Uzasadnienie
Na rozprawie w dniu 13 marca 2013 r. oraz w piśmie z dnia 19 marca 2013 r. A. S. wniósł o wyłączenie sędziów orzekających w sprawie z jego skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SAB/Wa 92/11.
W uzasadnieniu wskazano, że wyłączenie sędziego NSA Wiesława Morysa powinno nastąpić ze względu na rażące naruszenie przez sędziego przepisów prawa i rażącą stronniczość wobec nieudzielenia stronie głosu na rozprawie, natomiast wyłączenie sędziego NSA Joanny Runge-Lissowskiej oraz sędziego del. WSA Przemysława Szustakiewicza uzasadnione zostało brakiem reakcji na nieprawidłowości składu, w którym orzekają.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych, sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziów w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa - art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., wyłączenie sędziego następuje na żądanie sędziego lub na wniosek strony wówczas, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie (art. 19 P.p.s.a.).
Oznacza to, że o wniosku o wyłączenie sędziego można mówić wówczas, gdy odnosi się on do określonych sędziów i oparty jest na podstawach wskazujących na istnienie takich okoliczności, które wymagają oceny, czy wątpliwości co do bezstronności sędziego są uzasadnione.
Zdaniem składu orzekającego argumentacja wniosku skarżącego nie wskazuje na istnienie po stronie wskazanych sędziów okoliczności mogących budzić uzasadnione wątpliwości, co do bezstronności w tej konkretnej sprawie i w rozumieniu wyżej przedstawionym. Uzasadnienie wniosku o wyłączenie stanowi w istocie polemikę z proceduralnymi czynnościami sądu i w braku odwołania się do obiektywnych oraz realnych okoliczności uzasadniających istnienie wątpliwości, co do bezstronności – nie prowadzi do wyłączenia sędziów. Sam fakt, że strona zgłaszała zastrzeżenia co do sposobu prowadzenia rozprawy nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniającej stosownie do art. 19 P.p.s.a. wyłączenie sędziów. Oceny tej nie może również zmienić subiektywne przekonanie skarżącego, co do niewłaściwego sposobu prowadzenia sprawy.
Ponadto brak jest podstaw do zastosowania art. 19 P.p.s.a. zwłaszcza, gdy sędzia złoży oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 P.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi wątpliwości. W złożonych oświadczeniach sędziowie, których wyłączenia domagał się A. S., wskazali, że nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 18 § 1 P.p.s.a. oraz, że nie istnieją inne okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności w sprawie.
W tym stanie rzeczy, z uwagi na brak podstaw do wyłączenia sędziów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 22 § 1 i § 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.