Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 18 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (sygn. akt II SA/Bk 482/18) oddalił skargę E. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] maja 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z [...] kwietnia 2018 r. o odmowie przyznania skarżącej świadczenia wychowawczego.
Wyrok wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Wnioskiem z 30 sierpnia 2017 r. E. L. wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na córkę J. L. Decyzją z [...] października 2017 r. Prezydent Miasta B. odmówił przyznania świadczenia na okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. ze względu na przekroczenie przez rodzinę ustawowego kryterium dochodowego uprawniającego do jego uzyskania. Organ ustalił, że dochód na osobę w rodzinie wnioskodawczyni wynosi 800,42 zł i jest wyższy od ustawowego kryterium dochodowego wynoszącego 800,00 zł na osobę. Decyzją z [...] listopada 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wyrokiem z 23 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (sygn. akt II SA/Bk 912/17) uchylił obie powyższe decyzje stwierdzając, że sprawa wymaga ponownego ustalenia dochodów skarżącej za 2016 r. z uwzględnieniem wszystkich odliczeń (zgodnie z przepisami), a konkretnie poprawnego ustalenia wysokości kwoty składki na ubezpieczenie zdrowotne, która faktycznie została odprowadzona w 2016 roku.
Po ponownym rozpatrzeniu wniosku, decyzją z [...] kwietnia 2018 r. Prezydent Miasta B. na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 2, art. 4, art. 5, art. 7, art. 10 ust. 1 i 2, art. 13, art. 18, art. 23 ust. 1 i art. 28 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (tekst jedn. Dz. U. Z 2017 r., poz. 1851 ze zm.) odmówił E. L. przyznania świadczenia na okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r., ustalając, że dochód na osobę w rodzinie strony wynosi 800,43 zł i jest wyższy od ustawowego kryterium dochodowego.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła E. L. Decyzją z [...] maja 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 17 ust. 1 K.p.a. oraz art. 2 pkt 1, 4, 14, 16, art. 4, art. 5 ust. 1 i 3 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3 w zw. z art. 5 ust. 4 ustawy, świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko przysługuje matce lub ojcu dziecka, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800 zł. J. L. jest "pierwszym dzieckiem" w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy, gdyż jest jedynym dzieckiem w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia. Z uwagi na to, że wniosek dotyczy przyznania świadczenia na okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. r., rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, jest rok 2016, zaś prawo do świadczenia ustala się z uwzględnieniem określonych ustawą przepisów o utracie i uzyskaniu dochodów.
Dochodem rodziny jest suma dochodów jej członków (art. 2 pkt 4). Dochodem członka rodziny jest natomiast przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty, w tym wypadku w roku kalendarzowym 2016, z uwzględnieniem uzyskania i utraty dochodu (art. 2 pkt 2 ustawy). W myśl art. 2 pkt 1 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie oznacza to dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych. Stosownie zaś do regulacji art. 3 pkt 1 lit. a i c ustawy o świadczeniach rodzinnych, dochodem są m. in. przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c, 30 e i 30f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych w tym dochody uzyskane od gospodarstwa rolnego (art. 3 pkt 1 lit. c tiret 23). Rodzina wnioskodawczyni składa się z trzech osób. W jej skład oprócz skarżącej wchodzi mąż i córka.
Z załączonego do wniosku o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych, wydruku z Ministerstwa Finansów wynika, że R. L. w 2016 roku nie uzyskał żadnego dochodu. Natomiast wnioskodawczyni uzyskała w 2016 roku dochód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych w kwocie 46.857,29 zł, który w części został utracony tj. w kwocie 7.591,72 zł. Organ I instancji, obliczając dochód na osobę w rodzinie kwotę 39.265,57 zł (46.857,29 – 7.591,72 zł) pomniejszył: o składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 3.136,03 zł (ustalone w ponownie prowadzonym postępowaniu na podstawie pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z 9 kwietnia 2018 r.), o składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości 5.536,16 zł oraz należny podatek w kwocie 1.778 zł. Uzyskaną w ten sposób kwotę 28.815,37 podzielił przez 12 miesięcy i przez 3 osoby (28.815,37: 12 = 2.401,28; 2.401,28: 3 = 800,43 zł) co dało dochód w wysokości 800,43 zł. W ocenie Kolegium wyliczenia te nie są poprawne z tego względu, że wysokość zapłaconego przez skarżącą podatku dochodowego za rok 2016 powinna być ustalona nie w oparciu o wydruk z Ministerstwa Finansów, jak przyjął organ I instancji (1.778 zł), lecz w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy dokumenty PIT–11 i PIT–37 z których wynika, że od skarżącej pobrana została zaliczka na podatek dochodowy w kwocie 2.813 zł, a suma zwrotu z tytułu nadpłaty tego podatku wyniosła 1.666 zł. Weryfikując zatem obliczenia organu I instancji należało kwotę dochodu osiągniętego z tytułu zatrudnienia wnioskodawczyni w firmie [...] sp. z o.o. w wysokości 39.265,57 pomniejszyć o sumę składek na ubezpieczenie zdrowotne (3.136,03 zł) i społeczne (5.536,16 zł), a także o podatek ale w kwocie 2.813 zł. Do tak uzyskanej kwoty 27.780,38 zł należało dodać łączną kwotę zwrotu podatku w wysokości 1.666 zł czyli nadpłatę (różnicę między podatkiem pobranym, a należnym).
Z powyższego wynika, że dochód trzyosobowej rodziny wynosi 29.446,38 zł, co w przeliczeniu na jeden miesiąc i jedną osobę daje 817,95 zł (29.446,38 zł: 12 = 2.453,86 zł; 2.453,86: 3 = 817,95 zł). Kwota ta również przekracza kryterium dochodowe. Odnosząc się do argumentów skarżącej, organ II instancji stwierdził, że żaden z przepisów ustawy nie przewiduje możliwości pomniejszenia dochodu rodziny na skutek odprowadzonych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne od dochodu utraconego. Natomiast nawet, gdyby w dochodzie rodziny skarżącej za 2016 r. uwzględnić nadpłatę z PIT- 37 w kwocie 554 zł przy ustalaniu wysokości dochodu rodziny, wyniósłby on 802,61 zł.
Skargę na powyższą decyzję złożyła E. L., zarzucając jej naruszenie art. 8 i art. 138 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał ją za niezasadną.
Wskazując na zasady i tryb przyznawania świadczeń wychowawczych z art. 4 i art. 5 ust. 1 i 3 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że kwestią sporną w sprawie było ustalenie wysokość dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę. W ocenie organów miesięczny dochód wyniósł 2.401,28 zł, co w przeliczeniu na członka rodziny wyniosło 800,43 zł, która to kwota przekroczyła kryterium dochodowe z art. 5 ust. 3 ustawy. Za podstawę takich wyliczeń przyjęto, mając na uwadze wytyczne zawarte we wcześniejszym wyroku, że E. L. uzyskała w 2016 r. dochód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych w kwocie 46.857,29 zł, który w części został utracony, tj. w kwocie 7.591,72 zł (dochód ze "[...]"). Na dochód skarżącej za 2016 r. składał się dochód uzyskany z tytułu zatrudnienia w firmie "[...]" sp. z o. o. opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych, w kwocie 39.265,57 zł, który po pomniejszeniu: o składki na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 3.136,03 zł, o składki na ubezpieczenie społeczne w kwocie 5.536,16 zł oraz należny podatek w kwocie 1.778 zł wyniósł 28.815,37 zł. W przeliczeniu na 1 miesiąc dochód wyniósł 2.401,28 zł, co dało kwotę 800,43 zł na osobę, wyższą niż ustawowe kryterium dochodowe. Mąż skarżącej w 2016 r. nie uzyskał żadnego dochodu.
W ocenie Sądu pierwszej instancji wyliczenia te są prawidłowe i mają swoje umocowanie w przepisach prawa. Sąd wskazał na art. 7 ust. 1 – 3 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, w którym przewidziano sytuacje zmian w strukturze dochodów rodziny, które powinny być uwzględnione w celu ustalenia dochodu zbliżonego do dochodu faktycznie uzyskiwanego. Powyższe oznacza, że organ ma obowiązek ustalić dochód rodziny, a jedyne pomniejszenie które może być uwzględnione i które może wpłynąć na obniżenie kwoty dochodu obliczanego na potrzeby przyznania świadczenia wychowawczego, to utrata dochodu wskazana w art. 7 ust. 1 ustawy, która jest wynikiem zaistnienia jednej z sytuacji enumeratywnie wymienionych w art. 2 pkt 19 a-j, w tym utratą zatrudnienia (art. 2 pkt 19 c ustawy), jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Analiza treści wskazanych przepisów jednoznacznie dowodzi, że żaden z nich nie przewiduje możliwości pomniejszenia dochodu rodziny na skutek wszystkich odprowadzonych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, również tych od dochodu utraconego, którego nie liczy się przy ustalaniu dochodu.
Nie zachodziły zatem okoliczności uzasadniające uwzględnienie dokonanych przez skarżącą odliczeń, tak by jeszcze dochód utracony pomniejszyć o odprowadzone składki i odliczyć to od dochodu rodziny. Prawidłowość natomiast oceny pozostałych wyliczeń dokonanych przez organ odwoławczy, zarówno w kwestii doliczenia do dochodu zwrotu podatku w wysokości 1.666 zł, czy też przy uwzględnieniu nadpłaty z PIT-37 w kwocie 554 zł jest zbędna, bowiem w każdym przypadku i tak ustalona kwota przekracza kryterium dochodowe uprawniające do otrzymania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko.
Tym samym, zdaniem Sądu organ I instancji prawidłowo wyliczył miesięczny dochód w rodzinie, który na osobę w rodzinie przekracza kwotę 800 zł. Zasadnie zatem odmówiono przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko.
W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - zwanej również P.p.s.a.), oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła E. L., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:
- - naruszenie prawa materialnego:
- 1. art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 3 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w powiązaniu z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1952 ze zm.) poprzez błędną ich wykładnię przejawiającą się w twierdzeniu, że przepisy te nie przewidują możliwości pomniejszenia dochodu rodziny ustalanego na potrzeby świadczenia wychowawczego na skutek wszystkich odprowadzonych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, również tych odprowadzonych od dochodu uznanego za utracony,
- 2. art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że dochód rodziny skarżącej w przeliczeniu na osobę przekracza kwotę 800,00 zł,
- - naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. poprzez niezastosowanie i nie uwzględnienie skargi, podczas gdy zaskarżona decyzja narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., bowiem nie uwzględnia przy wyliczeniu miesięcznego dochodu rodziny skarżącej w przeliczeniu na osobę, znajdujących się w aktach niezbędnych danych umożliwiających dokonanie prawidłowych obliczeń, w tym wysokości składki na ubezpieczenie zdrowotne wynikającej z umowy łączącej skarżącą z firmą [...], z tytułu której uzyskane przez stronę dochody zostały na potrzeby niniejszego postępowanie zakwalifikowane jako utracone.
- 4. art. 151 P.p.s.a. przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy powinna zostać uwzględniona,
- 5. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji i nie odniesienie się do wszystkich zarzutów skargi.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; w sytuacji zaś uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i jej uwzględnienie przez uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji. Nadto strona oświadczyła, że zrzeka się rozprawy oraz wniosła o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając, że opłata nie została zapłacona w całości ani w części.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że fakt, że dochodu utraconego nie uwzględnia się przy ustalaniu prawa do świadczenia wychowawczego nie oznacza, że składki ZUS i na NFZ zostają niejako zawieszone w próżni i nie można ich "odliczyć" od dochodu rodziny. Natomiast miesięczny dochód trzyosobowej rodziny skarżącej nie przekracza ustawowego kryterium dochodowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a.: "Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów" (art. 182 § 3 P.p.s.a.). Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżąca zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia, Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. (zarzut 5). Jak podkreśla się w orzecznictwie, zarzut taki jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony tylko w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie prawa i gdy w ramach przedstawiania stanu sprawy Sąd pierwszej instancji nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (vide: uchwała składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 r. nr 3, poz. 39). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji zawiera wszystkie wymagane tym przepisem elementy. Przedstawia stan sprawy, zarzuty skargi, stanowiska stron i wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia.
Sąd I instancji wskazał również, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę wyrokowania. Sprowadzał się on zresztą wyłącznie do ustalenia wysokości osiągniętego dochodu, przy czym żadna z ustalonych kwot przyjętych do obliczenia jego wysokości tj. wysokość dochodów osiągniętych w "[...]" sp. z o.o., czy "[...]", wysokość odprowadzonych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne w każdej z tych firm, pobrany podatek, wysokość nadpłaty, nie były kwestionowane. Skarżąca kwestionuje wyłącznie poprawność obliczenia dochodu z punktu widzenia przepisów prawa materialnego. Zatem zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie znajduje uzasadnienia.
Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 3 i art. 2 pkt 1 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (zarzut 1), za pomocą którego skarżąca starała się wykazać konieczność uwzględnienia odprowadzonych w 2016 r. składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne od dochodu uznanego za dochód utracony z tytułu utraty zlecenia w firmie "[...]". Stwierdzić trzeba, że zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci pojęcie "dochodu" nie zostało zdefiniowane samodzielnie, ale w odesłaniu do ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (art. 3 pkt 1 tej ustawy). Zgodnie z tym przepisem "dochód" oznacza "po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032, z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne" (lit. a).
Oznacza to, że składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne składają się na pojęcie dochodu i podlegają odjęciu od uzyskanego przychodu. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci: "W przypadku utraty dochodu przez członka rodziny (...) w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego". Za utratę dochodu uznaje się m. in. utratę zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (art. 2 pkt 19 lit. c ustawy z 11 lutego 2016 r.). Zestawienie powyższych przepisów nie pozwala zatem, jak chce tego strona skarżąca, aby zaliczyć składki na ubezpieczenia zdrowotne i społeczne odprowadzone od przychodu uzyskanego z jednego źródła przy obliczaniu dochodu z innego (drugiego) źródła. Każdy dochód jest obliczany oddzielnie, a skoro w mechanizmie obliczania dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę (art. 5 ust. 3 ustawy z 11 lutego 2016 r.) w art. 7 ust. 1 ustawy przewidziano pominięcie dochodu utraconego, to koniecznym było również pominięcie związanych z nim składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. Z tego też względu pominięcie dochodu, a więc również powyższych składek, uzyskanego przez skarżącą ze "[...]" należało uznać za działanie prawidłowe.
Zwrócić należy natomiast uwagę, że organ odwoławczy, obliczając dochód skarżącej uzyskany z tytułu zatrudnienia w "[...]" sp. z o. o. zakwestionował sposób liczenia przez organ I instancji miesięcznego dochodu przypadającego na jedną osobę w rodzinie w kwocie 800,43 zł. Jak wskazało Kolegium, organ I instancji dokonał obliczenia na podstawie informacji wynikających z wydruku Ministerstwa Finansów za 2016 r., gdy tymczasem w aktach sprawy znajdują się dokumenty podatkowe skarżącej, które winny zostać uwzględnione przy obliczaniu dochodu skarżącej za 2016 r., tj. zeznania podatkowe za rok 2016 PIT-37 i PIT-11. Konieczne w ocenie organu odwoławczego było również dodanie do ustalonego dochodu wykazanej w PIT-37 nadpłaty. Jak wynika z uzasadnienia skarżonego wyroku tę okoliczność Sąd pierwszej instancji całkowicie pominął, uznając za prawidłowe wyliczenia organu I instancji. Organ odwoławczy natomiast obliczył dochód skarżącej na podstawie PIT-11, uwzględniając wymieniony w nim przychód, składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz należny podatek, a więc zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych.
Tak wyliczony dochód w kwocie 27.780,38 zł powiększono o nadpłatę, a więc różnicę pomiędzy sumą zaliczek pobranych przez płatnika a podatkiem należnym, która podlegała zwrotowi na rzecz skarżącej (art. 72 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej), a która faktycznie powiększyła dochód skarżącej do kwoty 29.446,38 zł. Z tak ustalonego dochodu wyliczono dochód w rodzinie na osobę w wysokości 817,95 zł, który przekroczył wysokość kryterium dochodowego wymienionego w art. 5 ust. 3 ustawy z 11 lutego 2016 r.
Z tych też przyczyn nie podlegał uwzględnieniu zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. (zarzut 3) oraz art. 5 ust. 3 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (zarzut 2). Ich naruszenia skarżąca upatrywała bowiem w pominięciu pomniejszenia jej dochodu o kwotę składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne od dochodu utraconego, co jak wyjaśniono wyżej było działaniem prawidłowym zarówno w przypadku wyliczenia zaprezentowanego w decyzji organu I instancji (co zaakceptował Sąd I instancji), jak i decyzji organu odwoławczego. W nawiązaniu do argumentacji skargi kasacyjnej odnośnie wysokości podatku dochodowego "w kwocie 3.444 zł, wynikającego z PIT-11 i PIT-37", stwierdzić trzeba, że podatek liczony jest od konkretnego źródła przychodu i został wskazany w PIT-11. Nie podlega on natomiast sumowaniu z podatkiem obliczonym w zeznaniu podatkowym podatnika PIT-37 już chociażby z tego względu, że w obu tych dokumentach mowa o tym samym podatku.
W konsekwencji powyższego niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. (zarzut 4).
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, także z przyczyn branych pod uwagę z urzędu (art. 183 § 2 P.p.s.a. i art. 189 P.p.s.a.) orzeczono o jej oddaleniu stosownie do art. 184 P.p.s.a. Sąd nie orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, albowiem na podstawie art. 258 – 261 P.p.s.a. w tej materii wyłącznie właściwe są wojewódzkie sądy administracyjne.