Postanowienie NSA z 4 października 2013 r., I OSK 2192/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 października 2013 r. skargi kasacyjnej M.D.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Po 574/13 odrzucającego skargę

Skład

Sędzia NSA Irena Kamińska przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi M.D. na postanowienie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 11 marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Po 574/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę M.D. na postanowienie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 11 marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia 11 marca 2013 r. Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w Poznaniu z dnia 23 stycznia 2013 r., odmawiające wznowienia postępowania zakończonego Rozkazem Personalnym z dnia 10 grudnia 2007 r. Postanowienie organu odwoławczego zostało doręczone skarżącemu w trybie art. 43 k.p.a. w dniu 19 marca 2013 r. (przesyłkę odebrał szwagier skarżącego P.O.)). Skarga na to postanowienie została złożona w budynku Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu w dniu 22 kwietnia 2013 r. Skoro zaskarżone postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 19 marca 2013 r., to termin do wniesienia na nie skargi upłynął skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2013 r. Wniesioną przez skarżącego skargę w dniu 22 kwietnia 2013 r. należało zatem uznać za wniesioną z uchybieniem terminu określonego w wyżej cytowanym art. 53 §1.

Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł M.D. podnosząc, iż zgodnie z art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi, adresatowi doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Niestety pana P.O. nie można uznać za dorosłego domownika, gdyż nie mieszka on wspólnie ze skarżącym w lokalu który zajmuje. Albowiem w Kiekrzu przy ul. [...] są dwa odrębne lokale mieszkalne, jeden zajmuje szwagier skarżącego P.O. wraz z rodzicami, a drugi zajmuje skarżący ze swoją rodziną. Ponieważ mieszkanie skarżącego jest w głębi podwórza posesji listonosz doręcza przesyłki skarżącego jego szwagrowi, licząc że przekaże niezwłocznie skarżącemu. Niestety tak się nie stało w tym przypadku i szwagier przekazał niniejsze postanowienie dopiero 21 marca 2013roku i od tego dnia powinno się liczyć termin do wniesienia skargi. Szwagra należy traktować jako sąsiada, a nie domownika. Nadto listonosz nie dopełnił obowiązku powiadomienia skarżącego skarżącego doręczeniu pisma sąsiadowi zgodnie z art. 43 k.p.a. Powyższe w pełni potwierdza, że doręczenie przesyłki skarżącemu nastąpiło z naruszeniem art. 43 k.p.a.. Nieprawdą jest, że skarżący złożył skargę w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Poznaniu ul. Kochanowskiego 2a w dniu 22.04.2013 roku, lecz 19.04.2013 roku. Fakt ten potwierdza pieczątka Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu Wydział Komunikacji Społecznej Kancelaria Ogólna z datą 19.04.2013r. złożona na pierwszej stronie odpisu skargi skarżącego, będąca w posiadaniu skarżącego (ksero 1 strony zał. Nr 2).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Wniesienie skargi w terminie stanowi podstawową przesłankę jej dopuszczalności. Co do zasady skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni (art. 53 § 1), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ppsa). Określony w art. 53 § 1 ppsa termin jest terminem ustawowym, tj. nie może być skracany ani przedłużany przez sąd, prekluzyjnym w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę, oraz terminem procesowym, a więc w razie jego uchybienia dopuszczalne jest jego przywrócenie skarżącemu (por. postanowienie NSA z 20 września 2012 r., sygn. akt I GSK 1143/12, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W rozpoznawanej sprawie skarżący został prawidłowo pouczony o terminie i sposobie wniesienia środka prawnego do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi po upływie terminu do jej wniesienia powoduje bowiem obligatoryjne jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 19 marca 2013 r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłkę prawidłowo zaadresowaną odebrał w trybie art. 43 k.p.a. dorosły domownik. W takim przypadku przyjmuje się fikcję doręczenia przesyłki skarżącemu. Z treści art. 43 k.p.a. wynika jednoznacznie, że skorzystanie w sposób skuteczny z określonego w nim trybu doręczenia wymaga spełnienia łącznie trzech wskazanych w nim warunków, którymi są: po pierwsze - adresat jest nieobecny w momencie doręczenia pisma, po drugie - pismo przyjmują osobiście za pokwitowaniem dorosłe osoby wymienione w tym przepisie, z zachowaniem kolejności w nim podanej, tj. domownik, sąsiad lub dozorca domu, po trzecie - osoby te zobowiązują się do oddania pisma osobiście adresatowi. W niniejszej sprawie wszystkie te przesłanki zostały spełnione. Zamieszkiwanie przez adresata i jego rodziny w jednym siedlisku, pod tym samym adresem sprawia, że są oni wzajemnie dla siebie domownikami, a nie tylko sąsiadami, nawet jeżeli mieszkają w dwóch oddzielnych budynkach.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że termin do wniesienia skargi upłynął skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2013 r. Tymczasem skarżący złożył skargę osobiście w siedzibie organu w dniu 22 kwietnia 2013 r. Fakt ten nie budzi wątpliwości wobec pieczęci organu widniejącej na skardze z datą 22 kwietnia 2013 r. (k. 2 akt).

W konsekwencji Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że skarżący złożył skargę po upływie ustawowego, trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Sąd ten miał obowiązek skargę odrzucić. Kwestia zaś przyczyny w uchybieniu terminu może mieć ewentualnie znaczenie jedynie przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na akt organu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia