Uzasadnienie
P. P. i B. P. wnieśli skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Sąd wyznaczył termin rozprawy na dzień 23 maja 2013 r.
P. P. pismem z dnia 18 maja 2013 r., zaś B. P. pismem z dnia 21 maja 2013 r. cofnęli skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 139/13, uznał cofnięcie skargi za skuteczne i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) umorzył postępowanie w sprawie.
Od tego postanowienia skarżący P. P. i B. P. złożyli obszerną skargę kasacyjną zarzucając naruszenie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dotyczących cofnięcia skargi i podnosząc, że odpowiedź na skargę uczestników postępowania (Z. P. i J. P.) otrzymali w dniu 24 maja 2013 r., zatem – w ich ocenie – nie mieli możliwości ustosunkować się do tejże odpowiedzi, bowiem Sąd nie odroczył terminu rozprawy i przedwcześnie uznał za dopuszczalne cofnięcie skargi w świetle art. 60 zdanie 3 powołanej wyżej ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:.
skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Stosownie do art. 60 powołanej wyżej ustawy, skarżący może cofnąć skargę. Jednakże należy odmówić uwzględnienia żądania skarżącego w sytuacji, gdy cofnięcie skargi spowodowałoby obejście prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Oznacza to zatem, że skarżący może rozporządzać skargą po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Wskazać w tym miejscu należy, że udzielenie odpowiedzi na skargę przez uczestnika postępowania jest uprawieniem, a nie obowiązkiem tegoż uczestnika, zatem Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa wydając postanowienie o umorzeniu postępowania w dniu 29 maja 2013 r., po doręczeniu skarżącym w dniu 24 maja 2013 r. odpowiedzi na skargę uczestników postępowania – Z. i J. P., nie oczekując na ustosunkowanie się skarżących do tejże odpowiedzi na skargę. Z żadnego przepisu prawa nie wynika bowiem, aby Sąd miał taki obowiązek.
Uznać zatem należy, że w rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do przyjęcia, iż cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności dlatego też Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, iż dopuszczalne jest cofnięcie skargi w tej sprawie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec dokumentacji zgromadzonej w aktach niniejszej sprawy, a przede wszystkim, mając na uwadze pisma skarżących cofające skargę, uznać należy, że Sąd pierwszej instancji zasadnie umorzył postępowanie w sprawie.
W tym miejscu zaznaczyć należy, że przedmiotem rozpoznania niniejszego postanowienia była tylko i wyłącznie kontrola instancyjna postanowienia Sądu pierwszej instancji z dnia 29 maja 2013 r. o umorzeniu postępowania, zatem pozostałe kwestie podnoszone w skardze kasacyjnej nie mogły być rozpoznane w niniejszym postanowieniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji