Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 119/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę Z. M. w sprawie z jej skargi oraz S. M. na opisaną w sentencji decyzję Wojewody Pomorskiego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 4 marca 2014 r. zobowiązano skarżącą Z. M. do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a., w związku z § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Odpis niniejszego zarządzenia doręczono skarżącej w dniu 28 marca 2015 r. (potwierdzenie odbioru k. 25). Termin uiszczenia wpisu upłynął w dniu 7 kwietnia 2015 r. Z uwagi na to, że skarżąca nie uiściła należnej opłaty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. skargę odrzucił. Sąd wskazał również, że ta sama skarga w stosunku do S. M. została odrzucona postanowieniem z dnia 26 marca 2015 r. z uwagi na jej wniesienie po upływie terminu.
Z. M., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, w piśmie zatytułowanym "zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi", a stanowiącym skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła o jego uchylenie w całości.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 220 § 1, § 3, § 4 w zw. z art. 231 P.p.s.a., poprzez błędne wezwanie skarżącej do uiszczenia opłaty stałej od skargi co spowodowało, iż została ona odrzucona pomimo braku wskazanego w art. 220 § 3 P.p.s.a. wezwania do uiszczenia wpisu.
W uzasadnieniu podkreślono, że zaskarżona decyzja dotyczyła wyłącznie odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną inną decyzją. Postępowanie w niniejszej sprawie jest zatem postępowaniem dotyczącym konkretnej kwoty pieniężnej, gdyż sama zasadność wywłaszczenia została w sposób prawomocny rozstrzygnięta w innej decyzji. Skarżąca nie została zatem wezwana przez Sąd I instancji do uiszczenia prawidłowego wpisu sądowego od skargi, który w niniejszej sprawie powinien być wpisem stosunkowym, a nie stałym, a więc jej skarga została przez Sąd I instancji odrzucona przedwcześnie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia żadnej z przesłanek nieważności postępowania, zatem wniesiona skarga kasacyjna została rozpoznana w ramach podniesionych w jej treści zarzutów.
Przechodząc do tychże wskazać należy, że stosownie do brzmienia przepisu art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd. Poza sporem pozostaje nieopłacenie niniejszej skargi przez Z. M., mimo wezwania. Skarżąca wezwanie to zignorowała, a przyczyna tego jest obojętna. Trzeba przy tym zważyć, że zgodnie z art. 227 § 1 P.p.s.a. na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie kosztów sądowych przysługuje zażalenie, o czym skarżąca była pouczona w piśmie z dnia 6 marca 2015 r. Zatem jeżeli skarżąca powzięła uzasadnione przekonanie, że wysokość wpisu sądowego od skargi ustalona w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 marca 2015 r. jest nieprawidłowa, mogła skorzystać z przysługującego jej środka zaskarżenia, jakim jest zażalenie na zarządzenie w przedmiocie ustalenia wysokości wpisu sądowego od skargi.
Skoro strona skarżąca nie skorzystała z tego uprawnienia, to winna była uiścić wpis w określonej w zarządzeniu z dnia 4 marca 2015 r. wysokości, nawet w sytuacji jeżeli wysokość wpisu byłaby określona błędnie. W tych okolicznościach sprawy uznać należy, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę w stosunku do Z. M. z powodu jej nieopłacenia.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.