Uzasadnienie
K. L. – organ spółki akcyjnej E. S.A. z siedzibą w Warszawie, orzeczeniem z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...], na podstawie art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. Nr 62 poz. 504 ze zm.) oraz pkt 1,2 i 3 Regulaminu Wewnętrznego spółki E. S.A. w sprawie składania odwołania od zakazu klubowego, postanowiła utrzymać w mocy decyzję K. P. L. W. z dnia [...] stycznia 2012 r. o zastosowaniu wobec S. W. zakazu klubowego do końca sezonu piłkarskiego 2011/2012.
Skargę na powyższe orzeczenie K. L. E. S.A. z siedzibą w W. wniósł S. W. W odpowiedzi na skargę K. L. E. S.A. w W. wniosła o odrzucenie skargi, wskazując, że sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1376/12, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że instytucja zakazu stadionowego przewidziana jest w art. 14 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. Nr 62 poz. 504 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem organizator meczu piłki nożnej może stosować zakaz klubowy, polegający na zakazie uczestniczenia w kolejnych imprezach masowych przeprowadzanych przez organizatora meczu piłki nożnej, nakładany przez tego organizatora na osobę, która dopuściła się naruszenia regulaminu obiektu (terenu) lub regulaminu imprezy masowej.
Natomiast zgodnie z art. 4 tej ustawy postępowanie w sprawach określonych w ustawie, z wyłączeniem art. 14, prowadzi się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2012 r. wniósł S. W. Na podstawie art. 173 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżył postanowienie w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania art. 58 §1 pkt 1 i art. 3 §2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz na podstawie art. 176 w związku z art. 185 §1 ww. ustawy wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wywodzono, że podstawą prawną, umożliwiająca zaskarżenie przedmiotowego orzeczenia jest art. 3 §2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 62 poz. 504 ze zm.) "Postępowanie w sprawach określonych w ustawie, z wyłączeniem art. 14, prowadzi się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej".
Określone w powyższym przepisie wyłączenie dotyczy art. 14 powołanej ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, a więc artykułu w którym uregulowane zostało zagadnienie zakazu klubowego, polegającego na zakazie uczestniczenia w kolejnych imprezach masowych przeprowadzanych przez organizatora meczu piłki nożnej. Art. 14 ust. 8 powołanej ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych stanowi, że "Orzeczenie właściwego podmiotu prowadzącego rozgrywki wydane na skutek wniesienia odwołania, o którym mowa w ust. 5, jest ostateczne".
Formą, w ramach której orzeka się o zakazie klubowym, jest orzeczenie. W ramach postępowania w przedmiocie zakazu klubowego, zgodnie z art. 4 powołanej ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie przesądza to jednak o braku możliwości zaskarżenia wskazanego orzeczenia w przedmiocie zakazu klubowego. Orzeczenie to nie jest decyzją w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowi jednakże inny niż określone w pkt 1-3 art. 3 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270), akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie ulega wątpliwości, że K. L. spółki E. S.A. nie jest organem władzy publicznej, ale działając na podstawie powołanej ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych wykonuje zadania z zakresu administracji publicznej, sam charakter stosunku prawnego łączącego wskazany organ ze skarżącym, ma charakter stosunku prawnego publicznoprawnego. W jego ramach, to K. L. spółki E. S.A. w sposób władczy, jednostronny orzeka w przedmiocie uprawnień i obowiązków jednostek.
Mając na uwadze powyższe, skoro skarga kasacyjna oparta została na usprawiedliwionej podstawie, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 185 §1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.