Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 maja 2014 r. (sygn. akt II SA/Sz 1173/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, oddalił skargę R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Szczecina z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy;
Prezydent Miasta w Szczecin, decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] na podstawie art. 7 ust. 1, 1a i 5, art. 6 ust. 1 i 10, art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 1, § 2 ust. 2, § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 19 października 2006 r. przyznał R. S. dodatek mieszkaniowy na okres od 1 listopada 2006 r. do 30 kwietnia 2007 r. w wysokości 105,58 zł miesięcznie w tym 3,71 zł ryczałtu na zakup opału.
Odwołując się od ww. decyzji R. S. wniósł o jej uchylenie i przyznanie kwoty pieniężnej równoważącej opłatę za 30 kWh - za brak ciepłej wody. W ocenie skarżącego Rada Ministrów rozporządzeniem z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, bezprawnie z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji, zaniżyła ekwiwalent pieniężny za brak ciepłej wody z 30 kWh na 20 kWh.
W dalszej części odwołania R. S. zwrócił się do Kolegium o nieuwzględnienie art. 9 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, które są sprzeczne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, przy ustalaniu prawa i wysokości dodatków mieszkaniowych. Zdaniem odwołującego się, tym samym nie mają zastoS.nia przy ustalaniu dodatków mieszkaniowych przepisy § 1 pkt 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postepowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 2 – 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na podstawie materiału zgromadzonego w przedmiotowej sprawie oraz w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych Kolegium podało, iż wydatki gospodarstwa prowadzonego przez skarżącego na lokal wyniosły 228,69 zł, zaś wydatki jakie powinno ponosić gospodarstwo domowe wynoszą 123,11 zł, zatem dodatek przysługujący R. S. wynosi 105,59 zł.
Odnosząc się do zarzutu obniżenia naliczenia ryczałtu za brak centralnej instalacji ciepłej wody, Kolegium podało, że do wydatków na mieszkanie można doliczyć ryczałt za brak ciepłej wody - zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817). Organ wskazał, że skarżący mieszka sam, a jego lokal mieszkalny nie jest wyposażony w centralną instalację ciepłej wody, dlatego też doliczono ryczałt w wysokości 3,71 zł, co stanowi równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej – według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej i stałych opłat miesięcznych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie R. S. wniósł o uchylenie skarżonej decyzji i przywrócenie kwoty pieniężnej równoważącej opłatę za 30 kWh za brak centralnej ciepłej wody. W jego ocenie zmniejszenia z 30 kWh na 20 kWh dokonano bezprawnie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, co uczyniono z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji.
R. S. wniósł nadto o nieuwzględnienie art. 9 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, które są jego zdaniem sprzeczne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, przy ustalaniu prawa i wysokości dodatków mieszkaniowych. Zdaniem skarżącego tym samym nie mają zastoS.nia przy ustalaniu dodatków mieszkaniowych przepisy § 1 pkt 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska w sprawie, podtrzymało wydane rozstrzygnięcie przez Prezydenta Miasta Szczecina i wniosło o oddalenie skargi.
Skarżący na rozprawie w dniu 7 października 2009 r. wniósł aby Sąd wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z następującymi pytaniami prawnymi:
- 1) czy art. 9 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych są zgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji?
- 2) czy stosowanie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawach dodatków mieszkaniowych jest zgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji i podstawową zasadą konstytucyjną podziału władz na ustawodawczą, wykonawczą, sadownicza i równoważenia się tych władz?
- 3) czy przymus adwokacki w sądowym postepowaniu odwoławczym przed NSA tj. m.in. od orzeczeń kończących postępowanie w I instancji, tj. od wyroku, postanowienia kończącego postepowanie, jest zgodny z Konstytucją?
- 4) czy art. 175 i art. 194 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a. są zgodne z Konstytucją?
- 5) czy przepisy ustaw, rozporządzeń i inne przepisy na podstawie, których adwokaci wydają tzw. opinie prawne, które kończą postępowanie sądowe i adwokaci wcielają się w rolę sądu nawet wbrew stanowisku mocodawcy są zgodne z Konstytucją w szczególności z podstawową zasadą konstytucyjną podziału władz na ustawodawczą, wykonawczą, sadownicza i równoważenia się tych władz?
Powyższych wniosków Sąd meriti nie uwzględnił.
Wyrokiem z dnia 22 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę R. S., a w uzasadnieniu podał, że zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych określone zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) – dalej zwana "ustawą". Przepisy tej ustawy uzależniają przyznanie dodatku mieszkaniowego od kryterium podmiotowego, stanowiąc w art. 2 katalog osób, którym dodatek ten przysługuje, a także od kryterium dochodowego (art.
- 3) oraz od powierzchni lokalu zajmowanego przez osobę uprawnioną (art. 5).
Sąd meriti podkreślił, że w sprawie bezspornym było, że skarżący spełnia przesłanki do otrzymana dodatku mieszkaniowego, natomiast sporną kwestię stanowił sposób ustalenia ryczałtu na zakup opału, który to stanowi wydatek będący podstawą obliczenia dodatku mieszkaniowego.
Sąd przywołał treść § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817) - " jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na każdego członka gospodarstwa“. Treść tego przepisu zdaniem Sądu merii nie uległa zmianie od dnia wydania uchylonej decyzji ostatecznej, w szczególności nie została zmieniona wskutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 r. Przepis ten jednoznacznie określa sposób ustalania ryczałtu na zakup opału. W dacie orzekania przez organy obu instancji obowiązywało ww. rozporządzenie Rady Ministrów, w szczególności treść § 3 ust.
2. Chybiony był zatem zdaniem WSA w Szczecinie zarzut, stawiany skargą o bezprawności działania organu. W ocenie Sądu pierwszej instancji, ustalenie wysokości ryczałtu należy do kompetencji Rady Ministrów działającej na podstawie upoważnienia ustawowego, a z treści ustawy o dodatkach mieszkaniowych zawierającej to upoważnienie nie wynikają takie normy, które ograniczałyby prawodawcę w kształtowaniu wysokości tego ryczałtu.
Sąd pierwszej instancji nie podzielił opinii skarżącego w zakresie niekonstytucyjności przepisów o dodatkach mieszkaniowych oraz upoważnienia dla Rady Ministrów zawartego w art. 9 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy i sformułowanego wniosku o zadanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, wobec czego nie dostrzegł potrzeby wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym w trybie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U.Nr 102, poz. 643 ze zm.). WSA w Szczecinie powołując wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r., OSK 971/04 (publ. LEX nr 236849)podkreślił, że podstawą do przedstawienia przez Sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu muszą być uzasadnione wątpliwości sądu, a nie skarżącego.
Rozpoznając niniejszą sprawę, skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podkreślił, że w jego przekonaniu konsekwencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 r. (sygn. akt P 4/05 ogłoszonego w Dzienniku Ustaw z dnia 18 maja 2006 r., Nr 84 poz. 587), jest wyłącznie derogacja tych przepisów rozporządzenia, które wymienione były w pytaniach prawnych przedstawionych Trybunałowi Konstytucyjnemu i które zostały wymienione w sentencji tegoż wyroku. Podniesiono przy tym, że składowi orzekającemu znany jest również pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I OSK 1192/07 z dnia 9 lipca 2008 r., którego jednak nie podzielił.
Sąd nie znalazł również podstaw do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zbadanie zgodności z Konstytucją ustanowionej przez ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasady przymusu adwokackiego przy wnoszeniu skargi kasacyjnej od orzeczeń kończących postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Stosownie bowiem do postanowień art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W ocenie Sądu, podniesione przez skarżącego kwestie nie miały żadnego wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, wobec czego zostały uznane za niezasadne.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. S. zaskarżając powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucił naruszenie:
- - przepisów prawa materialnego;
1/ art. 9 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych, poprzez uznanie, że nie ma podstaw do przyznania skarżącemu kwoty pieniężnej równoważącej opłatę za 30 kWh za brak ciepłej wody, 2/ § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Z dnia 31 grudnia 2001r.) poprzez uznanie, iż nie ma podstaw do przyznania skarżącemu kwoty pieniężnej równoważącej opłatę za 30 kWh za brak ciepłej wody oraz nieuwzględnienie, że zmiana przepisów ww. rozporządzenia jest niezgodna z art.92 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
- - przepisów prawa procesowego;
1/ art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji stanu faktycznego ustalonego przez organy administracyjne niezgodnie z obowiązującą je procedurą, zawartą w k.p.a., a w szczególności nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, 2/ art. 145 § 1pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 3/ art. 3 oraz art. 32 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, poprzez nie przedstawienie przez WSA pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu sformułowanego w sposób umożliwiający Trybunałowi udzielenie odpowiedzi na zapytanie sądu czy art. 9 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych są zgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji oraz czy przepis § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawach dodatków mieszkaniowych jest zgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji
2) art. 3 oraz art. 32 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, poprzez nieprzedstawienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku postępowania pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu – czy przymus adwokacki w sądowym postępowaniu odwoławczym od orzeczeń kończących postępowanie w I instancji oraz czy art.175 § 1 oraz art. 194 § 4 P.p.s.a. są zgodne z Konstytucją.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że art. 9 ust. 1 pkt 2 oraz art. 9 ust.2 pkt 1,2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych są sprzeczne z Konstytucją, co oznacza zdaniem skarżącego, że nie powinny być stoS.ne przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r.w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. z dnia 31 grudnia 2001 r.) jako sprzeczne z Konstytucją.
Uzasadniając zarzut dotyczący nie przedstawienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu dotyczącego przymusu adwokackiego w sądowym postępowaniu odwoławczym od orzeczeń kończących postępowanie w I instancji, wskazano, że adwokaci wydając opinie prawne, w szczególności o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wcielają się w rolę sądu, co jest niezgodne z podstawową konstytucyjną zasadą trójpodziału władz.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.
Zarzuty skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwione.
Na wstępie należy podkreślić, że zarzuty skargi kasacyjnej sprecyzowane zostały w taki sposób, który nie tyle kwestionuje zapadłe orzeczenie jako naruszające wskazane przepisy ustawy i rozporządzenia, ile podważa zasadę ich stosowanie przez organy administracji oraz ocenę prawidłowości ich zastoS.nia przez Sąd meriti. Zdaniem bowiem autora skargi wskazane w skardze przepisy rangi ustawowej oraz wydane w ich oparciu przepisy rozporządzenia, naruszają Konstytucję.
Zdaniem skarżącego Sąd pierwszej instancji winien zwrócić się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniami prawnymi, które skarżący zadał na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie w dniu 7 października 2009 r., a w rezultacie nieuwzględnienia przez WSA tego wniosku, skarżący czyni z nieprzedstawienia pytań Trybunałowi, zarzuty skargi kasacyjnej.
Słusznie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd Wojewódzki przyjął, że rozpoznając sprawę – tylko po powzięciu zasadniczych wątpliwości, sąd może uznać za zasadne przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego od odpowiedzi, na które zależy rozstrzygnięcie sprawy. Rzecz w tym, że chodzi o uzasadnione wątpliwości sądu a nie skarżącego. Tym samym skarżący nie ma uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia przez sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu, a zarzut skargi kasacyjnej naruszenia procedury sądowej i prawa materialnego poprzez niezbadanie konstytucyjności określonych przepisów nie może być uznany za jej usprawiedliwioną podstawę. (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2004 r. OSK 971/04)
Przechodząc natomiast do dalszych kwestii, choć czynionych w zasadzie na marginesie i przy podkreśleniu, że zarzuty skargi dotyczą jedynie powyżej wyjaśnionych zagadnień, stwierdzić należy, że poza sporem pozostaje okoliczność spełnienia przez skarżącego przesłanek do otrzymania dodatku mieszkaniowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie zważył, że organy prawidłowo oparły rozstrzygnięcie decyzji przyznającej wnioskodawcy dodatek mieszkaniowy nie tylko na przepisach ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, ale i na przepisach rozporządzenia doń wykonawczego - to jest rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych. Wskazać w tym miejscu trzeba, że podstawę delegacji dla Rady Ministrów do wydania rozporządzenia wykonawczego stanowi art. 9 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który następnie dzieli się na kolejne (cztery) jednostki redakcyjne. Punkt 1 ustępu 1 artykułu 9 ustawy, który utracił moc - odnosił się do szczegółowego wykazu i wysokości wydatków za zajmowany lokal mieszkalny, stanowiących podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego, pkt 2 stanowi delegację dla Rady Ministrów do ustalania wysokości ryczałtu na zakup opału zaś pkt 3 i 4 stanowi, że Rada Ministrów określi w rozporządzeniu wzory (odpowiednio) wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego i deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego.
Wyrokiem z dnia 9 maja 2006 r. (sygn. akt P 4/05, OTK – A 2006 r., Nr 5, poz.
55) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że (jedynie) art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych jest niezgodny z Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej oraz, że (tylko) § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych jest niezgodny z art. 6 ust. 1 w/w ustawy. Tym samym, pozostałe przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz w/w rozporządzenia wykonawczego pozostają w mocy.
Wprawdzie, spośród wszystkich kwestii prawnych, zawartych w art. 9 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, pkt 1 dotyczył problematyki zasadniczej a zatem utrata mocy art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy powoduje, że rozporządzenie wykonawcze utraciło moc w zdecydowanie znaczącej mierze, ale ta utrata mocy nie dotyczy jednak całości rozporządzenia, co wynika wprost z treści omawianego wyroku Trybunał. Pogląd ten potwierdził sam Trybunał Konstytucyjny stwierdzając w uzasadnieniu swego wyroku, że (cyt.) "wydanie nowego rozporządzenia w tej sprawie może być (...) pożądane ze względu na stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności z Konstytucją art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i spowodowaną tym utratą mocy obowiązującej niektórych przepisów rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych."
W związku z powyższym, stwierdzenie że rozporządzenie wykonawcze Rady Ministrów z dnia 28 grudnia utraciło z dniem 18 maja 2006 r. w całości moc prawną, nie jest uprawnione. Nieuzasadnionym byłoby również stanowisko, iż w analizowanej sprawie wysokość dodatku mieszkaniowego winna być ustalana tylko i wyłączenie w oparciu o przepisy samej ustawy.
Podkreślenia zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wymaga, że ustawa o dodatkach mieszkaniowych nie określa sposobu obliczenia ryczałtu za brak w mieszkaniu wnioskodawcy instalacji ciepłej wody. Sposób ten określa natomiast regulacja zawarta w § 3 wspomnianego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów. Zatem, choć w oparciu o przepisy samej ustawy o dodatkach mieszkaniowych, w niektórych sytuacjach faktycznych, byłoby możliwe wyliczenie wysokości należnego stronie dodatku mieszkaniowego, w analizowanym stanie faktycznym taka możliwość nie zachodziła. Nadto przepisy rozporządzenia wykonawczego z dnia 28 grudnia 2001 r. zawierają również wzory samego wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego i deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego, które są niezbędne dla prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia prawa do dodatku mieszkaniowego.
Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach – wyrok z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1277/11, z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1530/11.
Wobec powyższego na podstawie art.184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.