Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 października 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 700/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi I.C., uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wynagrodzenia za holowanie i dozór pojazdu marki Star o numerze rejestracyjnym [...].
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 3 lutego 2011 r. I.C. wniosła o przyznanie jej wynagrodzenia za przechowywanie oraz holowanie wymienionego wyżej pojazdu od dnia 16 lutego 2000 r. (zmienionego pismem z dnia 26 lutego 2011 r. na dzień 16 lutego 2001 r.) do dnia odbioru pojazdu z parkingu. Wnioskodawczyni zaznaczyła, że wniosek dotyczy jedynie wynagrodzenia należnego dozorcy i zwrotu kosztów za holowanie pojazdu. Podstawą holowania, a następnie parkowania pojazdu, którego dotyczy wniosek były umowy z dnia 23 marca 2000 r. zawarte pomiędzy Komendantem Miejskim Policji w Szczecinie a Spółką cywilną S. i s-ka, której była wspólnikiem, a która to spółka usunęła pojazd z drogi i następnie przechowywała go na parkingu strzeżonym. Na podstawie cenników będących załącznikami do wskazanych umów zażądała za przechowywanie samochodu stawki 12 zł + podatek VAT za dobę a za usunięcie pojazdu 540 zł + podatek VAT.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie odmówił I.C. przyznania wynagrodzenia za holowanie i dozór przedmiotowego pojazdu za okres od dnia 16 lutego 2001 r. do dnia 10 marca 2009 r. Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., po rozpoznaniu zażalenia I.C., Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie uchylił postanowienie organu I instancji w całości, uznając że organ ten powinien przeprowadzić postępowanie z udziałem drugiego z byłych wspólników Spółki, D.S., któremu przysługuje status strony.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie odmówił przyznania I.C. i D.S. wynagrodzenia za holowanie i dozór przedmiotowego pojazdu. Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie, po rozpatrzeniu zażalenia I.C., postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. ponownie uchylił postanowienie organu I instancji w części dotyczącej odmowy przyznania wynagrodzenia za holowanie i orzekł o przyznaniu I.C. i D.S. łącznie wynagrodzenie z tego tytułu w wysokości 72 zł, a w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 299/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Sąd wyjaśnił, że okres dozoru przypadał od dnia 16 lutego 2001 r. do dnia 22 marca 2003 r. Zauważył ponadto, że prowadzony przez Spółkę parking nie stał się parkingiem wyznaczonym przez Starostę, spełniającym określone prawem kryteria, a w konsekwencji nie mogło dojść do nawiązania stosunku administracyjnego pomiędzy Skarbem Państwa a podmiotem prowadzącym przedmiotowy parking. Sąd uznał, że skoro umowa z dnia 23 marca 2000 r. wygasła w dniu 23 marca 2003 r. i nie została w tym zakresie zawarta nowa, strona utraciła status dozorcy z dniem 23 marca 2003 r., a co za tym idzie rację miał organ I instancji, twierdząc, że nie należy się skarżącej wynagrodzenie za dozór w okresie po wygaśnięciu umowy.
Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie rozdzielił sprawę na dwa odrębne postępowania obejmujące okresy sprzed 23 marca 2003 r. i po tej dacie. Następnie postanowieniem z dnia 28 lutego 2013 r. uznał za bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie przyznania I.C. D.S. wynagrodzenia za przechowywanie wymienionego wyżej pojazdu w okresie od 23 marca 2003 r. do dnia 10 marca 2009 r. Organ wyjaśnił, że utrata przez wnioskodawców statusu dozorcy z dniem 23 marca 2003 r. czyni bezprzedmiotowym złożony wniosek o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu za okres po utracie tego statusu, skoro prawnie skuteczny może być tylko wniosek złożony przez dozorcę.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła I.C. domagając się jego uchylenia. Wskazała, że umowa zawarta z Komendantem Miejskim Policji nie określała czasu, w którym wspólnicy spółki będą dozorcami. Była to umowa cywilna określająca okres czasu, w którym wspólnicy są zobowiązani przyjmować do przechowania pojazdy i określała wysokość wynagrodzenia za tę czynność. Natomiast status dozorcy uzyskany w wyniku przyjęcia pojazdu obowiązywał do dnia odbioru pojazdu przez uprawnioną osobę. Dopiero w momencie odbioru pojazdu przestał on być pod jej dozorem i dopiero w tym momencie przestała sprawować, obowiązki dozorcy. Skarżąca zakwestionowała również formę rozstrzygnięcia. Jej zdaniem postanowienie jest niedopuszczalne, gdyż umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe można tylko w formie decyzji.
Zaskarżonym postanowieniem, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej k.p.a.), art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Z 2012 r., poz. 1015, ze zm., dalej u.p.e.a.) w związku z § 3 pkt 1 lit. b, § 4 ust. 1 pkt 3 i § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237, dalej rozporządzenie z dnia 28 lutego 2011 r.), Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że organy związane są oceną prawną zawartą w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 czerwca 2012 r. Wyjaśnił, że zgodnie z tym orzeczeniem umowa Spółki z Policją z dnia 23 marca 2000 r. wygasła w dniu 23 marca 2003 r. i nie została w tym zakresie zawarta nowa, zatem strona utraciła status dozorcy z dniem 23 marca 2003 r. Skarżącej nie należy się więc wynagrodzenie za dozór po wygaśnięciu umowy.
Organ odwoławczy stwierdził nadto, że wyniku utraty przez wspólników statusu dozorcy, żądanie przyznania wynagrodzenia za dozór w części dotyczącej okresu po wygaśnięciu umowy, pochodzi od podmiotu, który przestał być dozorcą. W myśl zaś art. 102 § 2 u.p.e.a. z żądaniem takim wystąpić może jedynie dozorca. Wobec tego postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącej stało się w tej części bezprzedmiotowe i należało je, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzyć. Organ, powołując się na treść art. 17 § 1 u.p.e.a., uznał za właściwą formę w jakiej rozstrzygnięta została przedmiotowa sprawa.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła I.C. domagając się jego uchylenia. W skardze zarzucono, że organ odwoławczy bezpodstawnie przyjął, że skoro pomiędzy skarżącą i Skarbem Państwa nie doszło do nawiązania stosunku administracyjnego w zakresie przechowania pojazdu, ewentualnie że stosunek ten wygasł, to wynagrodzenie za przechowanie pojazdu jest nienależne. Skarżąca podkreśliła, że przepisy rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. dotyczą nie tylko ruchomości przechowywanych w ramach stosunku administracyjnego, a jedynym kryterium wyznaczającym odpowiednie stosowanie przepisów ustawy jest przejście własności ruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Skarżąca zaznaczyła także, że gdyby ustawodawca zamierzał wynagrodzić jedynie dozorcę, nie byłoby potrzeby wydawania wskazanego rozporządzenia, ponieważ przepisy ustawy można by stosować wprost. W tej sytuacji złożenie wniosku o przyznanie wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu było zasadne, zaś skarżąca jest podmiotem uprawnionym do jego złożenia. W skardze wskazano także, że ewentualna bezpodstawność wniosku o wynagrodzenie winna skutkować wydaniem decyzji umarzającej postępowanie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Uchylając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej jako p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zaskarżone postanowienie wymienionym na wstępie wyrokiem, Sąd I instancji wskazał, że organy orzekające w sprawie zamiennie posługują się pojęciami "dozór" i "przechowywanie". Sąd zaznaczył, że pojęcia te można uznać za tożsame lub zbliżone na gruncie języka potocznego. Jednakże w znaczeniu prawnym, w sytuacji gdy sprawa rozpatrywana jest na gruncie przepisów u.p.e.a. oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, pojęć tych zamiennie używać nie należy, tak samo jak nie należy ich traktować jako pojęcia tożsame.
Sąd uznał, że skoro organy wydały postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu, to winny uzasadnić swoje rozstrzygnięcia z jakiego powodu umarzają postępowanie w sprawie przyznania wynagrodzenia za przechowanie, a nie z jakiego powodu umarzają postępowanie w przedmiocie wynagrodzenia za dozór. Stwierdzenie, że o wynagrodzenie za dozór może ubiegać się tylko dozorca, nie może stanowić podstawy do zmiany tożsamości sprawy. Zdaniem Sądu, w zażaleniu na postanowienie organu I instancji skarżąca wskazała, że skoro wynagrodzenie za dozór jej się nie należy, to organ winien rozpoznać sprawę o wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu za okres od dnia wygaśnięcia umowy do dnia 10 marca 2009 r. Jeżeli organ miał wątpliwości co do zakresu żądania skarżącej, winien był zobowiązać ją do sprecyzowania z jakiego tytułu domaga się wynagrodzenia.
Zatem postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania w kwestii wynagrodzenia za przechowywanie przedmiotowego pojazdu za okres od dnia 23 marca 2003 r. do dnia 10 marca 2009 r. było przedwczesne, albowiem organ nie uzasadnił należycie swojego rozstrzygnięcia co do wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu odnosząc się jedynie do wynagrodzenia za dozór. W tej sytuacji treść rozstrzygnięcia nie jest tożsama z treścią uzasadnienia, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 oraz art. 7 k.p.a. Sąd wyjaśnił, także że organy rozstrzygnęły niniejszą sprawę w prawidłowej formie, gdyż podstawową formą rozstrzygnięcia poszczególnych kwestii w postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest postanowienie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 105 § 1, art. 126, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 17 § 1 i art. 18 u.p.e.a. w związku z § 3 pkt 1 lit. b, § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż dokonano rozstrzygnięcia w kwestii przyznania wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu, podczas gdy kierując się brzmieniem art. 153 p.p.s.a. organ umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w kwestii przyznania wynagrodzenia za dozór, w związku z tym, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 299/12 przesądził, iż z dniem 23 marca 2003 r. skarżąca utraciła status dozorcy i wynagrodzenie za dozór jej się nie należy;
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c w związku z art. 153 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 105 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 17 § 1 i art. 18 u.p.e.a. poprzez stwierdzenie przez Sąd, iż umorzenie postępowania w kwestii wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu było przedwczesne, albowiem organ nie uzasadnił należycie swojego rozstrzygnięcia, co do wynagrodzenia za przechowanie pojazdu odnosząc się jedynie do wynagrodzenia za dozór, podczas gdy organ związany wyrokiem Sądu z dnia 14 czerwca 2012 r. mógł rozstrzygać tylko w kwestii wynagrodzenia za dozór, takiego też rozstrzygnięcia dokonał, co wynika z uzasadnienia postanowienia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło to do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia.
- 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż z akt administracyjnych wynika, że skarżąca domagała się od organu wynagrodzenia za przechowanie pojazdu;
- 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wskazanie przez Sąd I instancji, iż pojęcia "dozór" i "przechowanie" nie są na gruncie przedmiotowej sprawy tożsame oraz poprzez niewyjaśnienie przez Sąd odmiennego, jego zdaniem rozumienia tych pojęć na gruncie u.p.e.a., co doprowadziło do uwzględnienia skargi i do uchylenia zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał jej w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do podważania stanowiska Sądu, który uchylając zaskarżone postanowienie uznał, że organy administracji nie orzekły o żądaniu skarżącej i jej wspólnika dotyczącym wynagrodzenia za przechowanie pojazdu. Ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie zgadza się także Naczelny Sąd Administracyjny. Nie budzi bowiem wątpliwości, że I.C. we wniosku z 3 lutego 2011 r. zażądała wynagrodzenia "należnego dozorcy i zwrotu kosztów za holowanie pojazdu na podstawie umowy zawartej w dniu 23.03.2000 r." za wskazany w tym wniosku okres. To żądanie było przedmiotem orzeczeń organów oraz WSA w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 14 czerwca 2012 r. uchylił te orzeczenia.
Sąd ten nie miał wątpliwości co do zakresu żądania I.C. i na jakiej podstawie prawnej jest ono oparte. Organy administracji ponownie rozpoznając sprawę rozdzieliły ją na dwa odrębne postępowania. Jedno z nich jest przedmiotem niniejszego postępowania sądowego, dotyczy ono tej części żądania I.C. i jej wspólnika, która objęta jest okresem od 23 marca 2003 r. tj. okresem w którym według WSA w Szczecinie strony nie wiązała już umowa o współdziałaniu w zakresie parkowania pojazdów z dnia 23 marca 2000 r. Prawdą jest, że skarżąca w swoich późniejszych pismach a także w zażaleniu posługuje się zamiennie pojęciami wynagrodzenia za dozór i przechowanie, jednak wbrew wywodom Sądu pierwszej instancji nigdzie w sposób jednoznaczny, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, nie zmieniła swojego pierwotnego żądania. W szczególności nie uczyniła tego w przywołanym przez ten Sąd zażaleniu. Skarżąca wprost w zażaleniu z dnia 27 maja 2011 r. wskazuje, iż występuje o wynagrodzenie jako dozorca, natomiast w tym z dnia 12 marca 2013 r. wskazuje na stosunek dozoru oraz jej obowiązki jako dozorcy, nie podnosząc, wbrew twierdzeniom Sądu, iż organ winien przyznać jej wobec tego wynagrodzenie za przechowanie.
Co wydaje się, znajduje swoje uzasadnienie w tym, że żądanie to jest związane z kompetencjami naczelnika urzędu skarbowego, który nie może orzekać o roszczeniach cywilnoprawnych. W tych okolicznościach zbędnym było zobowiązywanie skarżącej, na etapie ponownego rozpoznania sprawy przez organy administracji, do sprecyzowania żądania, bowiem jej żądanie dotyczyło wynagrodzenia za dozór nad pojazdem.
Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. organy administracji ponownie rozpoznając sprawę były związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 14 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 299/12. Sąd ten przesądził wówczas, iż z uwagi na to, że umowa z dnia 23 marca 2000 r. o współdziałaniu w zakresie parkowania pojazdów zawarta z Policją, wygasła w dniu 23 marca 2003 r. i nie została w tym zakresie zawarta nowa umowa, skarżąca utraciła status dozorcy z dniem wygaśnięcia umowy, a co za tym idzie nie należy się jej wynagrodzenie za dozór po wygaśnięciu umowy.
Wskazać tu trzeba, że do pojazdów usuniętych z drogi w trybie przepisów Prawa o ruchu drogowym i nieodebranych w terminie przez właścicieli, przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stosuje się odpowiednio. Zgodnie bowiem z brzmieniem przepisu § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia RM z dnia 28 lutego 2011 r. przepisy działu II rozdziału 6 tej ustawy dotyczące przechowania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie przepisów o rzeczach znalezionych oraz o likwidacji niepojętych depozytów i nieodebranych rzeczy. Zgodnie z § 6 ust. 1 tego rozporządzenia do przechowywania ruchomości stosuje się odpowiednio przepisy art. 100-103 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jak z powyższego wynika, do przechowywania ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa stosuje się przepisy o dozorze.
W sytuacji gdy WSA w Szczecinie w wyroku z 14 czerwca 2013 r. wskazał iż skarżącej nie należy się wynagrodzenie za dozór bowiem utraciła status dozorcy, organy prawidłowo rozstrzygnęły, iż skoro żądanie nie pochodzi od podmiotu będącego dozorcą, a stosownie do treści art. 102 § 2 u.p.e.a., z żądaniem takim może wystąpić tylko dozorca, to postępowanie to należało umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe.
Rzeczywiście jak to zarzucił organom Sąd Wojewódzki, w sentencji postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, iż umarza jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie przyznania wynagrodzenia za przechowanie pojazdu. Jednak uznać należy, że niefortunne użycie słowa przechowanie, nie spowodowało, iż sentencja rozstrzygnięcia dotyczyła innego rozstrzygnięcia od tego na które wskazano w uzasadnieniu tego postanowienia. Sam organ przyznaje, że właściwszym byłoby wskazanie w sentencji postanowienia, iż mamy do czynienia z wynagrodzeniem za dozór, jednakże zgodzić się należy ze skarżącym kasacyjnie, że użycie wyrazu "przechowanie" nie powodowało zmiany przedmiotu rozstrzygnięcia. W kontekście wcześniejszych wywodów dotyczących żądania I.C. oraz treści uzasadnień kwestionowanych postanowień, uchybienie to należy uznać jedynie za niemające wpływu na wynik sprawy.
Na zakończenie powyższych wywodów należy podkreślić, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy administracyjnej, a w konsekwencji kontroli Sądu administracyjnego była kwestia przyznania wynagrodzenia ze stosunku administracyjnoprawnego dozoru, o którym mowa w art. 102 u.p.e.a. Poza przedmiotem rozpoznania sądu administracyjnego pozostają tym samym, kwestie ewentualnych roszczeń związanych z przechowaniem przedmiotowego pojazdu, powstałych na innej podstawie, na które wydaje się, wskazuje I.C. w skardze.
Mając powyższe na uwadze za zasadne należy uznać podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 7, 105 § 1 i 126 k.p.a. w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, iż dokonano rozstrzygnięcia w kwestii przyznania wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu, podczas gdy kierując się brzmieniem art. 153 p.p.s.a. organ prawidłowo umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w kwestii przyznania wynagrodzenia za dozór, w związku z tym, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 299/12 przesądził, iż z dniem 23 marca 2003 r. skarżąca utraciła status dozorcy i wynagrodzenie za dozór jej się nie należy.
Konsekwencją powyższego stanowiska, z którego wynika, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, była konieczność uwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej na podstawie art. 188 p.p.s.a. i rozpoznania skargi.
Przedstawione wyżej rozważania wskazują na niezasadność skargi I.C., dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę tę należało oddalić. Z uwagi na szczególne okoliczności sprawy na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącego kasacyjnie organu.