Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 708/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] marca 1999 r., dotyczącą zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia go do rezerwy.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych:
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] zwolnił R. J. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy z dniem [...] maja 1999 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia. Decyzja ta została wydana w związku z dokonanym przez R. J. w dniu [...] lutego 1999 r. wypowiedzeniem stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Wskutek złożonego przez R. J. wniosku o wycofanie wypowiedzenia Minister Obrony Narodowej, decyzją z dnia [...] maja 1999 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję z [...] marca 1999 r.
Naczelny Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrokiem z dnia 21 września 1999 r., sygn. akt II SA 1268/99 oddalił skargę R. J. na powyższą decyzję.
W dniu [...] listopada 2005 r. R. J. złożył do Ministra Obrony Narodowej wniosek o "unieważnienie i uchylenie" w trybie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz pkt 5 i 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) decyzji z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] "ze skutkiem przywrócenia do zawodowej służby wojskowej". W uzasadnieniu wniosku powołał się na postanowienie Wojskowej Prokuratury Okręgowej w W. z dnia [...] maja 2005 r. sygn. akt [...] oraz Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] września 2005 r. sygn. akt [...]. Zdaniem R. J. orzeczenia te potwierdzają, iż dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy zwolnienia z zawodowej służby wojskowej okoliczności faktyczne zostały sfałszowane.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] marca 1999 r., a następnie, wskutek złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał ją w mocy decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi R. J. na wskazaną wyżej decyzję z dnia [...] lipca 2009 r., wyrokiem z dnia 23 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1732/06 stwierdził nieważność zarówno zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż postępowanie administracyjne toczyło się w sprawie decyzji z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] zamiast w sprawie ostatecznej w tym zakresie decyzji z dnia [...] maja 1999 r. nr [...]. Nadto Sąd zwrócił uwagę na brak ustalenia, czy wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony w terminie, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.
W efekcie powyższego wyroku R. J. w piśmie z dnia [...] lipca 2007 r. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...]. Jako podstawę żądania R. J. wskazał art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 5 oraz pkt 6 k.p.a.
Wniosek z dnia [...] lipca 2007 r. organ uznał za uzupełnienie wcześniejszego wniosku z dnia [...] listopada 2005 r. i decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] maja 1999 r. nr [...]. Organ stwierdził bowiem, że wniosek o wznowienie postępowania w sprawie decyzji z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] został wniesiony z uchybieniem miesięcznego terminu do jego złożenia, wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a., ponieważ został wniesiony w dniu [...] listopada, a nie [...] listopada 2005 r. (za początek biegu terminu uznano [...] października 2005 r. czyli dzień, w którym R. J. otrzymał odpis postanowienia Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] września 2005 r., potwierdzający sfałszowanie pieczęci na niektórych dokumentach związanych z jego zwolnieniem ze służby). Organ uznał również, iż w kolejnych pismach skarżący uzupełnił jedynie argumentację, dotyczącą sfałszowania dokumentów w jego sprawie, nie przedstawiając jednak żadnych nowych okoliczności, które potwierdzałyby którąkolwiek z powoływanych przez niego podstaw.
Minister Obrony Narodowej po rozpatrzeniu wniosku R. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy powołaną wyżej decyzję z dnia [...] października 2007 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ zgodził się ze skarżącym, że jego wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu w dniu [...] listopada 2005 r. Organ przyjął jednak, iż początek biegu terminu należy liczyć od dnia [...] września 2005 r., czyli od dnia posiedzenia Sądu, w czasie którego skarżący, występujący wraz ze swoim pełnomocnikiem, dowiedział się o powyższym rozstrzygnięciu, a więc i o okolicznościach stanowiących podstawę wznowieniową. W związku z tym organ ustalił dzień [...] października 2005 r. na ostatni dzień do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania.
Po rozpoznaniu skargi R. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 225/08 uchylił powyższą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] października 2007 r.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że wbrew twierdzeniom organu wniosek R. J. z dnia [...] lipca 2007 r. nie stanowił pisma uzupełniającego do wniosku z [...] listopada 2005 r. Był to odrębny wniosek, w którym skarżący domagał się wznowienia postępowania w zakresie innej decyzji, niż wskazana we wcześniejszym wniosku. Potwierdzeniem tego stanowiska jest pismo skarżącego z dnia [...] sierpnia 2007 r., nadesłane w odpowiedzi na wezwanie organu o udzielenie informacji. W piśmie tym R. J. wyjaśnił, iż wniosek z dnia [...] lipca 2007 r. nie prowadził do wycofania wniosku z dnia [...] listopada 2005 r. Oznacza to, że skarżący faktycznie domagał się wznowienia postępowań co do dwóch decyzji Ministra Obrony Narodowej: z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy i zarazem ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 1999 r. nr [...].
Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że wniosek z dnia [...] lipca 2007 r. zawiera brak formalny, jakim jest brak podpisu strony. We wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd zaznaczył, że organ powinien jednoznacznie i precyzyjnie ustalić zakres żądania skarżącego oraz uzupełnić ewentualne braki formalne wniosków.
Wykonując zalecenia Sądu zawarte w powyższym wyroku, Minister Obrony Narodowej pismem z dnia [...] października 2008 r. wezwał R. J. do sprecyzowania żądania poprzez wskazanie, czy dotyczy ono wznowienia postępowania - zgodnie z wnioskiem z dnia [...] listopada 2005 r. - w zakresie decyzji nieostatecznej z dnia [...] marca 1999 r., czy też zgodnie z wnioskiem z dnia [...] lipca 2007 r. - w zakresie ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 1999 r. R. J. został również wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku z dnia [...] lipca 2007 r. poprzez jego podpisanie.
Odpowiadając na powyższe wezwanie R. J. w piśmie z dnia [...] listopada 2008 r. podał, że koryguje żądanie zawarte w podaniu z dnia [...] listopada 2005 r. i wnosi o wznowienie postępowania w zakresie zarówno decyzji z dnia [...] marca 1999 r. jak i decyzji z dnia [...] maja 1999 r. Ponadto w dniu [...] grudnia 2008 r. uzupełnił brak formalny wniosku z dnia [...] lipca 2007 r. poprzez jego podpisanie.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 149 § 3 oraz art. 150 § 1 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej nieostateczną decyzją z dnia [...] marca 1999 r.
W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że zgodnie z treścią art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, gdy jest ono obarczone którąkolwiek z wad wyczerpująco wymienionych w tym przepisie. Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] nie jest zaś decyzją ostateczną. Decyzją ostateczną w niniejszej sprawie jest bowiem decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...].
W wyniku złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Obrony Narodowej wydał w dniu [...] marca 2009 r. decyzję o numerze [...], którą utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ powołał art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2009 r. stała się przedmiotem skargi R. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W treści skargi zarzucił organowi przewlekłość w prowadzeniu niniejszego postępowania oraz nierespektowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 225/08. Skarżący podniósł, iż podanie o wznowienie postępowania wniósł w terminie, albowiem podanie to powinno być potraktowane przez organ jako uzupełnienie wcześniejszych wniosków z dnia: [...] marca 2003 r., [...] czerwca 2005 r. oraz [...] lipca 2005 r.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 708/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...].
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że z brzmienia art. 145 § 1 k.p.a. jednoznacznie wynika, że wznowienie postępowanie jest możliwe wyłącznie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją, a więc decyzją, od której stosownie do art. 16 § 1 k.p.a., nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Wobec faktu, że decyzją, która kończyła postępowanie w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999 r. nr [...], Sąd uznał, że zaistniała przesłanka negatywna uniemożliwiająca wznowienie postępowania, zgodnie z żądaniem skarżącego, w zakresie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999 r. Sąd ocenił, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa, bowiem organ zobowiązany był zastosować art. 149 § 3 k.p.a. i wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył R. J., domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano: naruszenie przepisów postępowania które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, co było wynikiem niezbadania całości sprawy oraz zaakceptowania naruszenia przez organ art. 145 § 1 k.p.a. polegającego na błędnym uznaniu, że możliwe jest prowadzenie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania i orzekanie odrębnie względem decyzji z dnia [...] marca 1999 r. i odrębnie wobec decyzji z dnia [...] maja 1999 r., podczas gdy w istocie obie decyzje zostały wydane w jednej i tej samej sprawie administracyjnej, a ostateczność decyzji jest jedynie przesłanką dopuszczalności wznowienia postępowania "w sprawie", ewentualnie
- - art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., polegające na braku stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, co było wynikiem niezbadania całości sprawy i naruszenia przepisów postępowania, objawiającego się w nieustaleniu przez Sąd przesłanki nieważności zaskarżonej decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 lub 5 lub 7 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1,2,5,6 k.p.a.), bowiem błędnie uznano, że możliwe jest prowadzenie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania i orzekanie odrębnie względem decyzji MON z dnia [...] marca 1999 i odrębnie decyzji MON z dnia [...] maja 1999 r., podczas gdy w istocie obie decyzje zostały wydane w jednej i tej samej sprawie administracyjnej. Tymczasem zarówno organ jak i Sąd błędnie uznały, że postępowanie wznawia się w sprawie "decyzji ostatecznej", co doprowadziło do prowadzenia dwóch niezależnych postępowań i wydania łącznie czterech decyzji, a następnie dwóch wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odnośnie wznowienia jednej sprawy administracyjnej
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, co było wynikiem niezbadania całości sprawy, objawiające się w nieustaleniu przez Sąd naruszenia prawa materialnego dokonanego przez organ poprzez błędną jego wykładnię tj. art. 131 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.) – poprzez bezpodstawne uznanie pisma skarżącego, zawierającego oświadczenie o cofnięciu wypowiedzenia stosunku służbowego żołnierza zawodowego (do czego była wyraźna postawa w przytoczonym wyżej przepisie) - za odwołanie od decyzji,
- - art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku, niezawarcie w nim dokładnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a także jej wyjaśnienia, co utrudnia kontrolę instancyjną wyroku i zbadanie na jakiej podstawie Sąd oddalił skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zaś z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania sądowego. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a.
Dokonując oceny zasadności wniesionej przez R. J. skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 708/09, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga ta nie może być uwzględniona mimo abstrakcyjnej trafności argumentów – zawartych w pkt 1 skargi.
Odnośnie oceny zasadności wskazanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania, przypomnieć należy, iż nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić podstawę kasacyjną, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem stawiając zarzut, autor skargi kasacyjnej musi wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów, to zaskarżony wyrok byłby odmienny. W skardze kasacyjnej w pkt 1podniesiono zarzut obrazy przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, co było wynikiem niezbadania całości sprawy oraz zaakceptowania naruszenia przez organ art. 145 § 1 k.p.a. polegającego na błędnym uznaniu, że możliwe jest prowadzenie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania i orzekanie odrębnie względem decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999 r. i odrębnie względem decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r., podczas gdy obie decyzje zostały wydane w jednej i tej samej sprawie administracyjnej.
Zarzut ten nie może być jednak skuteczny, przede wszystkim dlatego, że organ był związany, stosownie do art. 153 p.p.s.a., wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 225/08. Wyrok wspomniany wywarł bowiem skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym został wydany oraz poza zakres postępowania administracyjnego, w którym zostało wydane zaskarżone rozstrzygnięcie. Zasięgiem swojego oddziaływania wyrok ten objął więc kolejne postępowanie administracyjne w sprawie (to które aktualnie poddawane jest ocenie). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25 kwietnia 2008 r. uznał, że połączenie dwóch wniosków skarżącego o wznowienie postępowania (z dnia [...] listopada 2005 r. i z dnia [...] lipca 2007 r.) i rozpoznanie go jako jeden wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. było wadliwe, zarówno co do ustaleń stanu faktycznego sprawy jak i zakresu woli skarżącego co do przedmiotu żądania.
Organ mając zatem na względzie wytyczne Sądu co do konieczności precyzyjnego i jednoznacznego ustalenia zakresu żądania skarżącego, zwrócił się pismem z dnia [...] października 2008 r. do R. J. o sprecyzowanie żądania. W piśmie tym organ dopytał szczegółowo skarżącego o zakres wznowienia postępowania, tj. czy wnosi o wznowienie postępowania zgodnie z wnioskiem z dnia [...] listopada 2005 r., który dotyczył nieostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999 r. czy też o wznowienie postępowania zgodnie z wnioskiem z dnia [...] lipca 2007 r., który dotyczy ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. oraz udzielił mu wyczerpującej i prawidłowej informacji o ewentualnych skutkach procesowych stanowiska skarżącego jakie wskaże w odpowiedzi na to pismo. W odpowiedzi na powyższe pismo R. J. wskazał, że odmawia wycofania każdego z powyższych wniosków i jednocześnie wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zarówno w przedmiocie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999 r. jak i decyzji z dnia [...] maja 1999 r. Po tak sprecyzowanym żądaniu i mając na względzie wskazania Sądu zawarte w wyroku z dnia 25 kwietnia 2008 r., które wytyczyły kierunek działania organu, był on zobowiązany do odrębnego rozpoznania każdego z tych wniosków.
W tym więc kontekście zarzuty skargi kasacyjnej wymienione w pkt 1 nie mogły być uwzględnione, gdyż ich uwzględnienie skutkowałoby naruszeniem art. 153 p.p.s.a. Organ administracji prowadząc tylko jedno postępowanie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. wydaną w trybie art. 127 § 3 k.p.a. utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 1999 r. działałby bowiem wbrew ocenie prawnej i wskazaniom co do dalszego postępowania wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 225/08.
Tym samym niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej przedstawione w pkt 3. Zaskarżony wyrok poddał ocenie jedynie formalnoprawną dopuszczalność wznowienia postępowania od decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999 r. (decyzji nieostatecznej), a zatem zarzuty co do ewentualnego wystąpienia jednej z podstaw prawnych wznowienia nie mogły być rozpatrywane.
Te same względy odnoszą się do zarzutu skargi kasacyjnej zawartego w pkt 2, z tym że należy dodać, że niedopuszczalne jest łączenie przesłanek wznowienia postępowania z przesłankami nieważności decyzji. Są to dwa całkowicie odrębne tryby nadzwyczajne weryfikacji decyzji – przesłanki "wznowieniowe" nie mogą być jednocześnie przesłankami "nieważnościowymi" i odwrotnie.
Niezasadny jest podniesiony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku, niezawarcia w nim dokładnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a także jej wyjaśnienia. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa składniki jakie winno posiadać uzasadnienie wyroku tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W niniejszej sprawie wszystkie te niezbędne elementy uzasadnienia wyroku zawiera: zarówno część historyczną, w której podano wszystkie istotne okoliczności sprawy jak i merytoryczne stanowisko Sądu, które wprawdzie jest krótkie i dość lakoniczne, niemniej jednak wskazuje z jakich przyczyn Sąd wydał rozstrzygnięcie nieuwzględniające skargę oraz podstawy prawne rozstrzygnięcia, poza przywołaniem art. 153 p.p.s.a., co nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Dlatego też, nie ma podstaw do przyjęcia aby Sąd pierwszej instancji dopuścił się uchybień przy konstruowaniu uzasadnienia.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.