Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 13 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2178/14

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 671/13 w sprawie ze skargi W. B. na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku w pkt.

1. umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Ministra Infrastruktury i Rozwoju do rozpoznania wniosku z dnia 18 lipca 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia [...] kwietnia 1953 r.; w pkt.
2. stwierdził, że bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt.
3. wymierzył Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju grzywnę w wysokości 500 złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; w pkt. 4 zasądził od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego W. B. kwotę 357 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie wskazał, że:

W dniu 18 listopada 2013 r. W. B. wniósł skargę na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w związku z nierozpatrzeniem wniosku z dnia 18 lipca 2011 r. o stwierdzenie nieważności – między innymi - decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia [...] kwietnia 1953 r., ([...]) oraz poprzedzającego ją orzeczenia z dnia [...] listopada 1951 r. ([...]) Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie o odszkodowaniu na rzecz M. Ż., P. Ż. oraz K. B. za wywłaszczoną nieruchomość w Krakowie, pgr. I.kat. [...].

Sprawa miała następujący przebieg:

Pismem z dnia 18 lipca 2013 r. złożonym przez [...] wnioskodawcy domagali się stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 1951 r. (który rozszerzyli pismem z dnia 22 sierpnia 2012r. o decyzję z dnia [...] kwietnia 1953 r.).

Dnia 24 października 2012 r. organ poinformował, że w związku z niemożnością rozpatrzenia sprawy w terminie z art. 35 kpa, przewidywany termin wyznaczył do dnia 28 lutego 2013 r. Również pismem z dnia 24 października 2012 r. wezwał stronę do nadesłania dokumentów, który brak strona uzupełniła pismem z dnia 21 grudnia 2013r.

W związku z brakiem rozpatrzenia sprawy we wskazanym terminie skarżący pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r. wniósł o jego przyśpieszenie. Wobec braku odpowiedzi w dniu 23 maja 2013 r. wystosował pismo z ponagleniem i żądaniem wyjaśnienia przyczyn powstałej zwłoki, na które również nie udzielono odpowiedzi.

W ślad za powyższymi pismami skarżący dnia 14 sierpnia 2013 r. wezwał Ministra do usunięcia naruszenia interesu prawnego, a w dniu 18 listopada 2013 r. złożył skargę domagając się m.in. zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w określonym terminie, stwierdzenie, że bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny.

Strona przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania i powołując się na art. 35 i 36 kpa stwierdziła, że brak jakiejkolwiek reakcji na wniosek o przyśpieszenie rozpatrzenia sprawy i wyjaśnienie przyczyn zwłoki, przez ponad pół roku, a także brak odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego wskazuje, że bezczynności miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co przemawia za wymierzeniem odpowiednio dotkliwej grzywny.

Skarżący wskazał, że 22 listopada 2013 r. Minister zawiadomił strony, na podstawie art. 61 § 4 w zw. z 157 § 1 kpa, o prowadzonym postępowaniu oraz o treści art. 10 § 1 kpa, a także obowiązkach wynikających z art. 41 § 1 kpa. Ponadto wyznaczył nowy termin rozpoznania sprawy do dnia 31 grudnia 2013 r.

Pismem z dnia 17 grudnia 2013 r. organ ponownie przedłużył termin rozpatrzenia sprawy do 3 marca 2014 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że przy piśmie z dnia 5 grudnia 2012 r. nadesłano oryginał 9 tomów akt archiwalnych, które liczą 5732 stron. Analiza ww. dokumentów wskazuje, iż materiał jest niekompletny, gdyż zaginęły dwa tomy akt o nr 1 i nr 2. Kwerenda w ww. aktach nie doprowadziła do odnalezienia akt postępowania zakończonego ww. orzeczeniem z dnia [...] listopada 1951 r. oraz oryginalnego egzemplarza ww. orzeczenia.

Zachodzi więc konieczność przeprowadzenia czasochłonnego skomparowania zebranego materiału dowodowego i wysuwania wniosków co do czynności podjętych w postępowaniu zakończonym orzeczeniem z [...] listopada 1951 r. w oparciu o akta archiwalne dotyczące innych orzeczeń rozstrzygających o przyznaniu odszkodowania za inne, sąsiednie nieruchomości wywłaszczone orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia [...] kwietnia 1951 r. nr [...].

Organ wskazał również, że przygotowano projekt rozstrzygnięcia, jednak skomplikowany charakter sprawy oraz bardzo obszerny i niekompletny materiał archiwalny uniemożliwił wydanie orzeczenia w terminie określonym w art. 35 kpa.

W piśmie z dnia 28 kwietnia 2014 r. skarżący podniósł, że mimo upływu 4 miesięcy od udzielenia odpowiedzi na skargę, w której organ wskazał, że przygotowano projekt decyzji, rozstrzygnięcia nie wydał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę za zasadną wskazał, że skarżący domagał się od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej rozpatrzenia wniosku z dnia 18 lipca 2011 r. dotyczącego stwierdzenia nieważności – między innymi - decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia [...] kwietnia 1953 r. oraz poprzedzającego ją orzeczenia z dnia [...] listopada 1951 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie przyznającego odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość. Wobec nierozpatrzenia wniosku złożył skargę na bezczynność organu, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa.

Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd I instancji zaznaczył, że w świetle przytoczonego przepisu wydanie przez organ aktu administracyjnego powoduje, że ustaje stan ewentualnej bezczynności organu, co skutkuje umorzeniem postępowania w zakresie skargi na bezczynność organu, bowiem Sąd nie może już zobowiązać organu do wydania rozstrzygnięcia. Niemniej okoliczność ta nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a.) oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

O uwzględnieniu skargi w omawianym przedmiocie można mówić nie tylko wtedy, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w zakreślonym terminie, ale również wtedy gdy zgodnie z art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. uwzględniając skargę, sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienie skargi orzeka z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny. W konsekwencji rozstrzygnięcie sprawy po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie powoduje, że w zakresie orzeczenia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12 publ. baza orzeczeń nsa).

Sąd I instancji wskazał, że taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku pełnomocnik organu złożył oświadczenie, że decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Minister stwierdził nieważność decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia [...] kwietnia 1953 r. oraz orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia [...] listopada 1951 r., składając jednocześnie do akt sprawy potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię wymienionej decyzji.

W tej sytuacji Sąd I instancji umorzył postępowanie w zakresie ewentualnego zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku z dnia 18 lipca 2013 r. uzupełnionego w dniu 22 sierpnia 2012r.

Oceniając natomiast, czy bezczynność organu w sposób rażący narusza prawo Sąd I instancji zaznaczył, że miał na uwadze, iż wniosek o stwierdzenie nieważności - jak wskazuje prezentata - wpłynął do organu w dniu 17 sierpnia 2011r., co oznacza, że w tej dacie zostało wszczęte postępowanie. Pierwszą czynnością jaką organ podjął w sprawie było pismo nadane w dniu 7 marca 2012r. przekazujące wniosek o stwierdzenie nieważności, w trybie art. 65 § 1 k.p.a., Wojewodzie Małopolskiemu według właściwości.

Sąd I instancji wskazał, że od 16 marca 2012r. do 16 kwietnia 2012r. postępowanie prowadził Wojewoda Małopolski, tj. do złożenia wniosku o wskazanie przez Prezesa Rady Ministrów organu właściwego. Pismem z dnia 21 maja 2012r. Minister uznał swoją właściwość.

W dniu 22 sierpnia 2012r. strony rozszerzyły wniosek o stwierdzenie nieważności o decyzję Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej z dnia [...] kwietnia 1953r.

Sąd I instancji zaznaczył, że kolejne czynności organ podjął dopiero w dniu 24 października 2012r. zwracając się m.in. do Sądu Rejonowego w Krakowie o nadesłanie postanowienia o stwierdzeniu praw do spadku po M. i P. Ż., do Urzędu Miasta Krakowa o uwierzytelnione kopie akt.

Pismem z dnia 24 października 2012r. organ poinformował strony o niemożności rozpatrzenia sprawy w terminie oraz, że sprawa zostanie rozpatrzona do 28 lutego 2013r.

W dniu 20 listopada 2012r., organ otrzymał informację, że akta przechowywane są w Archiwum Zakładowym Urzędu Miasta Krakowa.

W dniu 21 listopada 2012r. pełnomocnik wskazał osoby legitymowane do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności, a w dniu 4 grudnia przesłał na tę okoliczność stosowne dokumenty.

Dnia 13 grudnia 2012r. organ otrzymał oryginały akt dotyczące ww. decyzji.

W dniach 15 kwietnia i 23 maja 2013r. strony wniosły o przyspieszenie rozpoznania sprawy, a w dniu 14 sierpnia 2013r. wezwały do usunięcia naruszenia prawa.

W dniu 22 listopada 2013r. organ ponownie informuje, że tym razem sprawa zostanie rozpatrzona do dnia 16 grudnia 2013r.

Decyzją z dnia [...] maja 2014r. organ rozpoznał wniosek stron z dnia 18 lipca 2013 r. uzupełniony w dniu 22 sierpnia 2012r. jedynie poprzez stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji.

Sąd I instancji wskazał, że z zestawienia opisanych wyżej czynności organu oraz przerw w działaniu organu wynika, że postępowanie było prowadzone z rażącym naruszeniem art. 35 § 3 k.p.a. Sąd I instancji miał na uwadze przede wszystkim okresy zwłoki: od 17 sierpnia 2011r. (złożenie wniosku) do 7 marca 2012r. (niezasadne przekazanie wniosku według właściwości) tj. blisko 6 miesięcy; od 21 maja 2012r. (Minister uznał swoją właściwość) do 24 października 2012r. (organ podejmuje kolejne czynności) tj. ponad 5 miesięcy oraz od 13 grudnia 2012r. (doręczenie oryginałów akt) do 13 maja 2014r. (wydanie decyzji) tj. kolejne 5 miesięcy – co daje w sumie ponad 1,5 roku. Opieszałość organu, prowadząca do tak znacznej zwłoki w rozpatrzeniu wniosku – nawet przy uwzględnieniu obszerności i niekompletności materiału dowodowego – w świetle terminów obowiązujących organ administracji publicznej do rozstrzygnięcia sprawy ma niewątpliwie, w ocenie Sądu I instancji charakter kwalifikowany.

W konsekwencji Sąd I instancji wymierzył organowi grzywnę w wysokości 500 zł uznając, że spełni ona wystarczająco represyjną i zarazem dyscyplinującą funkcję wobec znacznego przekroczenia terminów przewidzianych do załatwienia sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia wniósł Minister i zaskarżając orzeczenie w całości zarzucił:

1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej ppsa - naruszenie prawa materialnego, tj.:

błędne niezastosowanie art. 65 § 1 Kpa poprzez uznanie, że zawiadomienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...].03.2012r. nr [...] (nadane w dniu 07.03.2012r.) nie zakończyło sprawy pierwotnie wniesionej w dniu 17.08.2011r., a tym samym, że organ nie pozostawał w rażącej przewlekłości od tego dnia, naruszając dyspozycję art. 35 Kpa.

2. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - naruszenia przepisów postępowania, z uwagi na fakt, iż uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1. art. 133 § 1 ppsa poprzez podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy, w szczególności pominięcie w wyroku okoliczności wskazanych w odpowiedzi na skargę z dnia 20.12.2013r. nr [...];
2. art. 141 § 4 ppsa poprzez brak wyczerpującego odniesienia się do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę z dnia 20.12.2013r. nr [...];
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 65 § 1 Kpa poprzez nie uwzględnienie okoliczności, iż przekazanie wniosku w trybie ww. art. 65 § 1 Kpa kończy rozpoznanie sprawy przed organem administracji:
4. art. 141 § 4 ppsa oraz art. 149 § 2 ppsa poprzez sporządzenie niespójnego uzasadnienia w przedmiocie wskazania funkcji jakie ma spełnić nałożona na organ grzywna.

Wobec powyższego, na podstawie art. 176 w związku z art. 185 ppsa, wniesiono o:

• uchylenie wyroku w całości i odrzucenie skargi, względnie o,
• przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji,
• zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceniając działania organu pomiędzy dniem 17.08.2011 r., a przekazaniem pismem z dnia 05.03.2012r. m.in. ww. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia [...]04.1953r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia [...].11.1951r., wyszedł poza granice sprawy, która jest przedmiotem skargi. W myśl bowiem art. 65 § 1 Kpa, jeśli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie.

Skoro zatem, jak wyżej wskazano, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, uznając się za niewłaściwy, przekazał ww. pismem z dnia 07.03.2012r. wniosek złożony w dniu 17.08.2011r. do organu wojewódzkiego, który następnie na jego podstawie wszczął i prowadził postępowanie nadzorcze, to nie można zdaniem Ministra uznać, aby w dacie złożenia skargi jednocześnie pozostawał w bezczynności od dnia 17.08.2011 r.

W związku z powyższym organ stwierdził, że Sąd rozpatrując bezczynność w ww. zakresie błędnie nie zastosował art. 65 § 1 Kpa oraz skutków z niego wynikających.

Ponadto, zdaniem organu, w ww. wyroku z dnia 13.05.2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pominął całkowicie stanowisko zaprezentowane w piśmie z dnia 20.12.2013r., w którym organ wyjaśnił przyczyny zwłoki wskazując, iż wynikała ona z faktu, iż materiał archiwalny nadesłany przy piśmie Urzędu Miasta K. Wydział Organizacji i Nadzoru - Referat Archiwum z dnia [...]12.2012r. stanowi materiał niekompletny, bardzo obszerny (5732 stron), w bardzo złym stanie technicznym, który wymagał szczegółowego, a jednocześnie (ze względu na stan dokumentów archiwalnych) ostrożnego zbadania. Organ wskazał, iż sporządzanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie wymagało przeprowadzenia czasochłonnego mozolnego procesu skomparowania zebranego materiału dowodowego i wysuwania wniosków co do czynności podjętych w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...].04.1953r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia z dnia [...].11.1951 r., w oparciu o zachowane o akta archiwalne dotyczące innych orzeczeń rozstrzygających o przyznaniu odszkodowania za inne - sąsiednie nieruchomości wywłaszczone orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia 28.04.1951r.

W ocenie skarżącego organu pominięcie przez Sąd w uzasadnieniu skarżonego wyroku ww. stanowiska organu uzasadniającego przyczyny zwłoki stanowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 141 § 4 ppsa oraz art. 133 ppsa.

Ponadto, w ocenie skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu skarżonego wyroku z dnia 13.05.2014r. sygn. akt I SAB/Wa 671/13 wyprowadził lakoniczny i niespójny wywód w przedmiocie celu jaki winna spełniać grzywna nałożona na organ administracji. Wskazano, że Sąd nakładając na organ grzywnę wyjaśnił jedynie, że spełni ona funkcję wystarczająco represyjną i zarazem dyscyplinującą nie biorąc pod uwagę, że naczelny organ rozstrzygnął już wniosek będący przedmiotem skargi W. B. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia 25.04.1953r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia 17.11.1951r., bowiem decyzją z dnia 13.05.2014r. Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził nieważność ww. decyzji. W świetle powyższego zawarta w uzasadnieniu wyroku funkcja dyscyplinująca jaki ma posiadać nałożona na organ grzywna, w ocenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju ma charakter całkowicie bezprzedmiotowy. Podniesiono, iż nałożenie na organ grzywny o charakterze dyscyplinującym ma na celu przymuszenie organu do określonego zachowania - działania. Skoro jak wyżej wskazano, organ wydał rozstrzygnięcie w sprawie to nakładanie na organ grzywny o charterze dyscyplinującym, zdaniem organu należy uznać za bezprzedmiotowe. Wobec powyższego - w ocenie organu, Sąd nakładając na organ grzywnę posiadającą funkcję dyscyplinującą naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, art. 141 § 4 ppsa oraz art. 149 § 2 ppsa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania – z przyczyn wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Przesłanki nieważności w sprawie nie zaistniały, zatem Sąd rozpoznał wniesioną skargę kasacyjną w granicach podniesionych przez stronę zarzutów.

Wskazać należy, że wydanie w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi, przez organ administracyjny decyzji nie zwalnia wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a.), oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu (art. 149 § 2 p.p.s.a.). O uwzględnieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można mówić nie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny. W konsekwencji uwzględnieniem skargi, w rozumieniu art. 149 p.p.s.a., jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, oraz wymierzenie organowi grzywny.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Sąd I instancji dokonując zestawienia czynności organu oraz przerw w jego działaniu, stwierdził, że postępowanie było prowadzone z rażącym naruszeniem art. 35 § 3 kpa. Stanowisko Sądu I instancji jest zasadne. Nie bez znaczenia w sprawie jest fakt, że choć organ podejmuje czynności w sprawie, to jednak czyni to opieszale. Okresy zwłoki w działaniu organu uwidocznił Sąd I instancji wskazując, że od dnia złożenia wniosku tj. od 17 sierpnia 2011 r. do jego niezasadnego przekazania według właściwości w dniu 7 marca 2012 r. upłynęło blisko 6 miesięcy. Była to pierwsza czynność w sprawie. Ponadto, od momentu kiedy Minister uznał swoją właściwość w dniu 21 maja 2012 r. do podjęcia następnej czynności dnia 24 października 2012 r., upłynęło ponad 5 miesięcy. Podobnie sytuacja wyglądała po dniu doręczenia oryginałów akt -13 grudnia 2012 r. kiedy to Minister praktycznie do dnia 13 maja 2014r. nie podjął żadnych merytorycznych czynności, zaniechał nawet odpowiedzi na zapytanie co do przyczyn zwłoki oraz wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego.

Zasadnie zatem wskazuje Sąd I instancji, że taka opieszałość organu ma charakter kwalifikowany. Nie ma racji skarżący kasacyjnie, że Sąd I instancji pominął całkowicie stanowisko organu, w którym wyjaśnia przyczyny zwłoki wskazując, że wynikała ona z faktu, że materiał archiwalny okazał się niekompletny, bardzo obszerny. Podkreślić należy, że Sąd I instancji stwierdzając kwalifikowaną opieszałość organu odniósł się do podniesionej przez organ kwestii obszerności i niekompletności materiału dowodowego, jednak przesłanki powyższej słusznie nie uznał jako usprawiedliwienie, dla tak długiego niedziałania organu. Czyniło to zatem zarzut naruszenia art. 141§ 4 oraz art. 133§1 p.p.s.a. niezasadnym.

Niezasadny jest także zarzut dotyczący wadliwego uzasadnienia przez kontrolowany sąd zasadności wymierzenia grzywny. W istocie bowiem wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie grzywna, o której mowa w art. 149 §2 p.p.s.a. ma charakter mieszany, w pierwszej kolejności dyscyplinujący, w dalszej represyjny, prewencyjny. Wobec stwierdzenia rażącej bezczynności, mimo ustania tego stanu na dzień orzekania słusznym było sięgnięcie po grzywnę jako środek prewencyjny, represyjny.

Wymierzona grzywna nie naruszała zatem art. 149 § 2 p.p.s.a

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.