Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 1/15, oddalił skargę Burmistrza Miasta I. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia [...] października 2014 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu powierzenia stanowiska dyrektora szkoły.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Zarządzeniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., wydanym na podstawie art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) oraz art. 36a ust. 1, 4 i 13 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) Burmistrz Miasta I. powierzył G. S. stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w I. określając, że objęcie przez nią obowiązków nastąpi z dniem 1 września 2014 r., na okres jednego roku szkolnego, to jest do 31 sierpnia 2015 r.
Rozstrzygnięciem nadzorczym nr [...], wydanym w dniu [...] października 2014 r., Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stwierdził nieważność powyższego zarządzenia podnosząc, że jest ono z sprzeczne z obowiązującym prawem, a w szczególności z art. 2 i 7 Konstytucji RP w związku z art. 36a ust. 13 ustawy o systemie oświaty.
W uzasadnieniu organ nadzoru podniósł, że z treści dokumentów nadesłanych przez Burmistrza Miasta I. wynika, że konkurs na dyrektora wspomnianej szkoły przeprowadzony w dniu 7 kwietnia 2014 r. nie został rozstrzygnięty, a w rezultacie, wobec upływu okresu powierzenia stanowiska dotychczasowemu dyrektorowi, zaistniała konieczność powierzenia tego stanowiska innej osobie, poza konkursem. W tym miejscu Wojewoda powołał się na art. 36a ust. 13 zd. 1 ustawy o systemie oświaty wywodząc, że zgodnie z określoną w tym przepisie zasadą, stanowisko dyrektora szkoły powierza się na okres 5 lat szkolnych. Przywołana zasada nie ma jednak charakteru bezwzględnego, jako że w zdaniu drugim wspomnianego unormowania przewidziano możliwość powierzenia tego stanowiska – w uzasadnionych przypadkach – na krótszy okres. Ustawa nie definiuje przy tym pojęcia "uzasadnionego przypadku", co oznacza, że oceny w tym zakresie dokonuje organ samorządowy. Nie budzi jednak wątpliwości, że powinna to być przyczyna obiektywna, realnie istniejąca, dotycząca szkoły jako pracodawcy, bądź nauczyciela.
Organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy, jedyną przesłanką powierzenia stanowiska Dyrektora Szkoły G. S. na okres tylko 1 roku był fakt, iż stanowisko to powierzono jej na czas określony w trybie art. 36a ust. 4 ustawy o systemie oświaty, to jest z uwagi na nierozstrzygnięcie konkursu. Zdaniem organu nadzoru, okoliczność ta nie stanowi uzasadnionego przypadku w rozumieniu art. 36 ust. 13 cytowanej ustawy, a w rezultacie zarządzenie z dnia 25 sierpnia 2014 r. należy uznać za wydane z naruszeniem zawartych w Konstytucji RP przepisów określających tryb i warunki wydawania aktów podustawowych, a co za tym idzie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 2 ustawy zasadniczej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Burmistrz Miasta I. domagał się uchylenia powyższego rozstrzygnięcia nadzorczego, zarzucając mu naruszenie art. 36a ust. 4 i 13 ustawy o systemie oświaty oraz art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 36a ust. 13 ustawy o systemie oświaty.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski podtrzymał w całości swoje stanowisko wyrażone w rozstrzygnięciu nadzorczym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 1/15, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."),oddalił skargę.
Na wstępie Sąd wskazał, że zarządzenie Burmistrza Miasta I. z dnia 25 sierpnia 2014 r. podlegało nadzorowi Wojewody Śląskiego, gdyż powierzenie stanowiska dyrektora szkoły jest aktem administracyjnym, jako władcza wypowiedź organu administracji w sprawie należącej do zakresu zadań publicznych, wywołująca dodatkowo pewne skutki w sferze regulowanej prawem pracy (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 1996 r., OPS 6/96, publ. ONSA 1997/2/48).
Kompetencja powierzenia funkcji i odwoływania dyrektora szkoły lub placówki prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego przyznana została organom wykonawczym jednostek samorządu terytorialnego, co wynika z art. 5c pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1981 r. o systemie oświaty, zaś tryb i przesłanki powierzenia stanowiska dyrektora szkoły uregulowane zostały w art. 36a tej ustawy. Ustawodawca wprowadził w tym przepisie zasadę, zgodnie z którą dyrektorów szkół i placówek oświatowych wyłania się w drodze konkursu (ust. 2). Procedura konkursowa została natomiast uregulowana w ust. 6–11 oraz w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz.U. Nr 60, poz. 373 ze zm.).
Wobec tego, że konkurs na Dyrektora Szkoły Podstawowej w I. nie doprowadził do wyłonienia kandydata na to stanowisko Burmistrz Miasta I. skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 36a ust. 4 ustawy o systemie oświaty.
Sąd wskazał, że choć art. 36a ust. 13 ustawy o systemie oświaty nie formułuje w sposób literalny "obligatoryjności wyartykułowania" powodów zaproponowania nauczycielowi powierzenia stanowiska dyrektora na okres krótszy niż pięcioletni (w rozpatrywanym przypadku na okres jednego roku szkolnego), to istnienie takiego obowiązku wynika z wykładni celowościowej i systemowej wskazanego przepisu. W ocenie Sądu ustalenie znaczenia użytego w przepisie art. 36a ust. 13 ustawy o systemie oświaty pojęcia "uzasadniony przypadek", nie może być dokonane w sposób abstrakcyjny, lecz powinno uwzględniać okoliczności faktyczne, w którym to pojęcie funkcjonuje. W żadnym wypadku nie oznacza to, że – jak twierdzi strona skarżąca – od swobodnej oceny organu prowadzącego szkołę zależy, czy dany przypadek zostanie uznany za uzasadniony.
W ocenie Sądu I instancji trudno przyznać, aby sam fakt powołania dyrektora szkoły w trybie art. 36a ust. 4 ustawy o systemie oświaty, bez wskazania innych okoliczności mogących świadczyć o szczególnych uwarunkowaniach towarzyszących danej sprawie, stanowił "uzasadniony przypadek" w rozumieniu ust. 13 tego przepisu. Zdaniem Sądu okoliczność, że przeprowadzony konkurs na dyrektora szkoły nie przyniósł rozstrzygnięcia, uzasadnia zastosowanie trybu polegającego na wyznaczeniu przez organ wykonawczy danej osoby na to stanowisko, jednak nie oznacza, że każdy tego rodzaju przypadek jest niejako automatycznie "uzasadniony".
Sąd podniósł, że o istnieniu "uzasadnionego przypadku" ma świadczyć argumentacja użyta w zarządzeniu, a nadto odpowiednie jej udokumentowanie. Zasadność powierzenia dyrektorowi szkoły stanowiska na krótszy niż pięcioletni okres wymaga każdorazowej indywidualnej oceny, zaś każdorazowy "uzasadniony przypadek" powinien wiązać się z istnieniem okoliczności o charakterze obiektywnym.
Sąd wskazał, że skarżąca gmina powołała się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 1999 r., sygn. akt I PKN 656/98, w którym stwierdzono, iż powołanie dyrektora placówki szkolnej do czasu rozstrzygnięcia nowego konkursu jest "uzasadnionym przypadkiem", o którym mowa w art. 36a ust. 8 ustawy o systemie oświaty, to jednak Sąd zwrócił uwagę, że wyrok ten został wydany na gruncie stanu prawnego obowiązującego przed ponad 15 laty, w sposób istotny różniącego się od aktualnych uregulowań.
Sąd podał, że obecnie, w przypadku braku rozstrzygnięcia konkursu, organ prowadzący ma możliwość dokonania wyboru jednego z dwóch rozwiązań i w tym zakresie może powierzyć stanowisko dyrektora w trybie art. 36a ust. 4 albo też na podstawie art. 36a ust. 5 ustawy o systemie oświaty – na wskazany w tym przepisie skrócony okres. Dlatego w sytuacji, gdy organ prowadzący zamiast skorzystać z tej drugiej możliwości zdecydował się na pierwszą, czyli na powierzenie stanowiska w oparciu o art. 36a ust. 4 powołanej ustawy, nie można stwierdzić, aby mógł skracać okres powierzenia uzasadniając to samym zamiarem powierzenia stanowiska na czas do rozstrzygnięcia przyszłego konkursu.
Wobec tego Sąd stwierdził, że Wojewoda Śląski trafnie przyjął, iż zarządzenie Burmistrza Miasta I. z dnia [...] sierpnia 2014 r. narusza art. 36a ust. 13 ustawy o systemie oświaty, a tym samym koliduje z zasadą praworządności wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP.
Sąd wskazał, że niezależnie od powyższego przedmiotowe zarządzenie obarczone jest – o czym organ nadzoru nie wspominał – jeszcze inną wadą, która z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy ma donioślejsze znaczenie.
Sąd I instancji zaznaczył, że choć organ prowadzący, w sytuacji braku rozstrzygnięcia konkursu, jest uprawniony do powierzenia stanowiska dyrektora szkoły na podstawie art. 36a ust. 4 ustawy o systemie oświaty, to jednak nie budzi wątpliwości, iż stosując ten tryb nie może czynić tego w sposób dowolny, lecz obowiązany jest uwzględniać obowiązujące przepisy prawa, w tym unormowania określające konieczne wymogi, które powinna spełniać osoba powołana na przedmiotowe stanowisko. W niniejszej sprawie zarządzeniem unieważnionym przez Wojewodę, Burmistrz Miasta I. powierzył natomiast stanowisko dyrektora szkoły G. S., podczas gdy zgłosiła się ona do udziału w konkursie na to stanowisko i nie została do niego dopuszczona w związku z niedopełnieniem wymogów formalnych zgłoszenia, gdyż nie przestawiła wymaganego oświadczenia, że nie toczy się przeciwko niej żadne z postępowań, o których mowa w § 1 ust. 2 lit. g/ rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej.
Pomimo to jednak Burmistrz Miasta I. powierzył jej wspomniane stanowisko, choć z akt sprawy nie wynika, aby złożyła takie oświadczenie w okresie późniejszym ani też, aby wskazany organ ustalił w jakikolwiek inny sposób, że powyższy wymóg został przez nią zachowany.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Burmistrz Miasta I. reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżając wyrok w całości zarzucono:
- 1) na podstawie art. 174 pkt p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- a) art. 36a ust. 13 w zw. z art. 36a ust. 4 ustawy o systemie oświaty, polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi "uzasadniony przypadek" stanowiący podstawę skrócenia okresu powierzenia stanowiska dyrektora na okres krótszy, niż 5 lat, tj. na okres 1 roku,
- b) art. 36a ust. 4 ustawy o systemie oświaty, polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu, poprzez uznanie, że organ prowadzący nie mógł powierzyć stanowiska dyrektora kandydatowi, który nie został dopuszczony do konkursu, gdyż nie przedłożył wymaganych dokumentów,
- c) art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w zw. z art. 36a ust. 13 ustawy o systemie oświaty, polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu, poprzez przyjęcie, że organ nadzoru może wkraczać w suwerenność gminy w zakresie, w jakim realizuje ona zadania z zakresu oświaty, a w szczególności poprzez ingerencję w politykę kadrową szkół przyjętą w gminie I.;
- 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a., polegające na nieuwzględnieniu wszystkich dowodów przedłożonych oraz nierozważeniu wszystkich zebranych w sprawie materiałów, a mianowicie całkowite pominięcie faktu, że osoba, której powierzono stanowisko na okres roku wyraziła na to zgodę.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zakwestionowano stanowisko Sądu I instancji dotyczące wykładni art. 36a ust. 13 ustawy o systemie oświaty, w tym zawartego w cyt. przepisie pojęcia "uzasadniony przypadek". Wskazano, że chociaż orzecznictwo sądowe określiło, co należy rozumieć przez uzasadnione przypadki, jednakże katalog ten nie jest zamknięty. W ocenie organu zaistniała w sprawie sytuacja uzasadniała skrócenie – za zgodą osoby zainteresowanej – okresu powierzenia obowiązków. Wskazano, że treść art. 36a ust. 13 powołanej ustawy nie obliguje do pisemnego uzasadnienia.
Burmistrz Miasta I. nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że nie powinien powierzać obowiązków dyrektora szkoły osobie, która nie została dopuszczona do konkursu gdyż nie przedłożyła oświadczenia, o którym mowa w § 1 ust. 2 pkt g rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2008 r. (winno być 8 kwietnia 2010 r.). Zdaniem organu powyższe przepisy, dotyczące procedury konkursowej nie miały w sprawie znaczenia, gdyż wymagania, jakie powinna spełniać osoba zajmująca stanowisko dyrektora określa rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 października 2009 r. (Dz.U. Nr 184, poz. 1436).
Zaznaczono ponadto, że Burmistrz powierzył obowiązki dyrektora szkoły dotychczasowemu dyrektorowi, który legitymował się dokumentami wymaganymi w roku 2009, kiedy to wygrał konkurs. Wskazano, że dokumenty te w dacie wydania zarządzenia Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2014 r. zachowały swoją aktualność.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono wystąpienia przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. zgodnie z art. 183 § 1 tej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był rozpoznać sprawę w postępowaniu kasacyjnym w zakresie wyznaczonym przez zarzuty, jakie podniesione zostały w skardze kasacyjnej. Zarzuty te nie mogły być uznane za usprawiedliwione.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów o charakterze procesowym stwierdzić należy, że Sąd I instancji nie naruszył art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. Przede wszystkim bowiem okoliczność, że G. S. wyraziła zgodę na powierzenie jej stanowiska Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w I. na okres jednego roku szkolnego była w sprawie znana. Stąd nawet, gdyby okoliczność ta miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, nie istniałaby potrzeba przeprowadzenia dowodu uzupełniającego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Natomiast ewentualne naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. mogłoby mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdyby takie uzupełniające postępowanie dowodowe zostało przez Sąd I instancji przeprowadzone.
Wobec powyższego uznać należało, że zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego są niezasadne.
Podobnie ocenione być musiały zarzuty zgłoszone w oparciu o podstawę zaskarżenia przewidzianą w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
W pierwszej kolejności stwierdzić należało, że w sprawie nie uchybiono art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w związku z art. 36a ust. 13 ustawy o systemie oświaty. Wykładnia i zastosowanie tych norm przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie budzą zastrzeżeń, stanowisko w tym względzie wyrażone w zaskarżonym wyroku należało podzielić. Organ nadzoru wydając w dniu 28 października 2014 r. rozstrzygniecie nadzorcze na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie wykroczył poza swoje ustawowe kompetencje, nie naruszył suwerenności gminy w zakresie, w jakim realizuje ona zadania z zakresu oświaty. Kwestionowane przez Burmistrza Miasta I. rozstrzygniecie nadzorcze nie może być uznane za ingerencję w politykę kadrową szkół przyjętą w Gminie. Chociaż zgodnie z art. 5c pkt 2 ustawy o systemie oświaty powierzenie funkcji dyrektora szkoły stanowi kompetencję organu wykonawczego gminy i organ, powierzając stanowisko dyrektora szkoły lub placówki na okres krótszy niż pięć lat, jest uprawniony do oceny, czy w danej sytuacji występuje uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 36a ust. 13, to zarządzenie wydane w tym względzie jako akt administracyjny wydany w sferze należącej do zakresu zadań publicznych podlega nadzorowi sprawowanemu przez Wojewodę.
Pogląd taki utrwalony jest w orzecznictwie sądów administracyjnych, podobnie jak i stanowisko, że wystąpienie w danej sprawie "uzasadnionego przypadku", o jakim mowa w powołanym przepisie wymaga wyczerpującego, przekonującego uzasadnienia, odwołującego się do zindywidualizowanych, obiektywnych argumentów, w świetle których możliwa jest pozytywna ocena takiego rozstrzygnięcia. Pamiętać bowiem należy, że w myśl art. 36a ust. 13 zdanie pierwsze ustawy o systemie oświaty "Stanowisko dyrektora szkoły lub placówki powierza się na 5 lat szkolnych", co stanowi zasadę, natomiast wprowadzony w zdaniu drugim wyjątek, dopuszczający możliwość powierzenia tego stanowiska na krótszy okres, jednak nie krótszy niż 1 rok szkolny, może mieć zastosowanie wyłącznie w razie wykazania występowania w sprawie "uzasadnionego przypadku".
Słusznie też przyjęto w zaskarżonym orzeczeniu, że wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 1999 r., sygn. akt I PKN 656/98, w którym stwierdzono, że powołanie dyrektora placówki szkolnej do czasu rozstrzygnięcia nowego konkursu jest "uzasadnionym przypadkiem", o którym mowa w art. 36a ust. 8 ustawy o systemie oświaty, w określonym stanie prawnym utracił znaczenie. Zmiany wprowadzone w ustawie umożliwiają bowiem w przypadku braku rozstrzygnięcia konkursu zastosowanie przez organ prowadzący art. 36a ust. 4 lub art. 36a ust. 5 ustawy.
Burmistrz Miasta I. w sytuacji, gdy konkurs na dyrektora szkoły nie został rozstrzygnięty, powierzając dotychczasowemu dyrektorowi to stanowisko na podstawie art. 36a ust. 1, 4 i 13 ustawy o systemie oświaty na okres jednego roku szkolnego, nie mógł działać w sposób arbitralny. Sam fakt powołania dyrektora szkoły w trybie art. 36a ust. 4 ustawy o systemie oświaty nie jest bowiem wystarczającym uzasadnieniem dla przyjęcia wystąpienia w sprawie "uzasadnionego przypadku", o jakim mowa w art. 36a ust. 13 ustawy. Takie też, prawidłowe stanowisko przyjęto w zaskarżonym wyroku.
Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 36a ust. 4 ustawy o systemie oświaty poprzez uznanie, że organ prowadzący nie mógł powierzyć stanowiska dyrektora kandydatowi, który nie został dopuszczony do konkursu, gdyż nie przedłożył wymaganych dokumentów, o jakich mowa w § 1 ust. 2 pkt g/ rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz o trybie pracy komisji konkursowej, gdyż tymczasem wymagania, jakie powinna spełniać osoba zajmująca stanowisko dyrektora określa rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 października 2009 r. w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać osoba zajmująca stanowisko dyrektora oraz inne stanowisko kierownicze w poszczególnych typach publicznych szkół i rodzajach publicznych placówek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawidłowo stwierdził w zaskarżonym wyroku, że stosując tryb przewidziany w art. 36a ust. 4 ustawy o systemie oświaty organ może wyznaczyć na stanowisko dyrektora wyłącznie osobę spełniającą wymogi wynikające z postanowień § 1 pkt 1–9 powyższego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 października 2009 r. Sąd wskazał ponadto, że organ wykonawczy gminy przed powierzeniem ustalonemu przez siebie kandydatowi stanowiska dyrektora, powinien podjąć czynności zmierzające do ustalenia czy zachowuje on wszystkie wymogi wynikające z przepisów prawa stawiane kandydatowi na dyrektora szkoły lub placówki.
Sąd zauważył jednocześnie, że G. S. nie została dopuszczona do konkursu na dyrektora szkoły, gdyż nie przedstawiła zaświadczenia o jakim mowa w § 1 ust. 2 lit. g/ rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r., a z akt nie wynika, że takie oświadczenie złożyła w okresie późniejszym ani też, że przed powierzeniem stanowiska w trybie art. 36a ust. 4 ustawy o systemie oświaty organ ustalił, że wymóg ten został dochowany, to w istocie w postępowaniu nadzorczym należało też stwierdzić, że powołanie na stanowisko dyrektora szkoły nastąpiło z istotnym naruszeniem obowiązującego prawa w postaci § 1 pkt 6 i 8 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 października 2009 r.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.