Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 466/13, odrzucił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...], w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego. W jego uzasadnieniu Sąd wskazał, iż zaskarżona decyzja doręczona została skarżącej w dniu 28 grudnia 2012 r. Termin do wniesienia skargi do sądu upłynął zatem w dniu 28 stycznia 2013r., natomiast skarga w niniejszej sprawie złożona została w placówce pocztowej w dniu 29 stycznia 2013 r. (stempel na kopercie). Oznacza to, że skarga wniesiona została z uchybieniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., wobec czego podlegała odrzuceniu.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła J. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie prawa procesowego, tj. art. 45 P.p.s.a. polegające na nieprawidłowej interpretacji pisma skarżącej złożonego w dniu 29 stycznia 2013 r., nazwanego "skargą" i potraktowanie go jedynie jako skargi, nie zaś jako skargi połączonej z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia, mimo że z treści pisma wynika, iż był to także dorozumiany wniosek o przywrócenie terminu, a skarżąca z uwagi na stan zdrowia nie miała możliwości nadania skargi w okresie wcześniejszym. Zarzucono również naruszenie art. 86 § 1 P.p.s.a. polegające na nieprzywróceniu skarżącej terminu do złożenia skargi, mimo że w skardze zawarła dorozumiany wniosek o jego przywrócenie, a nadto zachodziły okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, udzielenie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wiążących zaleceń na podstawie art. 190 P.p.s.a. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w myśl art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Ustawa nie przewiduje w tym zakresie żadnych wyjątków. Zatem z zestawienia powyższych przepisów wynika, iż aby skutecznie wnieść do sądu skargę na decyzję organu administracji, skarżący musi to uczynić za pośrednictwem organu, którego decyzję kwestionuje i w terminie prawem przewidzianym.
Wobec powyższego uznać należy, że określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął dla J. S. w dniu 28 stycznia 2013 r. Skarga nadana w dniu 29 stycznia 2013 r. złożona została zatem z uchybieniem powyższego terminu. Tym samym Sąd I instancji zobligowany był odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Nie można zgodzić się z argumentacją pełnomocnika skarżącej kasacyjnie, iż samo dokonanie czynności procesowej po terminie (w niniejszej sprawie - wniesienia skargi) równoznaczne jest ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do jej dokonania. Przepis art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi bowiem jednoznacznie, iż sąd działa w tej mierze jedynie na wniosek strony, a więc wykluczona jest możliwość działania z urzędu. Argumentację tę wspiera art. 87 P.p.s.a., określający zarówno treść, jak i sposób oraz termin wniesienia tego wniosku. Przyjęcie przez Sąd I instancji, iż skarżąca wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, bez jakichkolwiek wskazówek w tym zakresie zawartych w skardze stanowiłoby naruszenie art. 86 § 1 P.p.s.a. W tym zakresie sąd nie działa bowiem z urzędu, a tylko na wniosek.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela oceny strony co do "oczywistości" dorozumianego, równoczesnego wniesienia ze skargą wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Myli się pełnomocnik strony skarżącej, uważając, iż przepisy nie wymagają żadnej szczególnej formy dla złożenia takiego wniosku - obowiązek złożenia go w formie pisemnej wynika jednoznacznie z art. 87 § 3 P.p.s.a. Stosownie bowiem do brzmienia tego przepisu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. We wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. J. S. ani w treści swej skargi z dnia 29 stycznia 2013 r., ani tym bardziej w oddzielnym piśmie nie zawarła żądania przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.