Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 842/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. K. na postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 29 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że wnioskiem z dnia 17 stycznia 2011 r. skierowanym do Komendanta Szkoły Aspirantów Państwowej Straży Pożarnej w Poznaniu, P. K. wystąpił na podstawie art. 217 § 1 i 2 k.p.a. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego okres trwania służby kandydackiej w Szkole Aspirantów Państwowej Straży Pożarnej w Poznaniu w okresie od dnia 1 września 2005 r. do dnia 30 czerwca 2009 r. W uzasadnieniu wniosku powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 489/07, z którego jego zdaniem wynika, iż pełnił on służbę kandydacką nieprzerwanie od dnia 1 września 2005 r. do 30 czerwca 2009 r.
Postanowieniem z dnia 24 lutego 2011 r. nr [...] Komendant Szkoły Aspirantów Państwowej Straży Pożarnej w Poznaniu odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Zdaniem organu, do okresu służby kandydackiej nie może być zaliczony okres pomiędzy zwolnieniem strażaka a ponownym przyjęciem do służby, tj. od dnia 7 marca 2007 r. do dnia 17 marca 2008 r. Był to okres faktycznego pozostawania poza służbą i niewykonywania obowiązków służbowych w związku z toczącym się postępowaniem sądowym. Natomiast zgodnie z art. 113 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, strażak w służbie kandydackiej pełni służbę w systemie skoszarowanym, a zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przebiegu służby kandydackiej (Dz. U. Nr 99, poz. 617), służba kandydacka polega na pobieraniu nauki w szkole i odbywaniu praktyk.
Od powyższego postanowienia P. K. wniósł zażalenie wskazując, że z powołanego wyroku sądowego jednoznacznie wynika, że czas trwania jego służby kandydackiej trwał nieprzerwanie od dnia 1 września 2005 r. do dnia 1 lipca 2009 r.
Postanowieniem z dnia 29 marca 2011 r. nr [...] Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że wskazany przez skarżącego wyrok z dnia 5 października 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 489/07 oparty jest na czterech decyzjach dotyczących zwolnienia P. K. ze Szkoły Aspirantów PSP w Poznaniu i ze służby kandydackiej w Państwowej Straży Pożarnej. Po kasacyjnym wyroku sądowym decyzje te zostały wycofane z obiegu prawnego.
Stan faktyczny sprawy opiera się zasadniczo na innych decyzjach, niewspomnianych w zaskarżonym postanowieniu i zapewne nieznanych Sądowi przy rozstrzyganiu sprawy w dniu 5 października 2007 r. Mianowicie w dniu 17 stycznia 2007 r. Komendant Szkoły Aspirantów Państwowej Straży Pożarnej w Poznaniu, na podstawie art. 114b ust. 1 pkt 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej – brak postępów w nauce, wydał decyzję o zwolnieniu P. K. ze służby kandydackiej pełnionej w Szkole Aspirantów PSP w Poznaniu. Po rozpatrzeniu odwołania strażaka, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją nr [...] z dnia 6 marca 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Postanowieniem z dnia 11 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 950/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę strony na tę decyzję z powodu wniesienia jej po ustawowym terminie, tym samym decyzje o zwolnieniu ze służby uzyskały walor prawomocności.
Następnie Komendant Szkoły Aspirantów PSP w Poznaniu, powołując się m. in. na wyrok sądowy z dnia 5 października 2007 r., w dniu 18 marca 2008 r. wydał zarządzenie o ustaleniu, iż P. K. będzie kontynuował naukę w Szkole Aspirantów Państwowej Straży Pożarnej na II semestrze roku szkolnego 2007/2008. Wymienione decyzje są podstawą do przyjęcia, że skarżący w okresie od dnia 7 marca 2007 r. (dzień po dniu wydania decyzji przez Komendanta Głównego PSP o utrzymaniu w mocy decyzji dotyczącej zwolnienia ze służby) do dnia 17 marca 2008 r. (dzień przed wydaniem zarządzenia o ustaleniu, że P. K. będzie kontynuował naukę) nie pełnił służby kandydackiej w Szkole Aspirantów PSP w Poznaniu.
W tej sytuacji zdaniem organu brak jest podstaw do przyjęcia, że okres służby kandydackiej skarżącego trwał nieprzerwanie, a odmowa wydania zaświadczenia o ciągłości tej służby jest uzasadniona. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. K. zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów art. 7, 8, 77 § 1, 80, 124 § 1, 217 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 112 ust. 2 w związku z art. 114d pkt 1, 2 i 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Skarżący twierdzi, że z treści wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 października 2007 r. wynika, że czas trwania służby kandydackiej skarżącego w Szkole Aspirantów PSP w Poznaniu powinien być liczony jako nieprzerwany od dnia 1 września 2005 r. do dnia 30 czerwca 2009 r. W skardze podkreśla bezprawne zwolnienie ze służby kandydackiej, które zostało unieważnione przez sąd.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, iż wydawanie zaświadczeń w postępowaniu administracyjnym przewidują przepisy zawarte w art. 217 do art. 220 k.p.a. Przepisy te przewidują wydawanie zaświadczeń w dwóch przypadkach, po pierwsze – jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1), po drugie zaś – jeżeli dana osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2).
Z powyższego wynika więc, że zaświadczeniem w rozumieniu k.p.a. jest urzędowe potwierdzenie w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonane przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes oparty jest na prawie (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania weryfikacji jego treści, PiP, 2004 r. Nr 10 str. 58). Oznacza to, że zaświadczenia są aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień czy obowiązków, określonych (tzn. stworzonych lub ustalonych) uprzednio indywidualnym aktem prawnym. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika więc, że postępowanie to może się zakończyć w trojaki sposób, a mianowicie:
- – przez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana,
- – przez odmowę w ogóle wydania zaświadczenia,
- – przez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści z powodu niepotwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba ubiegająca się o zaświadczenia.
Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd I instancji wskazał, iż decyzją Komendanta Szkoły Aspirantów PSP w Poznaniu z dnia 28 lipca 2006 r. nr [...] skarżący został zwolniony ze Szkoły Aspirantów PSP w Poznaniu i ze służby w Państwowej Straży Pożarnej. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia 8 września 2006 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie Komendant Szkoły Aspirantów PSP w Poznaniu decyzją z dnia 13 października 2006 r. nr [...] skreślił skarżącego z listy słuchaczy Szkoły Aspirantów PSP. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją nr [...] z dnia 11 stycznia 2007 r. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 października 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 489/07 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego PSP z dnia 11 stycznia 2007 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.
Następnie Komendant Szkoły Aspirantów Państwowej Straży Pożarnej w Poznaniu decyzją nr [...] z dnia 17 stycznia 2007 r. zwolnił P. K. ze służby kandydackiej na podstawie art. 114b ust. 1 pkt 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (brak postępów w nauce). Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją nr 181 z dnia 6 marca 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 950/07 odrzucił skargę P. K.. W tej sytuacji decyzja Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej nr [...] z dnia 6 marca 2007 r. stała się ostateczna.
Zarządzeniem nr [...] z dnia 18 marca 2008 r. Komendant Szkoły Aspirantów PSP w Poznaniu, opierając się m. in. na wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 października 2007 r. ustalił, że P. K. będzie kontynuował naukę w tej szkole na II semestrze roku szkolnego 2007/08. Wymieniony w dniu 10 czerwca 2009 r. zakończył naukę w Szkole Aspirantów PSP w Poznaniu i otrzymał Kartę Informacyjną, z której wynika okres nauki w Szkole Aspirantów PSP w Poznaniu: 1 września 2005 r. do 6 marca 2007 r. i po przerwie (powtarzanie II semestru) ponownie od 18 marca 2008 r. do 10 czerwca 2009 r. Z dniem 1 lipca 2009 r. został mianowany na stanowisko starszego ratownika w Komendzie Powiatowej PSP w Strzelcach Krajeńskich w służbie stałej. Zgodnie z art. 114d ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, zakończenie służby kandydackiej następuje z dniem mianowania na stałe, nie później jednak niż z upływem 3 miesięcy od dnia zakończenia nauki. Zatem zakończenie okresu służby kandydackiej P. K. nastąpiło w dniu 30 czerwca 2009 r.
W tej sytuacji, w ocenie Sądu wojewódzkiego, prawidłowym jest ustalenie przez organ, iż skarżący miał przerwę w pełnieniu służby kandydackiej od dnia 7 marca 2007 r. (prawomocna decyzja o zwolnieniu ze służby kandydackiej) do dnia 17 marca 2008 r. (prawomocna decyzja o kontynuowaniu nauki).
Sąd I instancji podkreślił, że w czasie owej przerwy skarżący nie spełniał wymogów ustawowych do bycia strażakiem w służbie kandydackiej: nie odbywał nauki (art. 112 ust 2 ustawy o PSP), nie był skoszarowany (art. 113 ust. 1 ustawy o PSP), a także nie pobierał nauki, nie odbywał praktyk zgodnie z programem nauczania i nie wykonywał zadań służbowych, o których mowa § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przebiegu służby kandydackiej oraz szczegółowych zasad i trybu opiniowania strażaków w służbie kandydackiej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. K., zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie prawa materialnego tj.
- 1) art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na błędnym określeniu okresu trwania służby kandydackiej Skarżącego,
- 2) art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na błędnym określeniu okresu trwania służby kandydackiej Skarżącego.
Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego tj.
- 1) art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez niezbadanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, czy organ dokonując ustalenia stanu faktycznego nie naruszył przepisów proceduralnych pozwalających na urzeczywistnienie zasady prawdy obiektywnej,
- 2) art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wziął z urzędu pod rozwagę także tych naruszeń prawa, których Skarżący nie podniósł w skardze, w szczególności w zakresie nieważności decyzji Komendanta Szkoły Aspirantów PSP w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2007r. nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Komendanta Głównego PSP z dnia 6 marca 2007r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 i pkt 5 kpa,
- 3) art. 7 kpa poprzez niedopełnienie przez organ obowiązku wynikającego z tego przepisu polegającego na staniu na straży praworządności oraz niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy mając na względzie słuszny interes Skarżącego,
- 4) art. 8 kpa poprzez nieprowadzenie przez organ postępowania w sposób budzący zaufanie Skarżącego do władzy publicznej,
- 5) art. 77 § 1 kpa poprzez nierozpatrzenie przez organ w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego,
- 6) art. 80 kpa poprzez dokonanie przez organ błędnej oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna, której granicami stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny pozostaje związany, nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów postępowania – art. 133 § 1 i art. 134 § 1 w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, które skarga kasacyjna wiąże z nieuwzględnieniem przez Sąd I instancji faktu, iż do czasu uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2007r. sygn. II SA/Wa 489/07, którym stwierdzono nieważność decyzji Komendanta Głównego PSP z dnia 11 stycznia 2007r. oraz decyzji utrzymanej nią w mocy w przedmiocie skreślenia P. K. z listy studentów Szkoły Aspirantów PSP w Poznaniu, w/wym. nie mógł pełnić służby kandydackiej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przedstawione wcześniej zarzuty są nieuzasadnione. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej bez znaczenia w sprawie pozostaje przyczyna dla której skarżący nie mógł odbywać służby kandydackiej w okresie od dnia 7 marca 2007r. do dnia 17 marca 2008r.
Granice rozpoznawanej sprawy wyznaczone zostały wnioskiem skarżącego o wydanie mu zaświadczenia, potwierdzającego okres służby kandydackiej nieprzerwanie od dnia 1 września 2005r. do dnia 30 czerwca 2009r. Jak wynika z samej skargi kasacyjnej nie kwestionuje ona, że w odbywaniu służby nastąpiła przerwa, jednak w ocenie skarżącego kasacyjnie przerwa ta nie powinna być uwzględniana przy ustalaniu okresu służby kandydackiej. Jednocześnie skarga kasacyjna poza powołaniem się na fakt, iż skarżący służby nie mógł pełnić nie wskazuje innych okoliczności, a w szczególności podstawy do uwzględnienia jego wniosku.
Zgodnie z art. 112 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1990r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr.12, poz. 68 ze zm. z 2009r.) o przyjęcie do służby kandydackiej może ubiegać się, na podstawie dobrowolnego zgłoszenia, osoba spełniająca wymagania, o których mowa w art. 28, po złożeniu zobowiązania do pełnienia służby po ukończeniu nauki. Osoba przyjęta do służby kandydackiej odbywa naukę w wybranej szkole Państwowej Straży Pożarnej (ust. 2 art. 112).
Z art. 113 ust. 1 wynika, że strażak w służbie kandydackiej pełni służbę w systemie skoszarowanym.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że w okresie od dnia 7 marca 2007r. do dnia 17 marca 2009r. skarżący nie odbywał służby kandydackiej, gdyż został skreślony z listy słuchaczy Szkoły Aspirantów PSP w Poznaniu, co skutkuje uzasadnioną odmową wydania zaświadczenia o żądanej przez niego treści.
W myśl bowiem art. 217 § 2 Kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli:
- 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,
- 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Z powyższego przepisu wynika zasada, że zaświadczenie służy potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. A contrario jeżeli pewne fakty lub stan prawny potwierdzenia którego żąda wnioskodawca nie znajdują odzwierciedlenia w dokumentacji organu administracji, organ na podstawie art. 219 Kpa odmawia wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, co sprawia iż Sąd I instancji nie naruszył wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.
Oceny tej nie zmienia argumentacja skargi kasacyjnej co do braku po stronie Komendanta Szkoły Aspirantów PSP w Poznaniu podstaw do wydania zarządzenia dotyczącego kontynuowania przez skarżącego nauki.
Jak wywiedziono wyżej w przedmiotowej sprawie istotna jest wyłącznie jedna okoliczność, a mianowicie, czy skarżący nieprzerwanie pełnił służbę kandydacką, a tej nie potwierdza sam skarżący.
Dla oceny zaskarżonego postanowienia nie ma też znaczenia prawnego treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2007r. To że Sąd stwierdził nieważność decyzji o skreśleniu skarżącego z listy słuchaczy szkoły nie uzasadnia domniemania, że służba pełniona była nieprzerwanie. Brak jest w ustawie o PSP oraz przepisach wykonawczych uregulowania pozwalającego na przyjęcie domniemania prawnego w tym zakresie, podczas gdy fakty jednoznacznie wskazują, że w pełnieniu przez skarżącego służby kandydackiej nastąpiła roczna przerwa.
Nie można tez podzielić stanowiska skarżącego co do tego, że z powołanego wyroku wynika, iż pełnił on służbę kandydacką nieprzerwanie oraz że wymienionym wyrokiem usunięte zostały z obiegu cztery decyzje dotyczące zwolnienia skarżącego ze szkoły i służby kandydackiej.
Jak wynika z uzasadnienia wyroku z dnia 5 października 2007r. skarga została uwzględniona z dwóch przyczyn:
- 1. Sąd uznał, że organ pierwszej instancji rażąco naruszył dyspozycję art. 39 ust. 2 ustawy o systemie oświaty, który określa tryb postępowania przed podjęciem decyzji o skreśleniu z listy szkoły lub placówki. Decyzja wydana została bowiem w związku z uchwałą Rady Pedagogicznej, która wykraczała poza zakres jej kompetencji określony w § 14 statutu szkoły.
- 2. Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy podjął merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Państwowej Straży Pożarnej, w której organ pierwszej instancji nie orzekał. Takie działanie organu odwoławczego stanowiło zdaniem Sądu naruszenie zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 Kpa.
W żadnym fragmencie uzasadnienia wyroku nie zostało powiedziane, że skarżący pełnił służbę kandydacką nieprzerwanie.
Ponadto wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczył wyłącznie decyzji Komendanta Szkoły Aspirantów PSP w Poznaniu z dnia 13 października 2006r. i decyzji Komendanta Głównego PSP z dnia 11 stycznia 2007r. o skreśleniu z listy słuchaczy na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz. U. 256, poz. 2572 ze zm. z 2004r.). W dacie jego wydania w obiegu prawnym funkcjonowała decyzja Komendanta Szkoły Aspirantów PSP z dnia 17 stycznia 2007r. o zwolnieniu skarżącego ze służby kandydackiej na podstawie art. 114 b pkt. 4 ustawy o PSP oraz decyzja Komendanta Głównego PSP z dnia 6 marca 2007r. utrzymująca ją w mocy. Te ostatnie decyzje dodatkowo potwierdzają, że od dnia 7 marca 2007r. do dnia poprzedzającego wydanie zarządzenia przez Komendanta Szkoły Aspirantów PSP w Poznaniu w dniu 18 marca 2008r. skarżący nie pełnił służby kandydackiej.
Nietrafne są również zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego – art. 112 ust. 2 i art. 113 ust. 1 ustawy o PSP przez ich błędną wykładnię skutkującą niewłaściwym ustaleniem okresu służby kandydackiej skarżącego. W myśl art. 112 ust. 2 osoba przyjęta do służby kandydackiej odbywa naukę w wybranej szkole Państwowej Straży Pożarnej. Natomiast zgodnie z art. 113 ust. 1 strażak w służbie kandydackiej pełni służbę w systemie skoszarowanym.
W ocenie skargi kasacyjnej naruszenie wymienionych przepisów jest skutkiem naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania.
Jak wywiedziono wcześniej Sąd I instancji nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów proceduralnych. Ponieważ skarga kasacyjna nie posiada innego uzasadnienia zarzutów materialnych niemożliwa staje się ich ocena, tym bardziej ustalenia na czym polega zarzucana Sądowi I instancji błędna wykładnia art. 112 ust. 2 i art. 113 ust. 1 ustawy o PSP. Należy w tym miejscu podkreślić, że wynikające z ustawy o PSP zasady pełnienia służby kandydackiej stanowią odrębne zagadnienie pozostające bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji.