Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 października 2009 r. (sygn. akt II SA/Wa 1059/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2009 r. [...] wydaną w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe wraz, z utrzymaną przez nią, decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. [...].
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy:
Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2008 r. [...] - wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o
Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 1, § 9 ust. 4 i § 15 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), a nadto § 1, § 2, § 3, § 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149) - zwolnił z dniem [...] grudnia 2007 r. K. S. – specjalistę Biura Spraw Wewnętrznych Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału w B. Z. l z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] stycznia 2008 r. mianował go na stanowisko specjalisty w Zespole Dochodzeniowo-Śledczym Wydziału w B. Z. l, w 6 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,65 kwoty bazowej wynoszącej 1493,42 zł., z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2460 zł. i dodatkiem służbowym w kwocie 575 zł. miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30 % kwoty bazowej, z zachowaniem prawa do mnożnika 1,67 kwoty bazowej - do czasu uzyskania mnożnika kwoty bazowej wyższego od zachowanego.
Rozpatrując sprawę w trybie instancji odwoławczej, na skutek odwołania wniesionego przez zainteresowanego, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2009 r. [...] utrzymał w mocy w/w rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji.
W uzasadnieniu swego stanowiska organ podniósł, że rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającym rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, dokonano przeszeregowania stanowisk służbowych, związanego ze zmniejszeniem ilości grup zaszeregowania policjantów z 19 do 16, co nastąpiło przez połączenie dotychczasowych grup 2 z 3 oraz 4 z 5 oraz likwidację grupy 16a. Ponadto, dotychczasowe stanowiska, występujące w Biurze Spraw Wewnętrznych, z wyjątkiem stanowiska Dyrektora Biura, z dniem [...] stycznia 2008 r. zostały usunięte z katalogu stanowisk służbowych, określonego w załączniku nr 2 wskazanego wyżej rozporządzenia.
Stosownie zatem do § 5 pkt 2 rozporządzenia, policjantowi pełniącemu (w dniu wejścia w życie w/w rozporządzenia) służbę na stanowisku zawierającym w nazwie "Biura Spraw Wewnętrznych", przyznaje się obecnie stawkę uposażenia zasadniczego, określoną do analogicznego stanowiska w Komendzie Głównej Policji.
Z tego powodu rozkazem organizacyjnym z dnia [...] lutego 2008 r. [...]
Komendanta Głównego Policji zmieniono nazwy stanowisk policyjnych, stopnie etatowe określone dla stanowisk policyjnych oraz grupy uposażenia zasadniczego dla tych stanowisk. Zgodnie z tą regulacją stanowisko specjalisty Biura Spraw Wewnętrznych, zaszeregowane uprzednio w grupie 9, zostało przemianowane na analogiczne stanowisko służbowe specjalisty w Komendzie Głównej Policji, zaszeregowane w 6 grupie uposażenia zasadniczego.
Powyższe – zdaniem organu - nie oznaczało przy tym, że zainteresowany został mianowany na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz na stanowisko nowe, określone w poz. 78 tabeli zaszeregowań stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych stopni etatowych, stanowiącej załącznik nr 2 do powołanego rozporządzenia.
Organ podkreślił też, że uposażenie policjanta nie uległo obniżeniu, gdyż zgodnie z § 2 rozporządzenia, policjant, któremu przed dniem 1 stycznia 2008 r. przysługiwał mnożnik kwoty bazowej służący do ustalenia wysokości miesięcznej stawki kwotowej uposażenia zasadniczego, wyższy od wynikającego z przepisów rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., w brzmieniu nadanym nowym rozporządzeniem, zachowywał prawo do tego mnożnika - do czasu uzyskania mnożnika kwoty bazowej wyższego od zachowanego. Ponadto z treści § 6 rozporządzenia wynikało, że zaszeregowanie stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup zaszeregowania i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, stawki uposażenia zasadniczego oraz dodatki do uposażenia, a także warunki ich otrzymywania, określone w rozporządzeniu z 6 grudnia 2001 r., w brzmieniu nadanym rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r., stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń przysługujących policjantom od dnia 1 stycznia 2008 r.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zauważył też, że rozporządzeniem z 8 lutego 2008 r. dokonano przebudowy wybranych składników systemu uposażeń policjantów i pewnej modyfikacji uległy zasady otrzymywania dodatku specjalnego. Maksymalna stawka tego dodatku została obniżona do 30 % kwoty bazowej, jednakże - stosownie do § 3 - policjantowi, któremu przed dniem 1 stycznia 2008 r. przysługiwał dodatek specjalny lub kontrolerski w kwocie wyższej od wynikającej z przepisów niniejszego rozporządzenia, przysługujący mu dodatek funkcyjny lub służbowy podwyższa się o kwotę nadwyżki dodatku specjalnego lub kontrolerskiego. Organ podkreślił równocześnie jednak, że tabela równorzędnych grup zaszeregowania, stanowiąca załącznik nr 4 do rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r., ma zastosowanie tylko i wyłącznie do policjantów, którym przed dniem 1 stycznia 2008 r. zachowano, na podstawie odrębnych przepisów, prawo do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym.
Zaznaczono równocześnie, że nowelizacja omawianego rozporządzenia pozbawiła policjantów, pełniących dotychczas służbę w Biurze Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, przywilejów w uposażeniu i możliwości awansu, jakie dotąd w tej komórce posiadali. Konsekwencją zatem zmiany prawa, co podkreślił organ, a nie zmiany warunków służby, była konieczność wydania rozkazu personalnego w tym przedmiocie na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, przy świadomym pominięciu art. 38 tej ustawy, by móc zwolnić policjanta z dotychczasowego stanowiska i mianować go na stanowisko przewidziane w znowelizowanym rozporządzeniu.
Minister wyjaśnił w tym miejscu, że przepis art. 38 w/w ustawy "niższe" stanowisko służbowe rozumie w odniesieniu do ram jednej, aktualnej struktury, a nie jako rezultat porównania stanowisk z dwóch różnych struktur. Za takim, ograniczonym rozumieniem powyższego przepisu przemawia bowiem to, że reguluje on jedynie zasady przenoszenia policjanta na niższe stanowisko służbowe, a zatem przenoszenia w ramach konkretnej regulacji określającej zaszeregowanie i uposażenie. Zdaniem organu, przedmiotowy rozkaz personalny, wobec zmiany przepisów prawa, miał w związku z tym, wyłącznie charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny.
Wyżej przedstawiona decyzja została zaskarżona skargą przez K. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Skarżący nie zgodził się z argumentacją organu i twierdził, że został mianowany na stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego, gdyż opisane jest ono niższymi parametrami w postaci: mnożnika kwoty bazowej, wysokości dodatku specjalnego i przysługującego stopnia służbowego, dla niepoznaki nazwanego przez organ - "analogicznym", które nie było znane ustawie o Policji.
Ponadto podkreślono w skardze, że przywileje, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zostały przyznane funkcjonariuszom Biura Spraw Wewnętrznych w związku z pełnieniem przez nich misji polegającej na eliminowaniu przestępców ze środowiska policyjnego. W tych warunkach - zdaniem skarżącego -zachowanie prawa do uposażenia oraz zwiększenie dodatku służbowego, kosztem obniżenia dodatku specjalnego, tylko teoretycznie świadczyć miało o równorzędności stanowisk. Poza tym wskazywano, że w dniu 13 lutego 2008 r. istniało stanowisko specjalisty Biura Spraw Wewnętrznych i nie było potrzeby zwalniania go z niego z dniem [...] grudnia 2007 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Uchylając – na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) – zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. [...] - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że - zgodnie z przepisem art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Przepis ten jednak ma charakter kompetencyjny, określający tylko organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie zawiera natomiast kryteriów i merytorycznych przesłanek podejmowania decyzji w tych sprawach. Na tej podstawie prawnej zatem zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, jest dozwolone pod warunkiem równorzędności tych stanowisk.
Pogląd ten Sąd wyprowadził dokonując (a contrario) wykładni przepisu art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, który w sposób wyczerpujący określa obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe.
Odnosząc powyższe do przedmiotowego stanu faktycznego Sąd Wojewódzki stwierdził zatem, że ustawa o Policji nie przewiduje kategorii stanowisk "analogicznych", którą to terminologią posłużył się organ. Ustawa ta natomiast przewiduje możliwość przeniesienia policjanta na stanowisko równorzędne.
Wymogów takich nie spełniła jednak ani zaskarżona decyzja, jak i utrzymany nią w mocy rozkaz personalny, albowiem zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowanie go na inne stanowisko uzasadniono powołaniem się na przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, na podstawie którego dokonano przebudowy wybranych składników uposażenia policjantów oraz modyfikacji zasad otrzymywania dodatku specjalnego.
Sąd w tym miejscu zaakcentował, że w oparciu o treść § 5 pkt 2 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. organ uznał, że skarżący nie został mianowany na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz na stanowisko "nowe", określone w poz. 78 tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia. Natomiast tabela równorzędnych grup zaszeregowania, stanowiąca załącznik nr 4 do powołanego rozporządzenia, ma zastosowanie tylko i wyłącznie do tych policjantów, którym przed dniem 1 stycznia 2008 r. zachowano na podstawie odrębnych przepisów prawo do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku.
W związku z powyższym – w ocenie Sądu Wojewódzkiego - doszło do sytuacji, w której ukształtowany na podstawie przepisów ustawy o Policji stosunek służbowy policjanta, został zmieniony na podstawie aktu wykonawczego, jakim jest cytowane rozporządzenie. Wprawdzie, w podstawie prawnej rozkazu z dnia [...] lutego 2008 r. powołano art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, jednakże faktyczną podstawą prawną zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i mianowania go na inne stanowisko, stanowiły przepisy rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym z dnia 8 lutego 2008 r.
W konkluzji Sąd podniósł, iż organ przeniósł skarżącego na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, a powołując się na przepisy rozporządzenia, uniknął rygorów, jakimi ustawa o Policji obwarowuje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe.
W związku z powyższym Sąd Wojewódzki wytknął organowi, że nie powołał w podstawie prawnej przedmiotowej decyzji przepisu art. 38 ustawy o Policji, który przewiduje obligatoryjne i fakultatywne możliwości przenoszenia policjanta na niższe stanowisko służbowe. Z tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, będącej załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., w brzmieniu z 2006 r., wynikało bowiem, że skarżący zajmował poprzednio stanowisko specjalisty Biura Spraw Wewnętrznych Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Wydziału w B. Z. I, zaszeregowane w 9 grupie, ze stopniem etatowym podinspektora.
Natomiast obecnie zajmuje stanowisko specjalisty Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Wydziału w B. Z. l w 6 grupie zaszeregowania i stopniem etatowym nadkomisarza. Okoliczność ta powodowała, że - już chociażby z tego względu – trudno było uznać te stanowiska za równorzędne a dodatkowo sam organ odwoławczy przyznał, że nowelizacja rozporządzenia pozbawiła policjantów, pełniących dotychczas służbę na stanowiskach w Biurze Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, prerogatyw (przywilejów) w uposażeniu i możliwości awansu, jakie posiadali w porównaniu z pełniącymi służbę w innych komórkach organizacyjnych Komendy Głównej Policji.
Sąd podkreślił też, iż ustawa o Policji nie zawiera wprawdzie ani definicji stanowiska służbowego, ani też określenia stanowiska równorzędnego, ale nie oznaczało to, że o równorzędności stanowisk decyduje sama nazwa, czy też grupa zaszeregowania lub wysokość uposażenia. Niewątpliwie wpływ na uznanie takiej równorzędności ma także stopień etatowy, który ma znaczenie dla możliwości awansu na kolejny wyższy stopień, stosownie do przepisu art. 52 ustawy o Policji.
W tej sytuacji pominięcie – zdaniem Sądu Wojewódzkiego - w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oceny równorzędności stanowisk, stanowiło naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia.
Nie było też podstaw – jak wywodził Sąd - do zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska z dniem [...] grudnia 2007 r., gdyż rozporządzenie z dnia 8 lutego 2008 r. weszło w życie z dniem 14 lutego 2008 r., a zatem poprzednio zajmowane przez niego stanowisko istniało do [...] lutego 2008 r. Z przepisu § 6 w/w rozporządzenia wynikało przy tym jedynie to, iż regulacje w nim zawarte stosuje się od 1 stycznia 2008 r. ale tylko w odniesieniu do ustalania wysokości uposażeń.
W zaleceniach skierowanych do organów Sąd Wojewódzki polecił zatem, aby rozpoznając sprawę ponownie wykazały równorzędność stanowisk służbowych z uwzględnieniem wszystkich parametrów z nimi związanych, wskazały właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz uzasadniły je zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa.
W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, wskazując jako podstawę kasacyjną art. 173 i 174 pkt 1 i 2 oraz art. 177 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie:
- 1. prawa materialnego tj.: art. 38 ustawy o Policji poprzez błędną jego wykładnię oraz zastosowanie w sprawie, w której zastosowania nie miał a także § 1, 2, 3, 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu dyspozycji w nim zawartych w sprawie, w której winny mieć zastosowanie;
- 2. przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że organy w postępowaniu administracyjnym naruszyły przepisy postępowania, podczas gdy prawidłowa ocena zaskarżonych decyzji winna prowadzić do wniosku przeciwnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono stan faktyczny sprawy a także wskazano na zmiany przepisów prawnych, dokonane w/w rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r.
Organ podkreślał też, że skarżący K. S. nie został mianowany na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz na stanowisko nowe, określone w poz. 78 tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, stanowiącej załącznik nr 2 do omawianego rozporządzenia. Z tego powodu nieuzasadnione byłoby – zdaniem skarżącego kasacyjnie - powoływanie w podstawie prawnej rozkazu personalnego art. 38 ustawy o Policji, bowiem przepis ten odnosi się jedynie do przypadków przenoszenia policjanta na stanowisko niższe służbowe.
Argumentowano, że zmiana stanowiska służbowego policjanta, która miała miejsce w analizowanym przypadku wynikała nie ze zmiany przez przełożonego warunków służby funkcjonariusza a była konsekwencją zmiany przepisów prawa.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc, postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych przytoczonych w skardze kasacyjnej.
W skardze tej zaś wprawdzie wskazano na obie podstawy kasacyjne ale zarzut naruszenia przepisów postępowania skarżący kasacyjnie określił bardzo ogólnie, bo jako naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że organy w postępowaniu administracyjnym naruszyły przepisy postępowania, podczas gdy prawidłowa ocena zaskarżonych decyzji winna prowadzić do wniosku przeciwnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powiązanie zarzutu, dotyczącego naruszenia przepisów proceduralnych, z zarzutem obrazy norm prawnomaterialnych musi być dokonywane w związku z tym z jednoczesną kontrolą prawidłowości, dokonanej przez Sąd Wojewódzki, oceny prawa materialnego.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie, w przedmiotowym stanie faktycznym nie miał zastosowania art. 38 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, gdyż skarżący K. S. i nie został mianowany na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz na stanowisko nowe, określone w poz. 78 tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, zmienionego rozporządzeniem nowelizującym z dnia 8 lutego 2008 r., którego przepisy miały w omawianym stanie faktycznym zastosowanie. Z tego też powodu w podstawie prawnej rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. [...] powołano jedynie art. 32 ust. 1 w/w ustawy.
Ze stanowiskiem tym nie można się jednak zgodzić. Zmiana treści stosunku służbowego policjanta poprzez przeniesienie na inne stanowisko, w ujęciu materialnoprawnym, może bowiem polegać na: awansowaniu funkcjonariusza, przeniesieniu go na niższe stanowisko (art. 38 ustawy o Policji) lub przeniesieniu go na stanowisko równorzędne (w oparciu o art. 32 ust. 1 w/w ustawy). Przepisy ustawy o Policji nie przewidują natomiast takiej modyfikacji w stosunkach służbowych, która mieściłaby się w kategorii "stanowiska analogicznego" czy "stanowiska nowego".
Z tego względu nietrafnym był także pogląd organu, iż zmiana warunków służby policjanta, dokonana została w tym przypadku z mocy prawa, niezależnie od woli Komendanta Głównego Policji i w związku z tym nie można było w analizowanym stanie faktycznym twierdzić, iż przepis art. 38 w/w ustawy nie mógł być zastosowany, bo pojęcie "niższego" stanowiska służbowego rozumie tylko w odniesieniu do ram jednej, aktualnej struktury, a nie jako rezultat porównania stanowisk z dwóch różnych struktur.
Trafnie w zaskarżonym wyroku podniósł Sąd Wojewódzki, że stosunek służbowy policjanta kształtują przepisy ustawy o Policji, natomiast zmiana tego stosunku została - w przypadku K. S. - dokonana na podstawie aktu wykonawczego, jakim jest cytowane wyżej rozporządzenie. Wprawdzie, w podstawie prawnej rozkazu z dnia [...] lutego 2008 r. powołano art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, jednakże faktyczną podstawą prawną zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i mianowania go na inne stanowisko, stanowiły przepisy rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., w brzmieniu nadanym mu rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r.
Mające zastosowanie w sprawie przepisy rozporządzeń wykonawczych nie mogły jednak wyłączyć stosowania norm rangi ustawowej, regulującej przesłanki i tryb modyfikacji trwającego stosunku służbowego policjanta – jako nadrzędnych w stosunku go regulacji zawartych w rozporządzeniu wykonawczym.
W ocenie składu orzekającego, dokonanie zmiany, stanowiącej tak znaczną przebudowę struktury uposażeń policjantów i reorganizacji stanowisk, aktem wykonawczym do ustawy, nie może być utożsamiane i zrównywane ze zmianą prawa, dokonywaną w formie ustawy. W związku z powyższym nie można też twierdzić, iż do przedmiotowej sytuacji mógł być odnoszony pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 stycznia 2003 r. (sygn. akt II SA 4054/01, LEX nr 142335) dotyczący funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej (który to wyrok został przywołany w skardze kasacyjnej).
Ponadto, wskazać też trzeba, iż w wyroku tym stwierdzono, że ustawa o Policji odnosi się do policjantów zajmujących stanowiska służbowe a nie policjantów, którzy na te stanowiska nie zostali jeszcze wyznaczeni. Skarżący K. S. był natomiast, przed wydaniem zaskarżonego rozkazu, policjantem już mianowanym na konkretne stanowisko służbowe.
W omawianym stanie faktycznym wprowadzenie zmian w schemacie organizacyjnym Policji nie nastąpiło – jak wyżej wspomniano – ustawą a normy rozporządzenia, które te zmiany wprowadziło, nie wskazywały na to, że dokonane zmiany były dla skarżącego korzystne. Jak przyznał bowiem sam Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, nowelizacja dokonana rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r. pozbawiła policjantów, pełniących dotychczas służbę na stanowiskach w Biurze Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, przywilejów w uposażeniu i możliwości awansu, jakie posiadali w porównaniu z policjantami posiadającymi te same stopnie służbowe, lecz pełniącymi służbę na innych stanowiskach, w innych komórkach organizacyjnych Komendy Głównej Policji.
Reasumując zatem należy stwierdzić, że słusznie Sąd Wojewódzki przyjął, iż skoro w podstawie prawnej rozkazu personalnego o odwołaniu i jednocześnie mianowaniu na stanowisko służbowe policjanta organ wskazał art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, to konsekwentnie powinien wykazać, że stanowisko na które przeniesiono skarżącego było równorzędne z dotychczasowym. Jeśli natomiast taka równorzędność stanowisk w tym przypadku nie zachodziła, to zmiana stanowiska w stosunku do K. S. winna być dokonywana w trybie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, który przewiduje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe w razie likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko.
Biorąc pod uwagę, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego (koszty przejazdu K. S. do Sądu) oparto na przepisie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 1 w/w ustawy procesowej.