Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 marca 2015 r. (sygn. akt I SA/Wa 1649/14), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na skutek skargi Teatru [...] uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Decyzją z dnia [...] grudnia 1993 r. nr [...], Wojewoda [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm. – dalej jako: ustawa uwłaszczeniowa), stwierdził nabycie - z mocy prawa - przez Teatr [...] w W. prawa użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu o powierzchni [...] m2, oznaczonego jako działka nr [...] z obrębu [...], położonego w W. przy ul. C. [...].
Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] grudnia 1993 r. wystąpił A. K., podnosząc, iż do chwili obecnej nie został rozpoznany, złożony przez A. B., wniosek z dnia [...] stycznia 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu, a do którego - jego poprzedniczka prawna (W. K.) - zakupiła w 1950 r. od A. B. i innych spadkobierców A. B. stosowne prawa.
W wyniku rozpoznania w/w wniosku Minister Infrastruktury i Rozwoju, decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], stwierdził nieważność decyzji uwłaszczeniowej Wojewody Warszawskiego z dnia [...] grudnia 1993 r., a rozpoznając sprawę w trybie art. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., na skutek wniosku złożonego przez Teatr [...] w W., decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu stanowiska Minister wyjaśnił instytucję stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej a następnie zauważył, że - zgodnie z art. 2 ust. 1-2 ustawy uwłaszczeniowej z dnia 29 września 1990 r. - ustawodawca uwłaszczył z dniem 5 grudnia 1990 r. państwowe i komunalne osoby prawne posiadające w zarządzie grunt stanowiący własność Skarbu Państwa lub gminy. Uwłaszczenie nastąpiło z mocy prawa, według stanu prawnego obowiązującego w dniu 5 grudnia 1990 r. i oznaczało przekształcenie istniejącego prawa zarządu w prawa rzeczowe wymienione w powołanym przepisie, przy czym nie mogło to naruszać praw osób trzecich. Brak którejkolwiek z w/w przesłanek - w ocenie organu – oznaczał zatem, że uwłaszczenie nie mogło nastąpić.
Odnosząc powyższe do stanu analizowanej sprawy, organ stwierdził, że nieruchomość, którą uwłaszczony został Teatr [...], stanowiła część dawnej nieruchomości warszawskiej "F." – projektowanej działki nr [...]. Grunt ten zaś na podstawie - dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm. – dalej jako dekret) – stał się własnością Gminy m. st. Warszawy a następnie - na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) - przeszedł na własność Skarbu Państwa (KW nr / [...]). Z kolei, decyzją Kierownika [...] [...] z dnia [...] kwietnia 1974 r. nr [...], nieruchomość ta została przekazana w użytkowanie T., który w 1975 r. wybudował tam budynek, w którym mieszczą się magazyny dekoracji teatralnych.
Minister jednocześnie ustalił, że w dniu [...] stycznia 1949 r. A. B. złożyła wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu, po czym umową sprzedaży (akt notarialny z dnia [...] marca 1950 r. Nr Rep. [...]) - działając w imieniu własnym oraz M. z B., B. R. oraz B. B., (spadkobierców zmarłego w dniu [...] grudnia 1947 r. A. B. - dawnego właściciela nieruchomości pod nazwą "F.") sprzedała W. K. wszystkie prawa przysługujące zbywcom z tytułu własności ww nieruchomości, jak i prawa wynikające z dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Wniosek ten zaś nie został dotychczas rozpoznany.
Zdaniem organu, niezbadanie przez Wojewodę, czy w odniesieniu do nieruchomości, będącej przedmiotem uwłaszczenia, istniały roszczenia osób trzecich skutkowało tym, że decyzja uwłaszczeniowa Wojewody [...] z dnia 13 grudnia 1993 r. zawierała wadę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż rażąco naruszała prawo, tj. art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministarcyjne, Minister wyjaśnił bowiem, że klauzula "nie narusza praw osób trzecich" oznacza, iż niedopuszczalne jest uwłaszczenie państwowych osób prawnych, jeżeli do gruntu, pozostającego w ich zarządzie, nie został rozpoznany wniosek "dekretowy" lub istnieją do tego gruntu inne uprawnienia osób trzecich (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2008r. sygn. akt I OSK 1633/06, publ. LEX nr 456255).
W ocenie Ministra, w sprawie nie zaistniały też nieodwracalne skutki prawne, w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a., które uniemożliwiałyby stwierdzenie nieważności objętej wnioskiem nadzorczym decyzji. Zabudowanie bowiem nieruchomości budynkami magazynowymi nie mogło mieć wpływu na ocenę zaistnienia przesłanki z art. 156 § 2 k.p.a., skoro był to skutek faktyczny, a nie prawny a ponadto wynikał on nie z decyzji uwłaszczeniowej, a z uzyskania w 1974 r. prawa użytkowania ww. gruntu i pozwolenia na jego zabudowanie.
Na wyżej przedstawioną decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2014 r. T. w W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie: art. 7, 8, 9, 11 oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. a także art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości przez niewłaściwą interpretacją art. 156 § 2 pkt 2 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wnosił o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Uchylając – na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zaskarżoną decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga była uzasadniona.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja zapadła przedwcześnie bez wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności a zatem z naruszeniem określonych w art. 7, 77, 80 i art. 107 § 3 przepisów k.p.a.
Na wstępie Sąd zaakcentował, że w kontrolowanej sprawie postępowanie toczyło się w oparciu o przepisy art. art.156-158 k.p.a., a zatem jego przedmiotem było ustalenie, czy kwestionowana decyzja z 1993 r. została wydana z wadami, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. a zwłaszcza – jak twierdził wnioskodawca – wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tym niemniej, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd – jak wyjaśnił - nie oceniał zasadności skargi pod kątem zarzutów merytorycznych, gdyż powziął wątpliwość odnośnie legitymacji skarżącego do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej z 1993 r.
Sąd zgodził się przy tym ze skarżącym, że nierozpoznane dotychczas prawa następców prawnych gruntów "dekretowych" są jedynie prawami "wirtualnymi" a więc prawami niezmaterializowanymi. Paradoksem zaś jest sytuacja, w której wniosek "dekretowy" nie może być pozytywnie rozpoznany dopóty, dopóki istnieją w obrocie przypisane danej nieruchomości "warszawskiej" decyzje uwłaszczeniowe. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 kwietnia 2014 r. (I OSK 2224/2012, LexPolonica nr 8406992, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), oddanie gruntów, objętych działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu na obszarze m.st. Warszawy, w użytkowanie wieczyste w drodze decyzji administracyjnej lub umowy cywilnoprawnej innym podmiotom, dopóki decyzje te lub umowy pozostają w obrocie prawnym, stanowi przeszkodę do oddania gruntów w użytkowanie wieczyste przedwojennemu właścicielowi lub jego następcy prawnemu na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu. Z drugiej strony potwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w trybie art. 2 ust. 1 ustawy możliwe jest dopiero po definitywnym rozpoznaniu wniosku dekretowego, który jak wynika z aktualnego orzecznictwa, ma zawsze pierwszeństwo przed zadysponowaniem gruntem na rzecz innych niż Skarb Państwa podmiotów (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2009 r. w sprawie I SA/Wa 1145/09, lex 588917). Z tego wynika wniosek – jak kontynuował Sąd – że jeżeli toczą się równolegle postępowania administracyjne o uwłaszczenie i o ustanowienie użytkowania wieczystego z wniosku byłego właściciela "dekretowego", to postępowanie uwłaszczeniowe należy zawiesić, gdyż nierozpoznany wniosek stanowi materialnoprawną przeszkodę do uwłaszczenia. Aby jednak ustalić, czy istnieje przeszkoda do wydania decyzji potwierdzającej nabycie z mocy prawa użytkowania wieczystego - organ winien w pierwszej kolejności ustalić, czy wniosek "dekretowy" został złożony skutecznie a do tego co do zasady nie ma prawa, gdyż nie ma kompetencji do oceny tego wniosku, nawet gdy chodzi o kwestie czysto formalne.
W ocenie Sądu, w sytuacji rozpoznawania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej organ winien zatem działać bardziej precyzyjnie niż w postępowaniu zwyczajnym i nie może poprzestać jedynie na ustaleniu, że postępowanie z wniosku dekretowego nie zostało dotychczas zakończone. Stwierdzenie nieważności decyzji po ponad 20 latach od jej wydania możliwe jest bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie w sposób nie budzący wątpliwości wykazane, że w stosunku do gruntu objętego decyzją uwłaszczeniową, kwestionowaną - co istotne - w nadzwyczajnym trybie i wbrew zasadzie trwałości decyzji administracyjnej - toczy się postępowanie zainicjowane wnioskiem opartym na art. 7 dekretu.
Z tych powodów Sąd podkreślił, że (cyt.): "Przed stwierdzeniem nieważności decyzji a więc przed stwierdzeniem, że doszło do rażącego naruszenia prawa i to w sposób oczywisty, organ winien zatem zwrócić się do organu orzekającego w trybie przepisów dekretowych o wskazanie: kto (a więc czy dawny właściciel), kiedy - a więc i czy w terminie do tego przewidzianym i dokładnie w stosunku do jakiej nieruchomości ów wniosek dekretowy złożył. Do akt sprawy winna być dołączona przynajmniej kopia tegoż wniosku dekretowego. W przeciwnym razie stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej należy uznać za przedwczesne albowiem, co wielokrotnie już tu podkreślano, w omawianym trybie nadzwyczajnym spełnienie przesłanki rażącego naruszenia prawa nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, a tym bardziej rażącego naruszenia prawa nie można domniemywać". Tymczasem – jak kontynuował Sąd - w aktach sprawy nie było kopii wniosku dekretowego, ani też z akt nie wynikało, aby organ czynił ustalenia czy wniosek dekretowy został w ogóle złożony skutecznie. Wprawdzie – jak zaznaczył Sąd - organ orzekający w sprawie nieważności uwłaszczenia nie mógł sam dokonywać oceny formalnej wniosku dekretowego, ale w tym celu może zwrócić się do organu "dekretowego" o wskazanie, jakie w zakresie oceny formalnej wniosku przez owe 60 lat poczynił ustalenia. Organ zaś pominął ww czynności, co ostatecznie skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Ponadto, odnosząc się do zagadnienia legitymacji czynnej skarżącego w przedmiotowym postępowaniu nadzorczym, Sąd zwrócił uwagę, że Minister okoliczność tę przyjął niejako a priori. W uzasadnieniu decyzji wskazano co prawda, że W. K. nabyła w 1950r. prawa do nieruchomości pn. F. oraz, że skarżący jest jednym z czterech jej spadkobierców, ale już całkowicie pominięto, że W. K. nie nabyła konkretnej wyodrębnionej na gruncie nieruchomości, w tym w szczególności nieruchomości pod budynkiem T. lecz nabyła jedynie udział [...] w nieruchomości o powierzchni ponad 31 ha przy czym jeszcze w tym samym roku część tego udziału ([...]) odsprzedała "osobom trzecim", pozostał jej zatem udział [...] w całej wielohektarowej nieruchomości i prawo "użytkowania" działki powstałej w wyniku przyszłego podziału. Organ, jak wynika z akt sprawy, zwrócił uwagę na ww. okoliczność, ale ostatecznie pominął ją w dalszych rozważaniach.
Poza tym – jak wywodził Sąd - wniosek W. K. o oddanie jej gruntu dekretowego jako prawo własności czasowej oraz "wniosek uzupełniający" A. B. został złożony w Urzędzie m.st. Warszawy w dniu [...] kwietnia 1950r. z powołaniem się na wniosek z dnia [...] stycznia 1949 r. Tymczasem w akcie notarialnym z dnia [...] marca 1950 r., (mocą którego poprzedniczka A. K. nabyła prawa do udziału w opisanej w tym akcie nieruchomości) wpisano, że wniosek A. B. o prawo własności czasowej został złożony w dniu [...] lutego 1949 r. a nie [...] stycznia 1949 r.
W rezultacie brak wyjaśnienia wyżej opisanych wątpliwości oraz brak odniesienia się do wykazania przez skarżącego interesu prawnego w sprawie, brak w aktach kopii wniosku dekretowego, który stanowił podstawę stwierdzenia nieważności decyzji wojewody [...] z 1993 r. - zdaniem Sądu – uzasadniał uchylenie zaskarżonej decyzji celem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego oraz odniesienia się do materiałów i dokumentów w aktach już zawartych. Jednocześnie – Sąd przyjął, że (cyt.): "Pozostałe podniesione w skardze kwestie merytoryczne na tym etapie postępowania są wtórne w stosunku do ustalenia interesu prawnego A. K. i jako przedwczesne, na tym etapie sprawy nie podlegały ocenie Sądu".
W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok, Minister Infrastruktury i Rozwoju zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie - na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7,77, 80 i 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez błędne zarzucenie organowi nie wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności, tj. czy wniosek dekretowy do gruntu objętego uwłaszczeniem został złożony skutecznie oraz kwestii interesu prawnego A. K. w postępowaniu w sprawie oceny legalności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].12.1993 r. znak [...], jak również przyjęcie, że zarzucone uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący organ wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, T. w W. wnosił o jej oddalenie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania, podnosząc w szczególności, iż fakt, że z pisma z Urzędu m. st. W. z dnia [...] lipca 2008 r. wynikało, iż w stosunku do spornej nieruchomości został złożony wniosek dekretowy, który jeszcze nie został rozpoznany, nie zwalniało organu nadzoru od konieczności zweryfikowania, co się z tym wnioskiem stało i dlaczego nie znajduje się on w aktach własnościowych.
W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2015 r. uczestnik postępowania A. K. wnosił o uwzględnienie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w analizowanej sytuacji nie zachodziły. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało więc wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.
W analizowanym przypadku skarga kasacyjna została oparta na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż – zdaniem skarżącego kasacyjnie Ministra Infrastruktury i Rozwoju – Sąd Wojewódzki naruszył w sposób istotny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7,77, 80 i 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez błędne zarzucenie organowi nie wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności, tj. czy wniosek dekretowy do gruntu, objętego uwłaszczeniem, został złożony skutecznie oraz kwestii interesu prawnego A. K. w postępowaniu w sprawie oceny legalności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1993 r.
Kluczowa kwestia, która wystąpiła w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się zatem do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy – skoro nie został dotąd rozpoznany tzw. wniosek "dekretowy", czyli wniosek składany w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.) przez byłego właściciela nieruchomości warszawskiej lub przez jego następcę prawnego – to, z uwagi na zawisłość w/w sprawy "dekretowej", należało stwierdzić nieważność decyzji uwłaszczeniowej, wydanej na podstawie art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), gdyż dotyczyła ona gruntu objętego powyższym wnioskiem.
Zdaniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju a także uczestnika postępowania – A. K., który był następcą prawnym W. K., nabywczyni praw do dawnej nieruchomości warszawskiej "F." – projektowana działka nr [...], decyzja uwłaszczeniowa Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1993 r., mocą której Wojewoda stwierdził nabycie - z mocy prawa - przez T. w W. prawa użytkowania wieczystego zabudowanego gruntu o pow. [...] m2, oznaczonego jako działka nr [...] z obrębu [...], położonego w W. przy ul. C. [...] (stanowiącego część w/w dawnej nieruchomości warszawskiej) zawierała wadę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż rażąco naruszała art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Zawarta bowiem w tym przepisie klauzula "nie narusza praw osób trzecich" oznaczała, iż niedopuszczalne było uwłaszczenie państwowej osoby prawnej, jeżeli do gruntu, pozostającego w jej zarządzie, nie został rozpoznany wniosek "dekretowy" lub istniały do tego gruntu inne uprawnienia osób trzecich. W związku z tym organ, orzekając na wniosek A. K., decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. stwierdził nieważność w/w decyzji uwłaszczeniowej a decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., utrzymał w mocy poprzednią, własną decyzję.
Na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Ministra, skargę do Sądu Wojewódzkiego wniósł T. w W. jako użytkownik wieczysty nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] (działka nr [...] z obrębu [...]). W skardze podniesiono zarzuty procesowe oraz materialnoprawne.
W ocenie Sądu Wojewódzkiego skarga była zasadna, gdyż zaskarżona decyzja (cyt.) "zapadła przedwcześnie bez wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności a zatem z naruszeniem określonych w art. 7, 77,80 i 107 § 3 przepisów k.p.a."
Zdaniem składu orzekającego, stanowisko Sądu Wojewódzkiego nie było uzasadnione.
Podkreślenia wymaga, że organ nadzoru był w posiadaniu akt własnościowych dotyczących przedmiotowej nieruchomości, oznaczonych: nr akt lit. [...] -W. K. a także korespondencji z Urzędu m. st. Warszawy Biura Gospodarki Nieruchomościami Wydział Spraw Dekretowych i Związków Wyznaniowych. W aktach tych znajduje się w szczególności akt notarialny z dnia [...] marca 1950 r. (Nr Rep. [...]) zawierający umowę zawartą przez A. B. (działającą w imieniu własnym i M. V., B. R. oraz B. B.) z W. K. o sprzedaży własności praw przysługujących m. in. z tytułu dekretu "warszawskiego" z dnia 26 października 1945 r. w udziale [...] do nieruchomości p.n. "F.". W aktach tych znajdują się również: wniosek uzupełniający A. B. z dnia [...] marca 1950 r. do wniosku z dnia [...] stycznia 1949 r. o przyznanie własności czasowej a także wniosek W. K. z dnia [...] marca 1950 r. również o przyznanie prawa własności czasowej, a także pismo z Urzędu Miasta Wydział Spraw Dekretowych i Związków Wyznaniowych skierowane do Wydziału Obrotu Nieruchomościami m. st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 2008 r. informujące, że do nieruchomości warszawskiej, oznaczonej jako "F." działka nr [...] został złożony przez spadkobierców d. właściciela wniosek o przyznanie prawa własności czasowej w trybie art. 7 w/w dekretu warszawskiego i powyższy wniosek – w części dotyczącej przedmiotowego gruntu – nie został dotąd rozpatrzony.
W aktach "dekretowych" znajduje się również pismo A. K. z dnia [...] lipca 2009 r., w którym zgłosił on swój udział w tym postępowaniu, przedstawiając m. in. postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po W. K. oraz pełnomocnictwo innego spadkobiercy. Następnie pismem z dnia [...] listopada 2009 r. udział swój w postępowaniu "dekretowym" zgłosiła też Ż. M. jako dalszy spadkobierca po małżonkach M. i A. S., którym W. K. zbyła część praw do majątku nabytego od spadkobierców A. B. Powyższe dane – w ocenie składu orzekającego – wystarczająco dowodzą, że toczy się w stosunku do spornego gruntu postępowanie prowadzone w trybie art. 7 dekretu "warszawskiego". Bierze w nim udział także – jako strona - A. K. Obie decyzje (uwłaszczeniowa i przyszła "dekretowa") odnosić się będą w części do tego samego gruntu. Zatem informacje te winny wystarczyć do podjęcia w tym postępowaniu stosownej decyzji. Okoliczności bowiem, na które zwrócił uwagę Sąd Wojewódzki, to jest: brak w aktach kopii wniosku "dekretowego", czy wniosek ten został złożony skutecznie a także kwestia różnicy w datach ([...] stycznia 1949 r. a [...] lutego 1949 r.) są zagadnieniami, które mogą być rozpatrywane dopiero w postępowaniu "dekretowym". Powyższe kwestie mają bowiem zasadnicze znaczenie dla postępowania "dekretowego" a zatem tylko organ prowadzący to postępowanie może o nich rozstrzygać. Nie może natomiast tych ustaleń czynić organ prowadzący postępowanie nadzorcze w stosunku do decyzji uwłaszczeniowej.
W konsekwencji należało uznać, że A. K. miał interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji uwłaszczeniowej natomiast rzeczą Sądu Wojewódzkiego winno być wszechstronne rozpoznanie sprawy wywołanej skargą T. w W. Jak bowiem wspomniano wyżej skarga ta została oparta na zarzutach procesowych oraz materialnoprawnych a Sąd Wojewódzki ograniczył się w swej kontroli jedynie na badaniu kwestii procesowych.
Przy ponownym zatem rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji winien zająć wszechstronne stanowisko co do zasadności stwierdzenia nieważności kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji uwłaszczeniowej.
Z tych powodów, uznając skargę kasacyjną za uzasadnioną, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., mając na uwadze, że uchylenie zaskarżonego wyroku nie zostało zawinione przez żadną ze stron.