Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1112/10 oddalił skargę M. M. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Dolnośląski Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., działając na podstawie art. 9b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm. – dalej jako "ustawa KN"), po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o nadanie stopnia nauczyciela dyplomowanego, odmówił skarżącej nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. W dalszej części uzasadnienia organ podał, że Komisja powołana postanowieniem Dolnośląskiego Kuratora Oświaty dokonała analizy dorobku zawodowego skarżącej na podstawie przedłożonej przez nauczyciela dokumentacji i przeprowadzonej rozmowy nie udzieliła akceptacji na stopień nauczyciela dyplomowanego, ponieważ obliczona średnia arytmetyczna punktów nie wynosiła co najmniej 7.
Minister Edukacji Narodowej wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] maja 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Dolnośląskiego Kuratora Oświaty z dnia [...] grudnia 2009 r. W uzasadnieniu wskazał, że organ sprawujący nadzór pedagogiczny jest związany merytorycznym stanowiskiem Komisji w sprawie udzielenia bądź nieudzielania nauczycielowi akceptacji. Nauczycielowi, który nie uzyskał akceptacji Komisji, odmawia się nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. Organ odwoławczy nie ma kompetencji do merytorycznego weryfikowania odmowy udzielenia akceptacji przez Komisję lub zmiany dokonanej przez Komisję oceny i w konsekwencji do nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego wbrew stanowisku Komisji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi na pracę Komisji Kwalifikacyjnej, organ uznał, że skład Komisji został ustalony prawidłowo i zgodnie z przepisami § 10 rozporządzania.
Skargę na decyzję Ministra Edukacji Narodowej złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. M. W jej motywach wskazała na naruszenie prawa, tj. § 10 rozporządzenia, dotyczącego składu Komisji Kwalifikacyjnej.
W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, uznając zarzuty skargi za niezasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że stanowisko organu odwoławczego jest prawidłowe, aczkolwiek nie cała argumentacja organu przedstawiona w zaskarżonej decyzji zasługuje na aprobatę. Pozostaje to jednak bez istotnego wpływu na wynik sprawy, w sytuacji gdy Sąd podzielił pogląd organu co do prawidłowego składu Komisji Kwalifikacyjnej.
Zdaniem Sądu, na wstępie dalszych rozważań na podkreślenie zasługuje, że przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego nauczycieli zostały zmienione przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 listopada 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 214, poz. 1580). W tym trybie uległ też zmianie przepis § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia, istotny z uwagi na realia rozpoznawanej sprawy. Komisja Kwalifikacyjna, która oceniała skarżącą, została powołana w okresie, gdy rozporządzenie obowiązywało już w zmienionej wersji. Zmiany przepisów weszły bowiem w życie 1 grudnia 2007 r.
Zgodnie z obowiązującym § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia organ powołujący komisję kwalifikacyjną lub komisję egzaminacyjną dla nauczyciela ubiegającego się o stopień awansu zawodowego, ustalając skład komisji, zapewnia w niej udział ekspertów posiadających kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkole tego samego typu i rodzaju, co szkoła, w której nauczyciel jest zatrudniony, z których co najmniej jeden jest zatrudniony w szkole tego samego typu i rodzaju oraz co najmniej jeden naucza tego samego przedmiotu lub prowadzi ten sam rodzaj zajęć, co nauczyciel. W obowiązującym wcześniej przepisie § 10 ust. 1 w składzie komisji należało zapewnić udział ekspertów o specjalności zawodowej odpowiadającej typowi i rodzajowi szkoły, w której nauczyciel jest zatrudniony oraz specjalności zawodowej nauczyciela. W tym brzmieniu przepis ten był przedmiotem wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2007 r., I OSK 1056/06, do której to wykładni odwołuje się organ dla wykazania prawidłowości składu komisji.
W powyższym orzeczeniu NSA uznał, że analizowany przepis wymaga, by eksperci legitymowali się uprawnieniami, kwalifikacjami zawodowymi do nauczania w konkretnym typie i rodzaju szkoły, np. szkole podstawowej, gimnazjum, szkole ponadgimnazjalnej, szkole artystycznej, szkole sportowej, nie zaś by byli zatrudnieni w takim samym typie i rodzaju szkoły, jak ubiegający się o awans zawodowy nauczyciel.
W ocenie Sądu powyższy pogląd NSA – wbrew stanowisku organu – nie może znaleźć zastosowania w rozpoznawanej sprawie z uwagi na zmianę treści przepisu, do którego pogląd ten się odnosi. Przepis § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w dacie powołania Komisji Kwalifikacyjnej dla oceny dorobku zawodowego skarżącej i przeprowadzenia z nią rozmowy, w sposób kategoryczny określał, że co najmniej jeden z ekspertów musi być zatrudniony w szkole tego samego typu i rodzaju oraz co najmniej jeden musi nauczać tego samego przedmiotu lub prowadzić ten sam rodzaj zajęć, co nauczyciel. Oznacza to, że wymagania odnoszące się do kwalifikacji i zatrudnienia ekspertów zostały doprecyzowane co do miejsca zatrudnienia i nauczania przedmiotu lub prowadzenia zajęć w ten sposób, że przywołane stanowisko NSA stało się nieaktualne w realiach zmienionej treści przepisu § 10 ust. 1 rozporządzenia.
W sprawie niniejszej – w ocenie Sądu – powyższe wymagania odnoszące się do ekspertów wchodzących w skład Komisji Kwalifikacyjnej, wbrew zarzutom skargi, zostały spełnione.
Wykładnia powyższego przepisu dokonana przez skarżącą nie zasługuje na akceptację. Określając skład Komisji Kwalifikacyjnej, prawodawca w przepisie tym ustalił, że co najmniej jeden z ekspertów musi być zatrudniony w szkole tego samego typu i rodzaju oraz co najmniej jeden musi nauczać tego samego przedmiotu. W przepisie zostały zatem wskazane przesłanki, które muszą zaistnieć w odniesieniu do ekspertów powołanych do składu Komisji Kwalifikacyjnej, aby można było uznać, że skład tej Komisji jest prawidłowy. Z przepisów natomiast nie wynika, aby zastrzegał on warunek, iż określone w nim przesłanki muszą ziścić się w odniesieniu do różnych ekspertów. Dla uznania, że skład Komisji realizuje wymagania z § 10 ust. 1 rozporządzenia, wystarczy zatem, że jeden z ekspertów będzie zatrudniony w szkole tego samego typu i rodzaju oraz będzie nauczał tego samego przedmiotu, co nauczyciel ubiegający się o awans. Nie ma oczywiście żadnych przeszkód, aby wszyscy eksperci spełniali obie przesłanki bądź też, aby wymagania te zaistniały rozdzielnie w osobach różnych ekspertów.
W rozpoznawanej sprawie warunek ten został spełniony, ponieważ M. O. jest nauczycielką języka niemieckiego i jest zatrudniona w liceum ogólnokształcącym. Jest więc ekspertem zatrudnionym w takiej samej szkole, co skarżąca, nauczającym tego samego przedmiotu. Okoliczności tych skarżąca nie kwestionuje. Wątpliwości budzi, czy ekspert M. J. spełnia warunek nauczania tego samego przedmiotu. Skarżąca wskazuje bowiem, że od 1 września 2009 r. jest ona na emeryturze, co zdaje się wskazywać, że nie naucza języka niemieckiego. Organ do tych twierdzeń skarżącej nie odniósł się. Wątpliwości te jednak pozostają bez wpływu na ostateczny wynik sprawy, albowiem w ocenie Sądu – na co wskazano powyżej – skład Komisji Kwalifikacyjnej oceniającej skarżącą spełniał wymagania określone w § 10 ust. 1 rozporządzenia.
Odnosi się to również do wyczerpania przesłanki nauczania tego samego przedmiotu. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącej przedmiotem jest język obcy nowożytny, a nie odrębnie język angielski i język niemiecki. Przedmioty nauczane w poszczególnych rodzajach szkół określane są w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z 23 grudnia 2008 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształtowania ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz. U. z 2009 r. Nr 4, poz. 17). Z przepisów rozporządzenia (załącznik nr 4) jednoznacznie wynika, że przedmiotem nauczanym na III i IV etapie edukacyjnym, czyli w gimnazjach i szkołach ponadgimnazjalnych, jest język obcy nowożytny. Cele kształcenia i treści nauczania są wspólne dla wszystkich języków obcych. Metodyka nauczania języka obcego jest bowiem jedna.
Językiem obcym nowożytnym jest zarówno język angielski, jak i język niemiecki. Skoro zatem w składzie Komisji Kwalifikacyjnej był ekspert nauczający języka obcego nowożytnego – w tym przypadku języka niemieckiego, czyli takiego, jakiego naucza skarżąca, to wymóg przewidziany w § 10 ust. 1 rozporządzenia został spełniony. Dla wypełnienia tego wymogu nie było niezbędne oddzielne powoływanie eksperta języka niemieckiego i eksperta języka angielskiego, skoro języki te stanowią jeden przedmiot nauczany w szkole ponadgimnazjalnej.
Mając powyższe względy na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, pomimo wskazanych wadliwości jej uzasadnienia, odpowiada prawu i dlatego też w oparciu o przepis art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.
Od powyższego wyroku M. M. wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli z dnia 1 grudnia 2004 r. (Dz.U. Nr 260, poz. 2593 ze zm.) poprzez:
- I. niewłaściwe zastosowanie tegoż przepisu, polegające na błędnym uznaniu za spełniony warunek obsadzenia Komisji Kwalifikacyjnej ekspertem nauczającym tego samego przedmiotu co skarżąca M. M., podczas gdy w realiach sprawy dla spełnienia tego warunku koniecznym było, aby w skład Komisji Kwalifikacyjnej wchodził co najmniej jeden ekspert nauczający dwóch języków: angielskiego i niemieckiego lub też dwóch ekspertów, z których jeden naucza języka angielskiego, a drugi języka niemieckiego;
- II. błędną wykładnię powołanego przepisu, wyrażającą się w przyjęciu, iż sformułowane we wskazanym przepisie warunki, by w skład Komisji Kwalifikacyjnej wchodził co najmniej jeden ekspert zatrudniony w szkole tego samego typu i rodzaju oraz co najmniej jeden nauczyciel uczący tego samego przedmiotu mogły zostać spełnione poprzez skumulowanie w osobie jednego eksperta, podczas gdy prawidłowa wykładnia językowa i celowościowa winna prowadzić do wniosku, iż warunki te mogą zostać spełnione tylko poprzez dwóch oddzielnych ekspertów.
Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o:
- 1. Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji;
ewentualnie o:
- 2. Uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi M. M. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia 17 maja 2010 r. na zasadzie art. 188 p.p.s.a.
- 3. Zasądzenie na rzecz skarżącej M. M. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;
- 4. Rozpoznanie sprawy także pod nieobecność skarżącej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że nie można zgodzić się z argumentacją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że przedmiotem nauczania w szkole jest jako wyodrębniona kategoria " język obcy nowożytny", a nie konkretny język obcy. Wprawdzie Minister Edukacji Narodowej - w rozporządzeniu z dnia 23 grudnia 2008 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół - w tabeli zatytułowanej "Przedmioty nauczania na III i IV etapie edukacyjnym" (Dz. Ustaw Nr 4/2009, poz.
17) użył wyrażenia "Języki obce nowożytne", ale należy zwrócić uwagę na występującą tu liczbę mnogą, co dowodzi, że nie chodzi tu o jeden przedmiot - język obcy, ale o wiele przedmiotów - języków obcych, określonych tą wspólną nazwą. Zastosowane w tym rozporządzeniu rozwiązanie w kwestii nazewnictwa przedmiotów nauczania szkolnego wynika jedynie ze względów praktycznych. Wygodniej było w tabeli użyć nazwy ogólnej "języki obce nowożytne" (definiendum) zamiast wyliczać wszystkie języki obce nowożytne (definiens), które są przedmiotem nauczania w szkołach. Podobnie ze względu na wspólne dla języków obcych nowożytnych ogólne cele kształcenia i treści nauczania można było je zawrzeć w jednej części tego rozporządzenia, zatytułowanej "Język obcy nowożytny", zamiast powtarzać je oddzielnie w odniesieniu do każdego języka obcego nowożytnego.
Z tych samych - praktycznych - względów Minister Edukacji Narodowej i Sportu w rozporządzeniu z dnia 12 lutego 2002 r. w sprawie ramowych planów nauczania w szkołach publicznych użył nazw: "Pierwszy język obcy nowożytny" i "Drugi język obcy nowożytny". Chodziło tu o wskazanie możliwości przydzielenia określonej liczby godzin dydaktycznych na konkretny język obcy nowożytny, który w zależności od specyfiki klasy (grupy uczniowskiej) może być nauczany w większym lub mniejszym wymiarze godzin lekcyjnych. Przez ten zabieg bynajmniej żaden z konkretnych języków obcych nowożytnych nie stracił nic ze swojej istoty i nie stał się jeżykiem obcym nowożytnym w ogóle. Ujęcie wszystkich języków obcych nowożytnych pod tą wspólną nazwą (pewną kategorią zbiorczą) wcale nie oznacza, że poszczególne języki obce nowożytne przestały być odrębnymi przedmiotami nauczania. Każdy język obcy ma bowiem własne słownictwo, zasady pisowni, wymowy itd.
Skoro zatem przepis § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli z dnia 1 grudnia 2004 r. (Dz.U. Nr 260, poz. 2593 ze zm.) wymaga, aby w składzie Komisji Kwalifikacyjnej był co najmniej jeden ekspert, który naucza tego samego przedmiotu, co nauczyciel ubiegający się o stopień awansu zawodowego, to w przypadku M. M. - nauczycielki nauczającej równorzędnie (tj. w zbliżonym wymiarze godzin dydaktycznych przez cały okres stażu, a także po jego zakończeniu) języka angielskiego i języka niemieckiego - powinien być co najmniej jeden ekspert, który naucza tych dwóch języków obcych (czyli tych dwóch przedmiotów) lub dwaj eksperci, z których jeden naucza języka angielskiego, a drugi - języka niemieckiego. Tymczasem wśród ekspertów w Komisji Kwalifikacyjnej, która przeprowadziła w dniu 18 listopada 2009 r. postępowanie kwalifikacyjne w sprawie skarżącej był tylko jeden ekspert nauczający języka niemieckiego (M. O. - mgr filologii germańskiej, nauczycielka języka niemieckiego w liceum ogólnokształcącym).
Nie było natomiast eksperta nauczającego języka angielskiego. Oznacza to, że ten wymóg z przywołanego przepisu nie został spełniony. Co za tym idzie, niemożliwym było także dokonanie należytej pełnej i fachowej oceny skarżącej pod kątem spełnienia warunków do awansu zawodowego.
Nie można też zgodzić się z dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie interpretacją, że spełniony jest kolejny wymóg przepisu § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli, dotyczący miejsca zatrudnienia i wykonywanej przez ekspertów specjalności nauczycielskiej, gdy tylko jeden z ekspertów w Komisji Kwalifikacyjnej jest zatrudniony w szkole tego samego typu i rodzaju co nauczyciel ubiegający się o stopień awansu zawodowego i jednocześnie ten sam ekspert spełnia wymóg nauczania tego samego przedmiotu, co ten nauczyciel. Z treści przepisu § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli z dnia 1 grudnia 2004 r., w brzmieniu obowiązującym na dzień przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego w odniesieniu do skarżącej M. M., wynika, że nie może to być jeden ekspert.
Przemawia za tym wyraz "ekspertów" użyty w liczbie mnogiej. Przesłanką wskazującą na konieczność ściślejszego powiązania ekspertów - a nie jednego eksperta - z miejscem pracy nauczyciela ubiegającego się o stopień awansu zawodowego i nauczanym przez niego przedmiotem są też wyrazy "co najmniej" użyte w tym przepisie dwukrotnie:
- - pierwszy raz w odniesieniu do miejsca zatrudnienia ekspertów,
- - drugi raz w odniesieniu do przedmiotu nauczanego przez ekspertów.
Brzmienie tego przepisu należy wobec tego interpretować w ten sposób, że obydwa te wymogi mają być spełnione rozłącznie, czyli przez co najmniej dwóch różnych ekspertów powołanych w skład Komisji Kwalifikacyjnej.
W Komisji Kwalifikacyjnej, która 18 listopada 2009 r. przeprowadziła postępowanie kwalifikacyjne w sprawie skarżącej, była tylko jedna osoba spełniająca te dwa wymogi – M. O. (mgr filologii germańskiej, nauczycielka języka niemieckiego w liceum ogólnokształcącym). Natomiast pozostali eksperci – M. J. (mgr inż. zootechnik z kwalifikacjami w zakresie języka niemieckiego, od 1 września 2009 r. emerytowany dyrektor szkoły zawodowej) i B. T. (mgr pedagogiki, dyrektor gimnazjum) nie spełniali żadnego z tych wymogów.
Także celowościowa interpretacja tego przepisu wskazuje, że zamiarem ustawodawcy było, aby komisje kwalifikacyjne składały się z ekspertów, którzy w sposób kompetentny byliby uprawnieni do oceny kwalifikowanego nauczyciela. Powołany skład Komisji Kwalifikacyjnej tych warunków jednoznacznie nie spełniał, ponieważ brak było w niej eksperta nauczającego języka angielskiego. Żaden z ekspertów nie miał nawet uprawnień do nauczania języka angielskiego. Z uwagi na okoliczność, iż M. M. nauczała (i byłam uprawniona do nauczania) dwóch języków obcych, to powołana Komisja Kwalifikacyjna w kwestionowanym składzie mogła ocenić jedynie w połowie kwalifikacje i dorobek zawodowy skarżącej. Oznacza to, że skład tej Komisji Kwalifikacyjnej był niezgodny z obowiązującym przepisami.
W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Edukacji Narodowej wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., w ramach której postawiono zarzut błędnej wykładni § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli oraz zarzut niewłaściwego zastosowania tego przepisu.
Zarzut błędnej wykładni § 10 ust. 1 rozporządzenia nie jest zasadny. Prawidłowo bowiem Sąd pierwszej instancji odczytał normę zawartą w omawianym przepisie. Z treści niniejszego przepisu wynika, że wszyscy eksperci wchodzący w skład komisji kwalifikacyjnej powinni posiadać kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkole tego samego typu i rodzaju co szkoła, w której nauczyciel jest zatrudniony. Jest to wymóg dotyczący wszystkich ekspertów. Nadto przepis przewiduje dwa dodatkowe wymogi, które musi spełniać co najmniej jeden z ekspertów. Mianowicie co najmniej jeden z tych ekspertów powinien być zatrudniony w szkole tego samego typu i rodzaju oraz co najmniej jeden winien nauczać tego samego przedmiotu lub prowadzić ten sam rodzaj zajęć. Wbrew twierdzeniom skarżącej z omawianej regulacji nie wynika norma, która wymagałaby, aby każdą z dodatkowych przesłanek spełniał inny ekspert wchodzący w skład komisji kwalifikacyjnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonując wykładni wskazanego przepisu należy mieć na względzie, że zgodnie z art. 9g ust. 3 pkt 3 Karty Nauczyciela w skład komisji wchodzą trzej eksperci z listy ekspertów ustalonej przez ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania. Stąd też użycie w omawianych przepisie wyrażenia "eksperci" w liczbie mnogiej. Jednakże sformułowanie to nie oznacza, że każdą z dodatkowych przesłanek musi spełniać inny ekspert. Dlatego prawidłowo Sąd pierwszej instancji przyjął, że dodatkowe dwie przesłanki mogą skupiać się w osobie jednego eksperta.
Niezasadny jest również zarzut niewłaściwego zastosowania § 10 ust. 1 rozporządzenia. W skład Komisji Kwalifikacyjnej wchodził jeden ekspert, który naucza języka niemieckiego. Wprawdzie skarżąca uczy również języka angielskiego, jednakże nie wynika z tego, aby w skład komisji musiał wchodzić również ekspert nauczający języka angielskiego. Zasadnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że program nauczania obejmuje język nowożytny. Dodatkowo trzeba uwzględnić, że jak wynika z materiałów zgromadzonych w aktach administracyjnych głównym przedmiotem, którego naucza skarżąca jest język niemiecki. Przede wszystkim skarżąca posiada kwalifikacje do nauczania tego języka (wykształcenie uniwersyteckie filologiczne), które są kwalifikacjami wiodącymi.
Nadto dorobek zawodowy przedstawiany w postępowaniu kwalifikacyjnym związany był z nauczaniem języka niemieckiego. Trzeba zauważyć również, że stosownie do § 8 ust. 2 pkt 4 lit. d omawianego rozporządzenia jednym z wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego w przypadku nauczyciela języków obcych jest uzyskanie umiejętności posługiwania się drugim językiem obcym na poziomie zaawansowanym (jest to jedno z zadań fakultatywnych, które nauczyciel może wybrać do realizacji). Uzyskanie umiejętności posługiwania się językiem angielskim na poziome zaawansowanym ujęte zostało w postępowaniu kwalifikacyjnym jako realizacja zadania, o którym mowa w wskazanym przepisie rozporządzenia.
Zatem prawidłowo w skład komisji wchodził nauczyciel nauczający języka niemieckiego. W omawianej zaś sytuacji nie zachodziła konieczność, aby w skład komisji wchodził również nauczyciel nauczający języka angielskiego.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.a.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
Uwzględniając charakter sprawy za zasadne Sąd uznał odstąpienie od obciążania skarżącej kosztami postępowania kasacyjnego, zgodnie z art. 207 § 2 p.p.s.a.