnień i odmowę wypłaty tego równoważnika za lata 2006-2010, mimo zachowującej moc prawną i pozostającej w obrocie prawnym decyzji Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni z dnia [...] kwietnia 1999 r. nr [...] przyznającej skarżącemu prawo do równoważnika na przyszłość na czas nieokreślony a rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz. U. Nr 266, poz. 2246 - zwane dalej - rozporządzenie MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 r.) uchylające z dniem 01 stycznia 2006 r. § 8 i ust. 2 w § 9 wcześniejszego rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu (Dz. U. Nr 100, poz. 919) nie było połączone z cofnięciem dotychczas przyznanych uprawnień lub wygaśnięciem decyzji przyznających te uprawnienia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik podniósł, że funkcjonariusz Policji po uzyskaniu uprawnień emerytalnych dalej pozostaje funkcjonariuszem Policji (tyle, że zwolnionym ze służby) o czym świadczy zarówno tytuł ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, jak i treść art. 1 tej ustawy. Prawo do równoważnika pieniężnego określone w art. 91 ust. 1 ustawy o Policji przysługuje każdemu policjantowi, a nie tylko policjantowi czynnemu nie zwolnionemu ze służby. Pełnomocnik wskazał, powołując się na treść art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, że funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego, a ponadto, na podstawie art. 30 tejże ustawy do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. W sprawach tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wniosków funkcjonariuszy pozostających w służbie. Uprawnienie określone w art. 29 ust. 1 tej ustawy przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby w rozmiarze przysługującym mu w dniu zwolnienia ze służby.
Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że nowelizując rozporządzenie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozporządzeniem z dnia 28 grudnia 2005 r. - uchylił § 8 oraz w § 9 ust. 2, które weszło w życie z dniem 01 stycznia 2006 r., nie uchylił jednak ani nie określił losu decyzji administracyjnych wydanych emerytom policyjnym przed wejściem w życie tego rozporządzenia. Zdaniem skarżącego, rozporządzenie MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie MSWiA z 28 czerwca 2002 r. przez uchylenie § 8 i ust. 2 w § 9 tegoż rozporządzenia obowiązujące od dnia 01 stycznia 2006 r. nie może stanowić podstawy prawnej do cofnięcia uprawnień i odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Nie wskazano bowiem w jaki sposób uchylenie § 8 rozporządzenia z 2002 r. oddziaływać ma w sferze interesów prawnych osób, które były beneficjentami uchylonego uregulowania. Zarówno rozporządzenie MSWiA z 28 czerwca 2002 r. ani rozporządzenie z 28 grudnia 2005 r. w przepisach przejściowych nie uchylało decyzji, które weszły już do obrotu prawnego przed wejściem w życie obu aktów prawnych. Zatem wszelkie decyzje wydane przed 01 stycznia 2006 r. w sprawie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego pozostają nadal w obiegu prawnym, a wprowadzona zmiana nie wygasza tychże decyzji.
Powołując się na wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 953/07 pełnomocnik strony wskazał, że w literaturze prawa administracyjnego podkreśla się, że na istnienie i skuteczność stosunków prawnych powstałych przed wejściem w życie nowych przepisów odmiennie regulujących daną materię, te nowe unormowania mają wpływ tylko wtedy, gdy obowiązują one z mocą wsteczną. Zatem jeżeli nowa regulacja nie zawiera odmiennych postanowień co do losu decyzji wydanych przed wejściem w życie, decyzje te będą wiązać nadal, mimo że przestała istnieć lub zmieniła się podstawa prawna, która uzasadniała ich wydanie.
Zdaniem autora skargi kasacyjnej, zaskarżony wyrok pozostaje w sprzeczności z tym stanowiskiem. Sąd prezentuje bowiem stanowisko, że uchylenie § 8 rozporządzenia Ministra z 2002 r. powoduje nie tylko to, że przestała istnieć podstawa prawna do wydawania kolejnych decyzji przyznających te świadczenia emerytom policyjnym w kolejnych latach po wejściu w życie tego przepisu ale pozbawiło też mocy prawnej decyzji pozostających w obrocie prawnym, a wydanych w latach wcześniejszych, tak jak skarżącemu już od 1999 r., gdyż "organy słusznie uznały, że z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła podstawa prawna do kontynuacji wypłacania równoważnika pieniężnego dla skarżącego, będącego emerytem policyjnym". WSA w Gdańsku nietrafnie bowiem przyjmuje, że emeryt policyjny nie jest policjantem, a w art. 91 ust. 1 ustawy o Policji jest mowa o policjancie a nie emerycie policyjnym.
Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie podkreślił, że nie znajduje żadnego uzasadnienia przywołany przez organ wydający decyzję art. 163 kpa i nie może stanowić podstawy prawnej odmowy wypłaty równoważnika przyznanego wcześniej prawomocną decyzją administracyjną. Podał, że w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wskazano jedno z najnowszych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego o prawie emerytowanego policjanta do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego sygn. akt I OSK 2073/11, gdzie orzeczono, że prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego istnieje do czasu uchylenia decyzji przyznającej to świadczenie. Podobne rozstrzygnięcie zapadło też w innej sprawie o zbliżonym stanie faktycznym sygn. akt I OSK 1992/10.
Za błędne uznał pełnomocnik przywołanie przez organ odwoławczy i sąd wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. U 4/08 z dnia 27 października 2008 r. Orzeczenie to odnosi się bowiem do równoważnika za brak mieszkania określonego w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, zaś uprawnienia do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego określonego w art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, nie były przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego. Utożsamianie tych dwu odrębnych równoważników jest nieuprawnione, co uzasadniał skarżący w złożonej skardze.
Reasumując, pełnomocnik stwierdził, że doktryna i jednolite orzecznictwo sądowe wskazują, iż jeżeli w obrocie prawnym występuje decyzja nadająca jej indywidualnemu adresatowi określone uprawnienia, a nie została wyeliminowana z obrotu, to nadal obowiązuje. Eliminacja taka może nastąpić albo w sposób generalny, poprzez wprowadzenie ściśle określonych przepisów przejściowych, albo też w drodze aktu o charakterze indywidualnym z zachowaniem obowiązujących norm prawnych. W przedmiotowej sprawie zmienione akty prawne w przepisach przejściowych nie uchylały decyzji, które weszły już w życie do obrotu prawnego, przed wydaniem tych przepisów.
Cofnięcie uprawnień przyznanych prawomocną decyzją nastąpiło decyzjami wydanymi w sposób sprzeczny z prawem. Odmowa wypłaty równoważnika jest przedmiotem równolegle prowadzonego odrębnego postępowania i wyroku WSA w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2011 r. sygn. akt III SA/Gd 245/11, w tym także odrębnej skargi kasacyjnej.
Wobec wyłaniającego się zdaniem autora skargi kasacyjnej zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości i istotnych rozbieżności w rozumieniu przez skład orzekający sądu w niniejszej sprawie treści art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji w związku z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji - czy prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego przysługuje także emerytowanym funkcjonariuszom Policji, co odbiega w sposób zasadniczy od dotychczasowego orzecznictwa wielu wojewódzkich sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący pozostawił do oceny Sądu rozważenie celowości ewentualnego przedstawienia tego zagadnienia prawnego składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, po odroczeniu rozpoznania sprawy w trybie art. 187 § 1 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania.
W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności należy odnieść się do zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, gdyż tylko w przypadku prawidłowo przeprowadzonego postępowania przez sąd pierwszej instancji możliwe było wydanie zaskarżonego wyroku.
Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jest nieuprawniony.
Przepis art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa, polegające na: a) naruszeniu prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, b) naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innym naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W prawidłowo sporządzonej skardze kasacyjnej powinno być wskazane, którą jednostkę redakcyjną naruszył Sąd pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej nie wymieniono jednak, o naruszenie którego z przepisów (liter) tego punktu chodzi. Podstawy kasacyjne muszą być sformułowane precyzyjnie. Należy w nich wskazać konkretne przepisy, które zdaniem autora skargi kasacyjnej, miały być naruszone zaskarżonym wyrokiem, zwłaszcza w sytuacji, jak w niniejszej sprawie, gdy każdy z przepisów (liter) pkt 1 § 1 art. 145 P.p.s.a. określa odmienne formy naruszenia prawa. Rozpoznawana skarga kasacyjna takiego warunku nie spełnia.
Dla skutecznego podważenia wyroku oddalającego skargę powołanie samego przepisu art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. bez powiązania go z wyraźnie wskazanym przepisem prawa materialnego lub procesowego, który organ miał naruszyć, a czego nie wziął pod uwagę wojewódzki sąd administracyjny jest niewystarczające. Skarga kasacyjna nie zawiera zaś takiego powiązania ani w podstawie kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu. Naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skarżący kasacyjnie upatruje w nieuwzględnieniu skargi strony, mimo naruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego i naruszenia zasady praworządności przez cofnięcie uprawnień i odmowę wypłaty tego równoważnika. Z treści tak zredagowanego zarzutu nie wynika jakie normy prawa materialnego czy też procesowego organ naruszył, a czego nie wziął pod uwagę Sąd pierwszej instancji. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny ocenia jedynie zasadność zarzutów kasacyjnych. Nie jest przy tym uprawniony do ich konkretyzowania, jeżeli postawione zostały w sposób nieprecyzyjny lub niejasny. Nie może też dokonywać kontroli zaskarżonego wyroku pod kątem naruszenia innych przepisów niż wskazane przez autora skargi kasacyjnej.
Naruszenie przepisów postępowania tylko wówczas może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 174 pkt 2 P.p.s.a., co oznacza, że na stronie skarżącej ciąży obowiązek wykazania, że gdyby nie doszło do naruszenia procesowego, to wyrok byłby zupełnie odmiennej treści. Takiego wpływu skarżący kasacyjnie nie wykazał w podstawie kasacyjnej ani w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej. Ze sposobu sformułowania zarzutu, jak i jego uzasadnienia nie wynika, o którą z podstaw oddalenia przez sąd skargi na decyzję chodzi. Dodać też należy, że Sąd pierwszej instancji nie stosował tego przepisu, zatem nie mógł go naruszyć.
Wadliwa redakcja zarzutu powoduje, że nie poddaje się on ocenie merytorycznej, zatem należało go uznać za nieuprawniony.
Zamierzonego skutku nie mogły też odnieść pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej.
Za całkowicie nieuprawniony należy uznać pogląd skarżącego kasacyjnie, że funkcjonariusz Policji po uzyskaniu uprawnień emerytalnych nadal pozostaje funkcjonariuszem Policji tyle, że zwolnionym ze służby i pobierającym przyznane świadczenie emerytalne, a nie emerytem policyjnym, jak przyjął to Sąd pierwszej instancji, i w związku z tym przysługuje mu świadczenie określone w art. 91 ust. 1 ustawy o Policji. Pogląd ten autor skargi kasacyjnej wywodzi z tytułu ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) - zwana dalej ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym - i jej art. 1.
Tytuł przedmiotowej ustawy, określa jedynie do funkcjonariuszy jakich służb mundurowych i członków ich rodzin odnoszą się unormowania tej ustawy. Natomiast jej art. 1 stanowi, że funkcjonariuszom Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej, zwanym dalej "funkcjonariuszami", zwolnionym ze służby, przysługuje z budżetu państwa, na zasadach określonych w ustawie, zaopatrzenie emerytalne z tytułu wysługi lat lub w razie całkowitej niezdolności do służby, a członkom ich rodzin – w razie śmierci żywiciela. Określa on zatem podmioty uprawnione do uzyskania określonego rodzaju zaopatrzenia z budżetu państwa, po zwolnieniu ze służby i spełnieniu warunków określonych w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej z przepisu tego nie wynika, aby funkcjonariusz Policji po uzyskaniu uprawnień emerytalnych pozostawał nadal funkcjonariuszem Policji tyle, że zwolnionym ze służby i pobierającym przyznane świadczenie emerytalne. Zwrot "zwanym dalej "funkcjonariuszami"" odnosi się do wszystkich służb mundurowych wskazanych w art. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym bez dalszej potrzeby określania tych służb.
Ustawodawca status emeryta policyjnego wiąże z ustalonym prawem do emerytury, o czym świadczy art. 3 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Stanowi on, że emerytem policyjnym jest funkcjonariusz zwolniony ze służby w Policji (...), który ma ustalone prawo do emerytury policyjnej. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji ustalił, że skarżący jest emerytem policyjnym i jego prawa i obowiązki ustalone zostały w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Zgodnie z jej uregulowaniami do powyższej grupy osób uprawnionych przepisy ustawy o Policji zastosowanie mają tylko odpowiednio jedynie wówczas, gdy taką możliwość przewiduje ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym.
Przepis art. 91 ust. 1 zawarty jest w ustawie o Policji. Stanowi on, że policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Literalna wykładnia tej normy, a zwłaszcza zwrotu "policjantowi przysługuje" jednoznacznie dowodzi, że ta regulacja odnosi się do aktualnych funkcjonariuszy Policji.
Wniosek wynikający z literalnej wykładni art. 91 ust. 1 ustawy o Policji dodatkowo potwierdza wykładnia systemowa. Z przepisów rozdziału 8 tej ustawy zatytułowanego "Mieszkania funkcjonariuszy Policji", wynika, że powyższy akt prawny reguluje wyłącznie prawa i obowiązki, w tym uprawnienia mieszkaniowe policjantów nie zaś osób, które w przeszłości pełniły służbę w Policji. Ustawa o Policji nigdy nie stanowiła i nie stanowi podstawy do przyznania równoważnika za remont lokalu emerytom i rencistom policyjnym oraz osobom pozostałym po zmarłym policjancie czy też emerycie lub renciście policyjnym. Ustawodawca w art. 91 ust. 1 prawo do przedmiotowego świadczenia przyznał wyłącznie czynnym policjantom. Takie stanowisko utrwalone jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (np wyroki NSA: z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. I OSK 926/11, z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. I OSK 1063/11, z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. I OSK 1148/11 (orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 91 ust. 1 ustawy o Policji uznać należy za całkowicie chybiony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przepis ten prawidłowo zinterpretował oraz właściwie zastosował.
Jak już wcześniej wskazano prawa i obowiązki emerytów policyjnych, a takim jest skarżący, reguluje ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym. Zgodnie z jej art. 2 pkt 2 lit. c) w ramach zaopatrzenia emerytalnego przysługują na zasadach określonych w ustawie inne świadczenia i uprawnienia, w tym prawo do lokalu mieszkalnego albo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Uprawnienia te zostały sprecyzowane w przepisach art. 29 i art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. W myśl art. 29 ust. 1 powołanej ustawy, funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Sąd pierwszej instancji, podzielając pogląd Trybunału Konstytucyjnego z wyroku z dnia 27 października 2008 r., U 4/08, bezbłędnie zatem przyjął, że znaczenia wskazanych przepisów nie da się ustalić nie wziąwszy pod uwagę unormowania zawartego w art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, który stanowi, że emerytom i rencistom policyjnym zapewnia się pomoc w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. Dlatego konieczne było odwołanie się do wykładni systemowej. Prawidłowe jest rozumowanie, że treść art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym dowodzi, że poza uprawnieniem emeryta policyjnego do lokalu i jego uprawnieniem do pomocy na uzyskanie lokalu, ustawa innych świadczeń tym podmiotom nie zapewniła. Jeżeli ustawowe prawo emerytów i rencistów do lokalu mieszkalnego miałoby obejmować także inne uprawnienia wymienione w rozdziale 8 ustawy o Policji, to zamieszczenie w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym art. 30 byłoby zbędne, gdyż uprawnienie to wynikałoby z odesłania zawartego w art. 29 ustawy, co oznaczałoby, że przepisy te pozostawałyby z sobą w sprzeczności.
Nieuprawniony jest tym samym pogląd skarżącego kasacyjnie, iż Sąd pierwszej instancji błędnie powołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie U 4/08 z dnia 27 października 2008 r., gdyż orzeczenie to odnosi się do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, nie zaś do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Należy zauważyć, że oba wskazane uprawnienia policjantów zawarte zostały w rozdziale 8 ustawy o Policji, zatem dokonana przez Trybunał Konstytucyjny ocena, że ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie gwarantuje emerytom i rencistom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ma zastosowanie w takim samym zakresie do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego.
Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 29 i art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym uznać należy za całkowicie chybiony. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w rozpoznawanej sprawie, że w obowiązującym stanie prawnym brak jest podstawy prawnej do przyznanie emerytom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.
Przechodząc do ostatniego zarzutu skargi kasacyjnej, należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że skoro z dniem 1 stycznia 2006 r. został uchylony § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, który był jedynym przepisem statuującym uprawnienie emerytów i rencistów policyjnych do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu, to z tym dniem przestali oni spełniać warunki wymienione w § 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r., bowiem uprawnienie to przysługiwało policjantom. Tym samym spełnione zostały przesłanki wymienione w § 6 rozporządzenia, nakazujące wydanie decyzji o cofnięciu emerytowi uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego.
Akceptując stanowisko przedstawione w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 października 2008 r. w sprawie U 4/08 nie podzielono wyrażonego w skardze kasacyjnej przekonania o celowości przedstawienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów w trybie art. 187 § 1 P.p.s.a. zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, dotyczącego interpretacji art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym w zw. z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, czy prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego przysługuje także emerytom policyjnym.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.