Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 9 maja 2017 r., wydanym w sprawie IV SA/Wr 506/16, uwzględniając skargę R. H., stwierdził nieważność uchwały Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy z dyrektorem Domu Pomocy Społecznej w [...] [...] oraz zasądził od Zarządu Powiatu [...] na rzecz skarżącej kwotę [...] zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 814) oraz art. 52 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502 z późn. zm.).
W § 1 uchwały Zarząd Powiatu postanowił rozwiązać, bez zachowania okresu wypowiedzenia, tj. w trybie art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy, stosunek pracy z R. H. zatrudnioną na stanowisku Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w [...]. Z kolei, w § 2 podano, że opis przyczyn rozwiązania umowy o pracę zostanie przedłożony w oświadczeniu pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia. Stosownie do § 3 wykonanie uchwały powierzono Staroście Kłodzkiemu.
W uzasadnieniu uchwały wskazano, że "przeprowadzona została kontrola doraźna w Domu Pomocy Społecznej w [...]. W wyniku kontroli ujawnione zostały liczne rażące i zawinione przez Dyrektora nieprawidłowości zagrażające prawidłowemu funkcjonowaniu jednostki oraz bezpieczeństwu mieszkańców Domu Pomocy Społecznej".
R. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powyższą uchwałę, poprzedzając ją wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które Zarząd Powiatu, uchwałą z dnia [...] sierpnia 2016 r., uznał za bezzasadne. Zarzucając naruszenie art. 32 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym poprzez jego niezastosowanie, skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że treść zarówno samej uchwały z dnia [...] lipca 2016 r., jak i jej uzasadnienie, nie spełniają niezbędnych wymogów stawianych dla tego typu aktów prawnych. Zgodnie z dyspozycją przywołanych przepisów ustawodawca nie określił w nich żadnych norm prawa administracyjnego o charakterze materialnym, regulujących przesłanki zatrudnienia oraz zwalniania Kierowników jednostek organizacyjnych powiatu. Wobec powyższego, aby tego typu działanie organu mogło być uznane za legalne, musi ono być podjęte w ramach posiadanych kompetencji, zaś realizacja tychże kompetencji nie może przybrać dowolnego sposobu. Zdaniem skarżącej, jakkolwiek zaskarżona uchwała została podjęta w ramach kompetencji Zarządu Powiatu [...], to jednak kompetencje te zostały zrealizowane w sposób całkowicie dowolny, o czym świadczy przede wszystkim uzasadnienie przedmiotowej uchwały. Z uzasadnienia w żaden sposób nie wynika, z jakich konkretnie udokumentowanych powodów organ przyjął, że zaistniały stan rzeczy jest wystarczającą okolicznością uzasadniającą wyciągnięcie wobec skarżącej tak poważnych konsekwencji jak rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia.
Skarżąca podkreśliła, że w świetle obowiązujących norm prawnych nie istnieje żaden przepis, który wprost nakłada na organy samorządu terytorialnego obowiązek uzasadnienia podejmowanych uchwał, to jednak aktualnie – zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze – przyjmuje się jednolicie, że obowiązek ten wynika wprost z ogólnej zasady ustrojowej związania organów administracyjnych prawem, obowiązku odwołania się do prawa oraz kompetencji sądów administracyjnych i organów nadzoru. Prawidłowa realizacja tychże kompetencji sprawia bowiem, że zarówno sądy administracyjne, jak i organy nadzoru – w ramach realizacji czynności kontrolnych muszą znać powody, jakimi w danej sprawie kierował się organ samorządu terytorialnego. Tymczasem, uzasadnienie zaskarżonej uchwały, poza bardzo ogólnikowym oraz enigmatycznym odwołaniem się do wyników kontroli doraźnej w Domu Pomocy Społecznej, nie zawiera żadnych konkretnych przesłanek wskazujących na to, że organ działał w ramach posiadanych kompetencji.
Brak merytorycznego uzasadnienia tejże uchwały wskazuje na to, że działania organu w tym przypadku noszą cechy – nie poddające się żadnej kontroli – arbitralności, która nie powinna być traktowana jako zgodna z obowiązującym porządkiem prawnym. Braku tego nie konwaliduje obszerne oświadczenie pracodawcy z dnia 19 lipca 2016 r. o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia.
Nadto, analiza treści oświadczenia pracodawcy wskazuje, że część rzekomych przesłanek, uzasadniających złożenie przedmiotowego oświadczenia, pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią uchwał podjętych uprzednio w tym zakresie przez radę powiatu i funkcjonującymi nadal w obrocie prawnym. Przedmiotowa uchwała w sposób bardzo poważny ingeruje w sferę prawną skarżącej, pozbawiając ją możliwości dalszego zatrudnienia i uzyskiwania środków do życia, co uzasadnia jej interes prawny w zaskarżeniu uchwały.
W odpowiedzi na skargę Zarząd Powiatu [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując na kompletną treść uchwały wyrażoną w "§ 1 - 4" i brak obowiązku wskazania w uzasadnieniu uchwały wszystkich zarzutów, które przyjął do wiadomości w wyniku przeprowadzonej kontroli doraźnej w Domu Pomocy Społecznej w [...] przez Zespół Kontrolny Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w [...] w okresie od dnia [...] czerwca 2016 r. do dnia [...] czerwca 2016 r. W samej bowiem treści uchwały (§ 2) organ nie pominął opisu przyczyn rozwiązania stosunku pracy, lecz nadał tej czynności odpowiednią formę. Oświadczenie organu zawiera enumeratywny katalog 13-tu zarzutów, obejmujących okoliczności zawinione przez skarżącą. Organ miał na względzie, że nie ma normy prawnej nakazującej w sposób szczegółowy i wyczerpujący budować treść uzasadnienia do uchwały, tym bardziej, że w omawianej sprawie wszystkie te elementy zostały ujęte w oświadczeniu pracodawcy.
Ponadto, organ podniósł, że wydając w dniu [...] lipca 2016 r. zaskarżoną uchwałę nie był związany uchwałami Rady Powiatu [...] i tym samym miał swobodę podjęcia decyzji w formie uchwały, która stanowiła następnie podstawę do doręczenia skarżącej oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku wskazał, że skarga wniesiona została w trybie art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 814). Sąd uznał, że została ona wniesiona w wymaganym terminie z zachowaniem poprzedzających jej wniesienie wymogów proceduralnych w postaci wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego oraz pochodzi od podmiotu mającego legitymację skargową w rozumieniu art. 87 ust. 1 powołanej ustawy.
Sąd stwierdził, że przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Zarządu Powiatu [...] w sprawie rozwiązania stosunku pracy z R. H. Dyrektorem Domu Pomocy Społecznej w [...], podjęta na podstawie art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym oraz art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy.
Zgodnie z art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy do zadań zarządu powiatu należy w szczególności zatrudnianie i zwalnianie kierowników jednostek organizacyjnych powiatu. Norma wynikająca z art. 35 ust. 2 pkt 5 ustawy ma charakter normy kompetencyjnej.
W przepisach obowiązującego prawa ustawodawca nie zawarł materialnoprawnej normy prawa administracyjnego określającej przesłanki zatrudniania i zwalniania kierowników jednostek organizacyjnych powiatu. Oznacza to, że w procesie badania legalności zaskarżonej uchwały sąd administracyjny bada czy organ nie przekroczył granic swojej kompetencji administracyjnej i czy zrealizowanie tej kompetencji nie nastąpiło w sposób dowolny. Nie bada natomiast kwestii uregulowanych normami prawa pracy, do których oceny właściwy jest sąd pracy.
Z treści art. 79 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie powiatowym wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu powiatu jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego – przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97).
Sąd wskazał, że w systemie prawnym nie został wprost wyrażony normatywny obowiązek uzasadnienia uchwał organów samorządu terytorialnego, niemniej jednak – zwłaszcza w sytuacji, gdy ustawodawca nie wprowadza norm materialnych określających przesłanki rozstrzygnięcia, poprzestając jedynie na ustanowieniu kompetencji – uzasadnienie uchwały spełnia zasadniczą rolę w procesie sądowej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. W doktrynie obowiązek uzasadnienia uchwały (tam, gdzie obowiązek ten nie jest wyraźnie określony ustawowo) wyprowadzony jest z ogólnej zasady ustrojowej związania organów administracji prawem, obowiązki odwoływania się do prawa oraz kompetencji sądów administracyjnych i organów nadzoru, które sprawując kontrolę – muszą znać motywy, jakimi kierował się organ samorządu terytorialnego, a także z zasady demokratycznego państwa prawnego i zasad szczegółowych, w tym zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa czy zasad "dobrej legislacji" (por.: M. Stahl, Samorząd terytorialny w orzecznictwie sądowym.
Rozbieżności i wątpliwości. Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego, rok II, nr 6 (9), 2006, s. 45). Również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że "w procesie interpretacji kompetencji władzy publicznej przepis art. 7 Konstytucji RP, stanowiący że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, wiąże się z zasadą zaufania do Państwa, wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Działanie organu władzy publicznej, mieszczące się w jego prawem określonych kompetencjach ale noszące znamiona arbitralności i niepoddające się kontroli i nadzorowi, nie może być uznane za zgodne z prawem. Obowiązek działania na podstawie prawa, w połączeniu z zasadą zaufania, stwarza po stronie organów władzy publicznej obowiązek uzasadniania jej rozstrzygnięć. Obowiązek taki jest zaliczany do standardów demokratycznego państwa prawnego. Obowiązek uzasadniania uchwał rady gminy jest też elementem zasady jawności działania władzy publicznej" (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 410/06; wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1468/08, LEX nr 490933; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 2420/10, LEX nr 1071215; wyrok NSA z dnia 5 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1824/08, LEX nr 59739).
W świetle wyżej poczynionych uwag, Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa. Uzasadnienie tej uchwały nie spełnia bowiem ogólnych zasad ustrojowych zawartych w Konstytucji RP, o których wyżej mowa. W treści uzasadnienia uchwały organ ogólnikowo wskazał, że "w wyniku kontroli ujawnione zostały liczne rażące i zawinione przez Dyrektora nieprawidłowości zagrażające prawidłowemu funkcjonowaniu jednostki oraz bezpieczeństwa mieszkańców Domu Pomocy Społecznej". Trafny jest zarzut skarżącej, że z uchwały w żaden sposób nie wynika, z jakich konkretnie udokumentowanych powodów organ przyjął, że zaistniały stan rzeczy jest wystarczającą okolicznością uzasadniającą wyciągnięcie wobec skarżącej konsekwencji w postaci rozwiązania umowy o pracę. Tymczasem, zaskarżona uchwała nie poddaje się kontroli Sądu.
W ocenie Sądu wadliwości tej nie usuwa "Oświadczenie Pracodawcy o Rozwiązaniu Umowy o Pracę Bez Wypowiedzenia", do którego odsyła § 2 uchwały. Oświadczenie to nie może mieć bowiem charakteru "aneksu" do uzasadnienia. Nie sposób pominąć, że pracodawca wydał oświadczenie na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy i wskazał na właściwość Sąd Rejonowy – Sąd Pracy w [...] do rozstrzygnięcia zaistniałego sporu.
Nadto, jak wskazał Sąd, na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że Sąd Rejonowy w [...] nieprawomocnym wyrokiem z dnia 30 marca 2017 r. uznał zasadność zarzutów o braku podstaw do rozwiązania stosunku pracy. W nawiązaniu do powyższego Sąd przypomniał, że brak jest podstaw do kontrolowania przez sąd administracyjny prawidłowości realizowania norm prawa pracy. Ustrojową rolą sądu administracyjnego jest wyłącznie kontrola m.in. legalności aktów jednostek samorządu terytorialnego.
W konsekwencji Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym w rozumieniu art. 79 ust. 1 i 4 tej ustawy, co skutkowało stwierdzeniem nieważności uchwały, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.
Zarząd Powiatu [...] wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania albo uchylenia wyroku i oddalenia skargi oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Skargę kasacyjną oparto na określonej w art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego, zarzucając naruszenie:
- 1. art. 3 ust. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez przekroczenie zakresu przedmiotowego ustawowej kontroli działalności administracji publicznej wskazanej w tym przepisie, poprzez przeprowadzenie wstępnej merytorycznej oceny przyczyn rozwiązania ze skarżącą stosunku pracy bez wypowiedzenia zwięźle opisanych w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały i uznaniu tych przyczyn za niewystarczające do utrzymania tej uchwały w obrocie prawnymi i jednocześnie dające, zdaniem Sądu, samoistną podstawę do stwierdzenia jej nieważności,
- 2. w nawiązaniu do podstawy opisanej w pkt 1, uzupełniająco naruszenie art. 56 § 1 zdanie drugie Kodeksu pracy, poprzez nieuprawnione przejęcie do swojej kognicji, a dokładnie przejęcie do zakresu ustawowej kontroli działalności administracji publicznej wyrażonej w art. 3 ust. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi materii prawnej należącej do kognicji sądu pracy, jaką była ocena okoliczności stanowiących podstawę do rozwiązania stosunku pracy, co wynika w ocenie organu wprost z treści uzasadnienia wyroku i świadczy o tym, że sąd administracyjny w procesie rozpoznawania skargi przeprowadził ocenę przesłanek (okoliczności faktycznych), które legły u podstaw rozwiązania w dniu 19 lipca 2016 r. ze skarżącą umowy o pracę.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną R. Hebel wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od organu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają bowiem na skuteczne zakwestionowanie ustaleń oraz oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku.
Przede wszystkim, jako nieskuteczny, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art. 3 § 1 p.p.s.a.
Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. jest przepisem ogólnym o charakterze tylko kompetencyjnym, stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Przepis art. 3 p.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych art. 3 p.p.s.a. nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt I OSK 266/08, LEX nr 490087). Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu (zob. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1636/11, LEX nr 1145065).
Jednakże, mimo że art. 3 § 1 p.p.s.a. ma zasadniczo charakter ustrojowo-procesowy i bezpośrednio nie podpada wprost pod żadną z dwóch podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., to jednak z uwagi na fakt, że w wyniku działania danego organu w oparciu o przepisy prawa ustrojowego mogą powstać, ustać lub przekształcić się stosunki prawne, uprawnione jest przyjęcie, że zarzuty naruszenia przepisów ustrojowych mogą być powołane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 748/11, LEX nr 12439680), o ile zarzut naruszenia art. 3 p.p.s.a. powiązany jest z innymi przepisami procesowymi (por. postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1375/09, LEX nr 582850).
Skarga kasacyjna w zakresie, w jakim strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie przepisów, które osobno, jak i w powiązaniu nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, nie mogła zatem odnieść skutku. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem uprawniony do przypisywania skarżącemu zamiaru przytoczenia konkretnej podstawy kasacyjnej ani też poszukiwania takiej podstawy, która byłaby najbardziej skuteczna i adekwatna do prawdopodobnego zamysłu strony (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 1329/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym stanie rzeczy brak podstaw do twierdzenia, że sposób zrealizowania przez Sąd I instancji kontroli sądowoadministracyjnej i zastosowania środków określonych w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.) nastąpił w sposób nieprawidłowy z naruszeniem przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.
Ponadto, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, Sąd I instancji dokonał kontroli zaskarżonej uchwały wyłącznie w granicach wyznaczonych przepisem art. 3 § 1 p.p.s.a. – pod względem zgodności z prawem. Sąd zastosował też środki przewidziane w ustawie. Nieprawidłowa – w ocenie skarżącego kasacyjnie – ocena legalności prowadzonego postępowania, nie może uzasadniać naruszenia powołanego przepisu.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji uznał, że zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym w rozumieniu art. 79 ust. 1 i 4 tej ustawy, wskazując na istotne naruszenie prawa a dotyczące uzasadnienia, które jest ogólnikowe i nie spełnia ogólnych zasad ustrojowych zawartych w Konstytucji RP. Okoliczności te nie zostały jednakże skutecznie zakwestionowane w skardze kasacyjnej.
Nie jest również zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisu art. 56 § 1 Kodeksu pracy. Wbrew bowiem twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej Sąd I instancji nie naruszył tego przepisu, jako że go w ogóle nie stosował ani też nie oceniał kwestii w nim uregulowanych. Co więcej, Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził wprost, że brak jest podstaw do kontrolowania przez sąd administracyjny prawidłowości realizowania norm prawa pracy.
W tej sytuacji zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej nie mogą odnieść skutku.
Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł natomiast na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.