Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 15 września 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 550/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej Kolegium, organ odwoławczy) z 29 kwietnia 2021 r. znak SKO.4114.127.2021 w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego:
- 1. uchylił zaskarżoną decyzję;
- 2. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącego K. G. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
K. G. 16 lutego 2021 r. złożył w organie I instancji wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad ojcem B. G. Prezydent Miasta Łodzi decyzją z 22 lutego 2021 r., na podstawie art. 17 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj.: z 2020 r., poz. 111 ze zm. dalej: ustawa o świadczeniach rodzinnych, "u.ś.r."), odmówił przyznania stronie wnioskowanego świadczenia.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołując się na art. 17 ust.1 oraz ust.1b ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazał, że strona nie spełnia warunków do przyznania wnioskowanego świadczenia bowiem niepełnosprawność osoby wymagającej opieki nie powstała przed 18 roku życia, lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia - co potwierdza załączone do akt sprawy orzeczenie wskazujące, że ustalony stopień niepełnosprawności B.G. (osoby wymagającej opieki) datuje się od 13 maja 2019 r., a więc po ukończeniu wieku określonego w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Decyzją z 29 kwietnia 2021 r. (nr SKO.4114.127.2021) Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 22 lutego 2021 r.
Organ odwoławczy stwierdził, że żona osoby wymagającej opieki nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Bez znaczenia jest to, czy małżonka z uwagi na własny stan zdrowia była w stanie sprawować opiekę nad niepełnosprawnym mężem. Ustawodawca bowiem uznał za konieczne, aby ocena czy osoba uprawniona w pierwszej kolejności nie jest w stanie wypełnić we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego z uwagi na stan zdrowia rozstrzygana, była orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Rygoryzm spornego przepisu, którego brzmienie jest jednoznaczne w swej treści, odpowiada celom ustawy. Ustawodawca przesądził, że do udzielania pomocy i wsparcia w pierwszej kolejności zobowiązani są względem siebie małżonkowie.
Dalej Kolegium zwróciło uwagę, że z akt sprawy, w szczególności z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, wynika, że B. G. wymaga całodobowej opieki związanej z pielęgnacją i higieną osoby leżącej, opieki zleconej przez lekarza, karmienia. Opiekę nad chorym stale sprawuje jego żona. Syn K. G. przyjeżdża do rodziców i wspiera matkę w opiece nad ojcem. Pomaga w czynnościach higienicznych, kontaktach z lekarzami, robi zakupy. Przyjeżdża kilka razy w tygodniu lub nawet codziennie i zostaje na noc jeśli jest taka potrzeba. K. G. jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym z powodu schorzeń kręgosłupa, jest po operacji obu stawów biodrowych, przeszła zawał. Z uwagi na własny zły stan zdrowia nie jest stanie samodzielnie opiekować się mężem, dlatego syn K. G. wykonuje większość obowiązków związanych z opieką nad ojcem.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wyjaśniło, iż przyznanie świadczeń w oparciu o normy zawarte w ustawie o świadczeniach rodzinnych nie jest pozostawione uznaniu organów administracji, a wyłącznie zostało uzależnione od spełnienia przesłanek określonych w tejże ustawie. Ustawodawca wyraźnie zdefiniował warunki przyznania świadczeń rodzinnych oraz zasady ich wypłaty. Normy prawne zawarte w powołanej powyżej ustawie są normami bezwzględnie obowiązującymi i organ administracji nie może stosować ich inaczej, niż to wynika wprost z ich literalnego brzmienia.
Wobec powyższego Kolegium zaakcentowało, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobie, która rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, bowiem sprawowanie tej opieki uniemożliwia jej podjęcia zatrudnienia. Opieka ta nie może polegać na pomocy lub wspieraniu innej osoby w jej sprawowaniu. To osoba występująca z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego winna sprawować opiekę nad osobą wymagającą opieki. Sprawowanie opieki jest warunkiem koniecznym do ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.
Dodatkowo sprawowanie tej opieki musi uniemożliwiać osobie ją sprawującej podjęcia zatrudnienia. Opieka sprawowana przez wnioskodawcę nie uniemożliwia mu podjęcie zatrudnienia Tym samym w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi nie spełnia on przesłanek do przyznania wnioskowanego świadczenia.
Na powyższe rozstrzygnięcie organu skargę złożył K. G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie K. G. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
We wspominanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał zasadność skargi i uchylił decyzję organu II instancji.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że przy dokonywaniu wykładni przepisów art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych i art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych nie można ograniczać się jedynie do wykładni literalnej, której zastosowanie prowadziłoby do przyjęcia, że zobowiązanemu do alimentacji w dalszej kolejności będzie przysługiwało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, tylko w sytuacji, gdy zobowiązany do alimentacji w pierwszej kolejności legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Ponadto Sąd I instancji zwrócił uwagę, że ustawodawca niejako z góry zakłada, że każda osoba, która ukończyła 75 lat wymaga zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji i w związku z tym domniemaniem wprowadził dwa różne świadczenia adresowane do tych osób mając na celu wsparcie ich w ponoszeniu wydatków związanych z koniecznością korzystania z takiej pomocy. W sytuacji zaś, w której organy, pomimo wszystko miałyby jednak wątpliwości, co do możliwości zdrowotnych osoby będącej w wieku 81 lat, winny zwrócić uwagę stronie na konieczność przedłożenia stosownej dokumentacji, czego jednak w tej sprawie nie uczyniły. Wobec nielegitymowania się przez matkę skarżącego orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (posiada stopień umiarkowany) organy nie wyjaśniły szczegółowo na czym polegają konkretnie jej problemy zdrowotne i czy, przy uwzględnieniu jej wieku, stanowią rzeczywistą przeszkodę w sprawowaniu opieki nad żoną.
Powyższe względy zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazują, że uznać należało, że organ nie udźwignął ciężaru przeprowadzenia postępowania dowodowego i nie zebrał wyczerpującego materiału nie wzbudzającego poważnych wątpliwości.
Oprócz wskazanych wątpliwości w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego co do stanu zdrowia matki skarżącego, dodatkowo Sąd I instancji wskazał inne zastrzeżenia odnoszące się do materiału dowodowego, a dotyczące zakresu czynności wykonywanych przez skarżącego, związanych z opieką nad niepełnosprawnym ojcem.
Skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi zaskarżający wyrok w całości. Orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego t j.:
- 1) przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4 i art. 17 ust. La ustawy z dnia z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 roku poz. 111 z późn. zm., cyt. dalej jako "ustawa o świadczeniach rodzinnych") w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 141 § 1 p.p.s.a. - poprzez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że (bliżej nieokreślone) obiektywne przeszkody w sprawowaniu opieki przez osoby spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą jej wymagającą, nawet jeśli nie mają ustalonego znacznego stopnia niepełnosprawności, mogą uzasadniać przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie z dalszym stopniem pokrewieństwa, sprawującej faktyczną opiekę i zobowiązanej do alimentacji w dalszej kolejności - w sytuacji gdy z treści przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a i pozostałych przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych nie wynikają żadne inne przesłanki, które w przypadku małżonka osoby wymagającej opieki nie legitymującego się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności pozwalałaby na przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie z dalszym stopniem pokrewieństwa, sprawującej faktyczną opiekę i zobowiązanej do alimentacji w dalszej kolejności;
- 2) przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4 i art. 17 ust. La ustawy z dnia z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 roku poz. 111 z późn. zm., cyt. dalej jako "ustawa o świadczeniach rodzinnych") w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 141 § 1 p.p.s.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, iż (na podstawie w/w wykładni przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych) K. G. mogłoby przysługiwać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu opieki nad ojcem B. G. od dnia 1 lutego 2021 roku - w sytuacji gdy (niezależnie od w/w wykładni przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych) K. G. nie mogłoby przysługiwać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w stosunku do ojca B. G. od dnia 1 lutego 2021 roku do jego śmierci w dniu 25 lipca 2021 roku, bowiem w tym okresie nie mieszkał on razem z ojcem, a wtedy ojciec mieszkał razem ze swoją żoną K. G., legitymującą się orzeczeniem tylko o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności;
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono także naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy t j.:
- 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 134, art. 135 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 roku poz. 256 z późn. zm., obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2021 roku poz. 735 z późn. zm., cyt. dalej jako: "k.p.a.") polegające na uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2021 roku nr SKO.4114.127.2021 utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 22 lutego 2021 roku znak SOCII.5111.044829.2021.221077.000001.2021 w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu opieki nad ojcem B. G. od dnia 1 lutego 2021 roku - z powodu naruszenia tych przepisów k.p.a., mającego polegać na niewyjaśnieniu wątpliwości co do stanu zdrowia matki skarżącego K. G., czy z uwagi na swój wiek i stan zdrowia była wstanie samodzielnie opiekować się mężem oraz mającego polegać na niewyjaśnieniu sprzecznych wniosków jakie miały się pojawić w wywiadzie środowiskowym, że z jednej strony opiekę nad mężem stale sprawowała jego żona (obecnie wdowa, matka skarżącego), a z drugiej jednak, strony, że skarżący wykonuje praktycznie wszystkie czynności związane z opieką nad niepełnosprawnym ojcem, w sytuacji gdy brak było uzasadnionych podstaw do przyjęcia naruszenia tych przepisów k.p.a., bowiem stan zdrowia K. G. żony B. G. nie był w ogóle sporny ani wątpliwy, a niezależnie od wieku i tego stanu zdrowia K. G. opiekowała się mężem i skarżący jedynie wspierał ją w tej opiece, bowiem pomimo iż ojciec potrzebował całodobowej opieki nie mieszkał z nim wspólnie ani nie pojawiał się codziennie, a nadto brak było sprzecznych wniosków w wywiadzie środowiskowym gdyż wynikało z niego, że opiekę nad mężem stale sprawowała jego żona (obecnie wdowa, matka skarżącego), a nie wynikało z niego, że skarżący wykonuje praktycznie wszystkie czynności związane z opieką nad niepełnosprawnym ojcem, bowiem wykonywanie obowiązków związanych z opieką nad ojcem tj. konkretnie pomoc w czynnościach higienicznych, kontakt z lekarzami, robienie zakupów, nie odbywało się codziennie i nie miało wymiaru całodobowego, bowiem jak wynika nie tylko z tego wywiadu środowiskowego, ale także z pozostałych dowodów zebranych w sprawie, w tym z treści wniosku i oświadczenie K. G. z dnia 12 lutego 2021 roku, jest on żonaty i nie zamieszkuje wspólnie z ojcem, nad którym miał sprawować osobistą opiekę, ponieważ prowadzi własne gospodarstwo domowe, przez co zaskarżona decyzja wydana została w zgodzie zobowiązującymi przepisami prawa, w tym w zgodzie z tymi przepisami k.p.a..
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o:
- 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi,
- 2. zasądzenie od skarżącego na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że syn K. G. jedynie wspierał matkę K. G. w opiece, ale nie odbywało się to codziennie i nie przez całą dobę, bowiem mieszka gdzie, indziej ze swoją żoną. To potwierdza także oświadczenie samego K. G. z dnia 12 lutego 2021 roku z którego wynika, że jest żonaty i nie zamieszkuje wspólnie z osobą, nad którą sprawuję opiekę, ponieważ prowadzi własne gospodarstwo domowe. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji dokonał niewłaściwego zastosowania w/w przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ww. ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy więc tego, czy Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a u.ś.r. Jak wynika bowiem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji uznał, że wbrew literalnemu brzmieniu, należy przyjąć, że sam fakt, że osoba niepełnosprawna pozostaje w związku małżeńskim, zaś jej małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie jest jeszcze przesądzający o tym, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje innej osobie. Istnieją bowiem sytuacje, w których pomimo pozostawania przez osobę niepełnosprawną w związku małżeńskim z osobą, która formalnie nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, możliwe byłoby przyznanie świadczenia innemu członkowi rodziny. Wykładnia ta umożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie zobowiązanej do alimentacji niepełnosprawnego w związku ze sprawowaniem opieki, nawet jeśli niepełnosprawny pozostaje w związku małżeńskim z osobą nieposiadającą orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, ale tylko wówczas, gdy drugi małżonek - nielegitymujący się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności - nie może tej opieki sprawować z przyczyn obiektywnych, niezależnych od niego i jego woli.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowały się na tle wykładni tych przepisów dwa stanowiska, w odmienny sposób odnoszące się do tego, pod jakim warunkiem osoby wymienione w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. oraz opiekunowie osób pozostających w związku małżeńskim mogą nabyć prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, gdy istnieją osoby spokrewnione z nią w pierwszym stopniu lub małżonek osoby wymagającej opieki.
Jedno stanowisko wyrażało pogląd, że warunkiem koniecznym jest legitymowanie się przez rodziców osoby wymagającej opieki, osoby spokrewnione w pierwszym stopniu lub małżonka orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, zgodnie z brzmieniem art. 17 ust. 1a i art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r.
Drugie stanowisko uznawało natomiast, że legitymowanie się takim orzeczeniem przez wymienione osoby nie jest konieczne, jeżeli te osoby z przyczyn obiektywnych nie mogą realnie podjąć się opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W takiej sytuacji uznawano, że świadczenie może być przyznane osobie sprawującej faktycznie opiekę, zobowiązanej w dalszej kolejności do alimentacji na rzecz osoby takiej opieki wymagającej.
Rozbieżność związana ze stosowaniem art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. została rozstrzygnięta w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2022r. sygn. akt I OPS 2/22, w której zajęto stanowisko, że warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., z tytułu sprawowania opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim osobie wskazanej w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., innej niż współmałżonek, jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.). Sąd jest natomiast – zgodnie z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - związany uchwałą poszerzonego składu NSA.
W niniejszej sprawie małżonek osoby niepełnosprawnej takim orzeczeniem się nie legitymował.
Z powyższych względów za zasadne należało uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego opisane w pkt II ppkt 1) i 2) petitum skargi.
W konsekwencji również za zasadne należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a, które to przepisy stanowią konsekwencję dokonania przez Sąd pierwszej instancji wadliwej wykładni prawa materialnego. Natomiast zarzut procesowy naruszenia art. 134 k.p.a., art. 135 k.p.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. straciły na znaczeniu, gdyż przy zastosowaniu powyższej wykładni prawa materialnego, zbędne było w tej sprawie, postulowane przez Sąd Wojewódzki uzupełnianie materiału dowodowego i dokonywanie jego oceny odnośnie osoby i zakresu opieki sprawującej faktyczną opiekę nad osoba niepełnosprawną.
Za niezasadny należy natomiast uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a Zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny ustalił lub przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012; wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia 28 września 2010 r., I OSK 1605/09; z dnia 13 października 2010 r., II FSK 1479/09, publik.
CBOSA). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Zatem wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie organu, Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie.
Uwzględniając poprzedzające rozważania skonstatować należy, że realiach badanej sprawy brak było podstaw do przyznania wnioskowanego świadczenia za okres od momentu złożenia wniosku do daty śmierci ojca wnioskodawcy.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.
Działając na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia od Skarżącego na rzecz Kolegium zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżący jest osobą bezrobotną, ma orzeczony lekki stopień niepełnosprawności, a sprawa dotyczy świadczeń rodzinnych. W takim układzie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zachodzą szczególne okoliczności w rozumieniu art. 207 § 2 p.p.s.a., uzasadniające odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.