Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1318/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego.
U podstaw rozstrzygnięcia Sądu I instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. A.K. złożyła wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko W.K.
Wójt Gminy P. decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], odmówił przyznania świadczenia wychowawczego na W.K., wskazując na przekroczenie przez stronę ustawowego kryterium dochodowego.
Wskutek wniesienia odwołania przez A.K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że kwestie przyznania świadczenia wychowawczego reguluje ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r. poz. 195 – dalej u.p.p.). Stosownie do art. 5 ust. 3 u.p.p. świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800 zł. Ponadto pierwsze dziecko oznacza jedyne lub najstarsze dziecko w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia (art. 2 pkt 14 u.p.p.). Z uwagi na ukończenie 18 roku życia przez córkę M.K., A.K. wniosła o przyznanie świadczenia syna na W.K., urodzonego dnia [...] maja 1999 r. Organ został zatem zobowiązany do wyliczenia wysokości dochodu na jednego członka rodziny, tak jakby to było jedyne dziecko strony.
W wyniku toczącego się postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że miesięczny dochód rodziny wnioskodawczyni, w przeliczeniu na osobę wyniósł 979,63 zł, a zatem zostało przekroczone kryterium dochodowe do przyznania świadczenia. Organ wskazał przy tym, iż stosownie do art. 48 ust. 2 u.p.p w przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na okres, o którym mowa w ust. 1, rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, jest rok kalendarzowy 2014. Prawo do świadczenia ustala się z uwzględnieniem określonych ustawą przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu. Z akt sprawy wynika, że cały dochód rodziny uzyskany w 2014 r. jest dochodem utraconym, oprócz uzyskanych świadczeń z funduszu alimentacyjnego (M.K. w wysokości 1500 zł i A.K. w wysokości 6000 zł.). Jednakże w dniu [...] października 2015 r. wnioskodawczyni zawarła umowę o pracę na czas określony (zastępstwo nieobecnego pracownika) z Miejsko-Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej w P. Stosownie do art. 7 ust. 2 u.p.p. w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, ustalając dochód członka rodziny lub dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, osiągnięty w tym roku dochód dzieli się przez liczbę miesięcy, w których dochód ten był uzyskiwany, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego. W związku z powyższym organ był zobligowany do uwzględnienia dochodów uzyskanych z zawartej w dniu [...] października 2015 r. umowy o pracę.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dalej również jako "WSA", oddalił skargę i wyjaśnił, że warunkiem przyznania świadczenia jest osiąganie przez rodzinę dochodu w przeliczeniu na osobę nieprzekraczającego kwoty 800 zł. (art. 5 ust. 3 u.p.p.), a poza sporem jest, że syn Skarżącej nie jest dzieckiem niepełnosprawnym. Pierwszy okres na który jest przyznawane prawo do świadczenia wychowawczego, rozpoczyna się z dniem wejścia w życie u.p.p. tj. z dniem 1 kwietnia 2016 r. i kończy się dnia 30 września 2017 r. (art. 48 ust. 1 w zw. z art. 58 u.p.p.). W przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na powyższy okres rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, jest rok kalendarzowy 2014. Prawo do świadczenia ustala się z uwzględnieniem określonych ustawą przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu (art. 48 ust. 1 u.p.p.).
WSA podkreślił, że cały dochód rodziny uzyskany w 2014 r. jest dochodem utraconym za wyjątkiem świadczeń uzyskanych z funduszu alimentacyjnego dla M.K. 1500 zł i dla A.K. 6000 zł. Z akt administracyjnych wynika także, że A.K. zawarła z Miejsko-Gminnym OPS w P. w dniu [...] października 2015 r., umowę o pracę na czas określony. Stanowiło to uzyskanie dochodu w rozumieniu art. 2 pkt 20c u.p.p. i powinno być wliczone do dochodu zgodnie z zasadami określonymi art. 7 ust. 2 u.p.p. Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w sprawie Skarżąca wskazała, że faktycznie uzyskuje nadal wynagrodzenie za świadczenie pracy w oparciu o umowę o zastępstwo, jednakże jeszcze w 2015 r. utraciła prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, co podkreślała także w zarzutach zawartych w skardze i co wpływało na rzeczywiste zmniejszenie jej dochodu.
WSA podkreślił, że dochód w rodzinie A.K. został obliczony prawidłowo za rok 2014 r. Uzyskanie w 2015 r. i nadal wynagrodzenia z tytułu opisanej wyżej umowy o pracę stanowi o uzyskaniu przez nią dochodu w rozumieniu art. 2 pkt 20 lit. c) u.p.p. w jego literalnym brzmieniu, co uzasadniało zastosowanie przez organy w sprawie niniejszej art. 7 ust. 2 u.p.p. Natomiast zaistniałe pomniejszenie wspomnianego dochodu o wysokość utraconego świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie wpływa na prawidłowość oceny dokonanej przez organy, gdyż nie stanowi o utracie dochodu w rozumieniu art. 7 ust.1 u.p.p. Zamknięty katalog przyczyn utraty dochodu wymieniony jest bowiem w art. 2 pkt 19 lit. a-j. Utrata świadczenia alimentacyjnego, o którym mowa w lit. g, nie odnosi się do sytuacji Skarżącej, gdyż w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, nie doszło do utraty zasądzonych świadczeń alimentacyjnych w związku ze śmiercią osoby zobowiązanej do tych świadczeń lub utratą świadczeń pieniężnych wypłacanych w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów w związku ze śmiercią osoby zobowiązanej do świadczeń alimentacyjnych. Organy administracji trafnie oceniły zatem, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku A.K. zgodnie z jej żądaniem.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła A.K., zaskarżając go w całości i zarzucając, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2017, poz. 1136 - zwanej dalej p.p.s.a.):
- 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 2 u.p.p. w zw. z art. 48 ust. 2 u.p.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że art. 7 ust. 2 u.p.p, nakazuje organom, w okolicznościach niniejszej sprawy, wzięcia pod uwagę przy ustalaniu dochodu rodziny skarżącej dochodu uzyskanego ze względu na podjęcie przez skarżącą pracy w listopadzie 2015 r. w sytuacji, gdy art. 48 u.p.p. w sposób wyraźny i jednoznaczny wskazuje, w przypadku ustalania prawą do świadczeń w pierwszym okresie po wejściu w życie u.p.p,. rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia praw do świadczenia kalendarzowego jest 2014r., a w konsekwencji nieuzasadnione jest ustalanie kryterium dochodowego rodziny skarżącej poprzez doliczenie dochodu uzyskanego przez skarżącą, z tytułu podjęcia pracy w 2015 r. i ustalanie kryterium dochodowego poprzez sumowanie dochodów uzyskanych w 2014 r. i 2015 r.;.
- 2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 1 u.p.p. w zw. z art. 2 pkt 19 u.p.p. poprzez błędną wykładnię ostatniego z przywołanych przepisów i przyjęcie, że katalog sposobów utraty dochodu w rozumieniu u.p.p. ma charakter zamknięty, co wyklucza możliwość zakwalifikowania jako utraty dochodu rodziny sytuacji, której utrata świadczeń pieniężnych wypłacanych w przypadku bezskuteczności egzekucji nastąpiła z przyczyn innych niż śmierć osoby zobowiązanej do wypłaty tych świadczeń, a w konsekwencji brak możliwości uznania, że prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego w drodze decyzji z [...] grudnia 2015 r. nie stanowi utraty dochodu w rozumieniu u.p.p., która powinna zostać uwzględniona przy wyliczeniu prawa do świadczenia wychowawczego;
- 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez zaaprobowanie przez sąd I instancji wyrażonego przez organy stanowiska, że zweryfikowany rzekomo dochód rodziny skarżącej w przeliczeniu na osobę wynosi 979,63 zł w sytuacji, gdy żaden z organów nie przedstawił stosownego wyliczenia, z którego powyższa kwota miałaby wynikać, a weryfikacja sposobu wyliczenia tej kwoty nie jest możliwa wyłącznie w oparciu o uzasadnienie decyzji obu instancji, przy czym dokonane przez skarżącą wyliczenie prowadzi do wniosku, że dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekroczył 800 zł, a zatem świadczenie wychowawcze na syna skarżącej Wadima Krzyżaniaka powinno zostać przyznane.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także uchylenie decyzji organów obu instancji, tj. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] lipca 2016 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy celem jej ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono argumentację mającą przemawiać za zasadnością podniesionych, względem wyroku Sądu I instancji, zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.
W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obu podstawach: naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).
Jako nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art.7 ust.2 w zw. z art.48 ust.2 u.p.p. poprzez błędną ich wykładnię.
Z woli ustawodawcy wyrażonej w art. 18 ust. 1 u.p.p. zasadą jest, że świadczenie wychowawcze przyznaje się na okres trwający od dnia 1 października do dnia 30 września następnego roku. Wyjątek od tej zasady ustanowiony został dla pierwszego okresu świadczeniowego w art. 48 ustawy, stanowiącym w ust. 1, że pierwszy okres, na który ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, rozpoczyna się z dniem wejścia w życie ustawy i kończy się dnia 30 września 2017 r. Nadto w ust.2 art.48 u.p.p. ustawodawca wyraźnie wskazał, że w przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na okres, o którym mowa w ust. 1, rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, jest rok kalendarzowy 2014. Prawo do świadczenia ustala się z uwzględnieniem określonych ustawą przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu. W powołanym art. 48 ustawodawca nie ustanowił zatem żadnych innych wyjątków co do ustalenia dochodu, jak również co do innych materialnych przesłanek prawa do świadczenia wychowawczego, których spełnienie należałoby oceniać w kontekście roku 2014. Jest zatem art.48 u.p.p., ze względu na to, że dotyczy on pierwszego okresu, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia, przepisem zawierającym szczególne rozwiązania w stosunku do art.2 pkt 2 tej ustawy regulującego ogólną zasadą ustalania dochodu członka rodziny dla świadczenia wychowawczego.
Z treści art.48 u.p.p. jednoznacznie wynikają trzy elementy dotyczące ustalania prawa do świadczenia w pierwszym okresie: obejmuje on okres od 1 kwietnia 2016r. do 30 września 2017r., podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego stanowią dochody z roku kalendarzowego 2014, a prawo do świadczenia ustala się z uwzględnieniem określonych ustawą przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu. Te zaś zostały uregulowane w art.7 u.p.p. Zatem, wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze kasacyjnej, intencją ustawodawcy było uwzględnianie przy określaniu wysokości dochodu członka rodziny okoliczności związanych ze zmianami w uzyskiwanym dochodzie, czy to z powodu jego utraty, czy też jego uzyskania (zarówno w roku kalendarzowym - 2014 - poprzedzającym okres świadczenia wychowawczego, jak i po tym roku kalendarzowym). Wykładania art.48 ust.2 i art.7 ust.2 dokonane przez Sąd I instancji są prawidłowe.
Natomiast inną rzeczą jest to czy przepisy te zostały prawidłowo zastosowane w przedmiotowej sprawie. Jednak taki zarzut nie został sformułowany w skardze kasacyjnej. Niemniej i on nie miałby znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Otóż jak wynika z brzmienia art.7 ust.2 u.p.p. odnosi się on do uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego. W przypadku pierwszego okresu, na który ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego tym rokiem kalendarzowym jest rok kalendarzowy 2014. Dochód, o który chodzi w niniejszej sprawie został osiągnięty w 2015r.
Zatem miał tu zastosowanie art.7 ust.3 u.p.p., zgodnie z którym w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, dochód ich ustala się na podstawie dochodu członka rodziny lub dochodu dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego. Jak wynika z treści uzasadnień decyzji organów administracyjnych wydanych w niniejszej sprawie oraz zgromadzonego materiału dowodowego dochód rodziny za 2014r. zasadnie został uznany na utracony za wyjątkiem dochodu wynikającego ze świadczeń z funduszu alimentacyjnego w wysokości 7500 zł (1500 zł na rzecz M.K. i 6000 zł na rzecz A.K. k.18 i 19 akt adm.) - co daje kwotę 625 zł miesięcznego dochodu rodziny w 2014r.
Jego wysokość należy powiększyć o dochód uzyskany w grudniu 2015r. przez A.K. z tytułu podjęcia zatrudnienia od dnia [...] listopada 2015r. w wysokości 2313,90 zł netto (dochód powiększony o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu - k.16, 17 i 26 akt adm.). Łącznie daje to miesięczny dochód w rodzinie w kwocie 2938,90 zł oraz 979,63 zł miesięcznie na osobę w rodzinie (2938,90: 3). Nadto skarżąca potwierdziła na rozprawie 21 listopada 2016r., że "nadal wykonuje pracę na podstawie umowy za zastępstwo" i co znalazło także odzwierciedlenie w zaświadczeniu pracodawcy z [...] marca 2017r. (k.12 i 45 a.s.). Nie budzi zatem wątpliwości, że kryterium dochodowe (800 zł) wskazane w art.5 ust.3 u.p.p. zostało przekroczone.
Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art.7 ust. 1 w zw. z art.2 pkt 19 u.p.p. Zgodnie z brzmieniem art.7 ust. 1 u.p.p. w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego. Ustawodawca wskazał w art.2 pkt 19 u.p.p. zamknięty katalog przypadków utraty dochodów w rozumieniu tej ustawy. Normy prawa administracyjnego mają charakter ius cogens i nie można tego ustawowego katalogu rozszerzać, nawet jeżeli stan faktyczny jest podobny w swych skutkach do jednego z przypadków w nim wskazanego. Nie ma więc podstaw, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, aby zakwalifikować jako utratę dochodu inny przypadek utraty zasądzonych świadczeń alimentacyjnych, niż wskazany w przepisie przypadek śmierci osoby zobowiązanej do tych świadczeń lub utratą świadczeń pieniężnych wypłacanych w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów w związku ze śmiercią osoby zobowiązanej do świadczeń alimentacyjnych.
Organy administracyjne prawidłowo przyjęły, że dochód rodziny za 2014 r. jest dochodem utraconym, za wyjątkiem uzyskanych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na córkę M. i syna W., gdyż brak ku temu ustawowych przesłanek.
Nie znajduje wreszcie usprawiedliwienia trzeci zarzut – naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art.7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. przede wszystkim dlatego, że skarżąca kasacyjnie nie wykazała jakie to uchybienia w zgromadzeniu materiału dowodowego popełniły organy administracyjne i że miały one istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Treść uzasadnienia tego zarzutu skargi kasacyjnej wskazuje, jednak nie na braki w zgromadzeniu materiału dowodowego, na którym oparto rozstrzygnięcie i który wymagałby uzupełnienia, lecz na brak zamieszczenia w uzasadnieniach obu decyzji jasnego wyliczenia, w jaki sposób organy obliczyły dochód przypadający na członka rodziny. Zgodzić się należy z tym, że organy administracyjne obu instancji nie zamieściły w swoich uzasadnieniach wyraźnego – rachunkowego sposobu wyliczenia dochodu rodziny skarżącej.
Co więcej niektóre sformułowania oraz rozważania mogą być rzeczywiście mylące. Jest to oczywiście w pewnym stopniu wada tych uzasadnień, ale wada niewielka, gdyż zestawiając ze sobą materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy oraz treść uzasadnienia decyzji organu I, czy też organu II instancji z łatwością można ustalić w jaki sposób ów dochód rodziny skarżącej został wyliczony (co wskazano wyżej). Nie jest to więc wada związana z naruszeniem przepisów postępowania, lecz ze umiejętnością konstruowania uzasadnienia oraz zamieszczania w nim czytelnej analizy. Niewątpliwie Sąd I instancji, a przede wszystkim organ odwoławczy - SKO w Warszawie, powinien był zwrócić na ten aspekt uwagę. Tym niemniej nie jest to przypadek naruszenia przepisów postępowania, a już zwłaszcza taki, który miał istotny wpływ na wynik sprawy.
W konsekwencji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., po pierwsze dlatego, że Sąd I instancji nie stosował tego przepisu (wobec oddalenia skargi), a po drugie, gdyż ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Oznacza to także, że prawidłowo został zastosowany przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżone orzeczenie mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Wniosek o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi z tytułu pomocy udzielanej z urzędu zostanie rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postępowaniu uregulowanym w przepisach art.254 § 1 w zw. z art. 258-262 p.p.s.a.