Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 28 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2271/16

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 824/14 w sprawie ze skargi M.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o żądanej treści, w punkcie I oddalił skargę, w punkcie II przyznał od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adw. K.S. wynagrodzenie w kwocie [...] zł, obejmujące należny podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. Burmistrz Ch. odmówił M.P. wydania zaświadczenia w przedmiocie odebrania przez Urząd Miejski w Ch. działki o numerze geodezyjnym [...] położonej w K. gmina Ch.

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że na podstawie posiadanych przez siebie dokumentów i dowodów ustalił, iż M.P. w okresie od dnia [...] września 1963 r. do dnia [...] sierpnia 1986 r. zatrudniony był w szkołach podstawowych na terenie gminy Ch. i w tym czasie użytkował działkę rolną w miejscowości K., ozn. nr geodezyjnym [...]. Organ podał, że użytkowanie działki wynikało z treści art. 56 ust. 1 obowiązującej wówczas ustawy – Karta nauczyciela, a nadto, że decyzją z dnia [...] września 1997 r. Wojewoda S. przekazał ww. działkę na własność gminie Ch.. Organ I instancji podkreślił przy tym, że Gmina nigdy nie nadawała ani nie odbierała prawa użytkowania przedmiotowej działki M.P.. Dlatego też, zdaniem organu I instancji, wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez zainteresowanego nie było możliwe, bowiem tego rodzaju zaświadczenie nie byłoby zgodne z prawdą, jako że M.P. nigdy nie otrzymał do użytkowania przedmiotowej działki od gminy Ch., a w związku z tym nie mogła mu ona również zostać odebrana przez gminę Ch..

Zażalenie od ww. postanowienia wniósł M.P., domagając się wydania zaświadczenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S.. W uzasadnieniu żalący się wywiódł, iż od czterech lat bezskutecznie domaga się wydania zaświadczenia o żądanej treści, lecz nie przyniosło to żadnego skutku. Przyznał, że dz. ozn. nr [...] otrzymał na podstawie art. 56 Karty nauczyciela jako nauczyciel pracujący na terenie gm. Ch., użytkował ją od marca 1963 r. do dnia [...] czerwca 2001 r., tj. do chwili, kiedy "Urząd przekazał ją sołtysowi wsi K.". Zaznaczył przy tym, że urząd nie wypowiedział użytkowania działki, nie zaproponował dzierżawy lub kupna, jak również działki nie chciał zwrócić.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., nr[...], SKO w S. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Burmistrza Ch..

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Z kolei w myśl art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Następnie organ II instancji podał, że w świetle art. 218 § 1 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, przy czym stosownie do treści art. 218 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że w jego ocenie, użyte w ww. przepisie sformułowanie "danych znajdujących się w jego posiadaniu" nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco przez obejmowanie nimi także danych dostarczonych przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia, bowiem zaświadczenie zawiera jedynie informacje o określonym stanie prawnym lub faktycznym, który został już ustalony odpowiednim aktem prawnym albo jest znany organowi ze względu na dane zawarte w prowadzonych przez niego ewidencjach, rejestrach lub innych urzędowych zbiorach.

Organ II instancji zaznaczył, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty w postaci zaświadczeń wydanych przez organ I instancji, z których wynika, iż M.P. w okresie od dnia [...] września 1963 r. do dnia [...] sierpnia 1986 r. zatrudniony był w szkołach na terenie gminy Ch. i w tym czasie, na podstawie art. 56 ust. 1 Karty nauczyciela, użytkował działkę rolną ozn. w ewidencji gruntów nr [...]. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że z akt sprawy wynikało również, iż ww. nieruchomość Wojewoda S. decyzją z dnia [...] września 1997 r. przekazał na własność gminie Ch., a ta z kolei, po przeprowadzeniu postępowania sprawdzającego, ustaliła, iż za nieruchomość nikt nie płaci podatku ani czynszu dzierżawnego, jak również nie ustaliła w tym postępowaniu legalnego użytkownika działki. W efekcie organ podał do wiadomości publicznej wykaz nieruchomości przeznaczonych do wydzierżawienia, przy czym podanie to nastąpiło poprzez: wywieszenie na tablicy ogłoszeń w gminie i wsi K. oraz ogłoszenie w "Gazecie Ch.", zaś miało ono miejsce w okresie od dnia [...] do dnia [...] czerwca 2001 r. Organ odwoławczy nadmienił, że w tym czasie do organu wpłynęło tylko jedno podanie o wydzierżawienie działki, sporządzone przez J.K., w efekcie czego właśnie z tą osobą została w dniu [...] czerwca 2001 r. zawarta umowa dzierżawy dz. ozn. nr [...].

Organ II instancji podał przy tym, że pismem z dnia [...] lutego 2014 r. M.P. wystąpił do organu I instancji z żądaniem wydania zaświadczenia o tym, że "Urząd w 2001 zabrał mi działkę szkolną". Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, zaskarżone postanowienie było zgodne z obowiązującym prawem, bowiem żaden ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów nie dawał jakichkolwiek podstaw do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez zainteresowanego. Co więcej, zdaniem organu II instancji w sprawie nie mogło być w ogóle mowy o jakimkolwiek zabraniu spornej działki, a zatem oczywiste było, że organ żądanego zaświadczenia nie mógł wydać, a w konsekwencji zasadnie odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez zainteresowanego.

Skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł skarżący M.P. wskazując, że kwestionuje nią krzywdzące dla niego postanowienie tego organu w sprawie wydania zaświadczenia o użytkowaniu przez niego działki od marca 1963 r. do dnia [...] czerwca 2001 r. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że za ww. nieruchomość nie został zapłacony podatek, ani czynsz dzierżawny, oraz że nie ustalono w toku postępowania legalnego użytkownika działki. Zarzucił organowi brak chęci załatwienia sprawy, a przez takie działanie – zdaniem skarżącego – organ odebrał mu prawo do ww. działki, którą chciał kupić od gminy, lecz nie stać go było na nią. Skarżący podał, że mimo 40 lat użytkowania przedmiotowej działki, gmina nie umożliwiła mu jej pierwokupu.

W odpowiedzi na skargę SKO w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Na rozprawie w dniu [...] marca 2015 r. pełnomocnik skarżącego wskazała, że jego zamiarem było uzyskanie zaświadczenia, że był on użytkownikiem przedmiotowej działki w okresie od marca 1963 r. do czerwca 2001 r.

Sąd I instancji wskazał, że w jego ocenie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd I instancji podał, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym, które regulują przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd I instancji przytaczając treść art. 217 § 2, art. 218 § 1 i 2 k.p.a. zaznaczył, że z przepisów tych wynika, iż tryb wydawania zaświadczeń uregulowany w k.p.a. różni się w sposób istotny od pozostałych unormowań w nim zawartych.

Ponadto powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji podkreślił, że z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynikało jakie dokładnie dokumenty, w tym bieżące i archiwalne, były przedmiotem analizy przeprowadzonej przez organ. Sąd I instancji wskazał, że jej wynikiem było stwierdzenie, że M.P. w okresie od dnia [...] września 1963 r. do dnia [...] sierpnia 1986 r. zatrudniony był w szkołach podstawowych na terenie gm. Ch. i w tym czasie użytkował działkę rolną w miejscowości K., ozn. nr geodezyjnym [...], przy czym użytkowanie działki wynikało z treści art. 56 ust. 1 obowiązującej wówczas ustawy – Karta nauczyciela, którą to działkę decyzją z dnia [...] września 1997 r. Wojewoda S. przekazał na własność gminie Ch..

Sąd I instancji podkreślił przy tym, że z pozostających w dyspozycji organu danych nie wynikała okoliczność faktyczna, której potwierdzenia w formie zaświadczenia zażądał skarżący w swoim wniosku z dnia [...] lutego 2014 r., tj. odebranie mu przez Gminę Ch. prawa do użytkowania ww. działki rolnej. Sąd I instancji zaznaczył przy tym, że wprawdzie wniosek skarżącego co do zakresu jego żądania został zmodyfikowany, jednak miało to miejsce zbyt późno, bo na etapie postępowania sądowego, w związku z czym – w ocenie Sądu I instancji – organ nie miał możliwości ustosunkowania się do niego.

Sąd I instancji nadmienił przy tym, że nic nie stoi jednak na przeszkodzie, aby skarżący zwrócił się ponownie z wnioskiem do Burmistrza Ch. o wydanie zaświadczenia o żądanej, zmodyfikowanej w stosunku do tej wynikającej z jego wniosku z dnia [...] lutego 2014 r., treści. Dlatego też, w ocenie Sądu I instancji, zarzuty skargi pozbawione były usprawiedliwionych podstaw, bowiem organ podjął wszystkie, dopuszczalne w tego rodzaju postępowaniu czynności wyjaśniające dla ustalenia okoliczności istotnych z punktu widzenia treści zaświadczenia żądanego przez skarżącego.

Ponadto, zdaniem Sądu I instancji, przeprowadzone przez organy postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., zostało dokonane w sposób wyczerpujący i wszechstronny, a mianowicie organ dokładnie podał jakie materiały były przez niego badane oraz przedstawił wyniki tych badań.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku w zakresie pkt I, wniósł skarżący kasacyjnie – M.P..

Skarżący kasacyjnie zarzucił kwestionowanej części zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy mimo iż treść wniosku skarżącego była niejednoznaczna, zaniechano wezwania wnioskodawcy do wyjaśnienia treści wniosku bądź zastosowania takiej interpretacji wniosku, która byłaby zgodna z jego interesem,
2. 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 218 § 1 i 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi mimo przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego jedynie w minimalnym, a nie koniecznym zakresie, w szczególności pominięcie licznych, wskazywanych przez skarżącego źródeł informacji, pozwalających na ustalenie okoliczności istotnych do wydania przedmiotowego zaświadczenia,
3. 3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i 9 k.p.a. poprzez oddalenie skargi mimo rozpoznania sprawy przez organ administracyjny bez wyjaśnienia dokładnego zakresu i treści żądania skarżącego, wbrew obowiązku pogłębiania zaufania obywatela do organów i informowania strony o okolicznościach sprawy mogących mieć wpływ na jego prawa i obowiązki.

Wskazując na powyższe uchybienia skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w punkcie I i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika – adw. M.S. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie wskazał, że w jego ocenie zaskarżone orzeczenie nie uwzględnia istotnych uchybień proceduralnych popełnionych w postępowaniu przez organy administracji publicznej, a w związku z tym nie może ono zostać uznane za zgodne z prawem. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, w rozpoznawanej sprawie organy prowadziły postępowanie w sposób budzący wątpliwości co do jego przebiegu, nie pozwalając na utrzymanie zaufania obywatela do władzy publicznej oraz naruszyły zasady informowania strony. Nadto skarżący kasacyjnie zarzucił organom naruszenie przepisów postępowania administracyjnego regulujących kwestię wydawania zaświadczeń.

Skarżący kasacyjnie podkreślił przy tym, że z uwagi na niejednoznaczność sformułowań zawartych we wniosku o wydanie zaświadczenia wniesionego przez skarżącego, organ powinien był wydać zaświadczenie uwzględniające jego interes prawny, ewentualnie wezwać go do uzupełnienia czy sprecyzowania treści wniosku. W ocenie skarżącego kasacyjnie, jeśli informacje, których żądała osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia nasuwają wątpliwości organu, nie może on w sposób arbitralny przesądzać w formie zaświadczenia tych wątpliwych kwestii. Skarżący kasacyjnie wskazał, że organ miał obowiązek prowadzić postępowanie dotyczące wydania zaświadczenia biorąc pod uwagę treść żądania wnioskodawcy i analizując w zakresie żądania posiadane przez siebie dane, a jeżeli mimo to zakres żądania nasuwał wątpliwości, organ powinien był wydać zaświadczenie po współdziałaniu ze stroną, a przede wszystkim przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające na podstawie art. 218 § 2 k.p.a. Tymczasem, organ zaniechał wezwania wnioskodawcy do wyjaśnienia treści wniosku, a przede wszystkim rozpoznał go bez wyjaśnienia dokładnego zakresu i treści żądania skarżącego, wbrew obowiązku pogłębiania zaufania obywatela do organów i informowania strony o okolicznościach sprawy mogących mieć wpływ na jego prawa i obowiązki.

W ocenie skarżącego kasacyjnie, takie działanie organu spowodowało, że skarżący dopiero na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie wskazał przez pełnomocnika, iż rzeczywistym jego zamiarem było uzyskanie zaświadczenia, iż był on użytkownikiem dz. ozn. nr [...] w okresie od marca 1963 r. do czerwca 2001 r., które to zmiany, z uwagi na zbyt późne doprecyzowanie wniosku, nie mogły być uwzględnione. Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił przeprowadzenie przez organ postępowania wyjaśniającego w minimalnym, niewystarczającym zakresie niepozwalającym na rozstrzygnięcie istniejących wątpliwości dotyczących treści i zakresu złożonego przez skarżącego wniosku, w szczególności przy pominięciu licznych, wskazywanych przez skarżącego źródeł informacji, mogących pozostawać w dyspozycji organu, a pozwalających na ustalenie okoliczności istotnych do wydania przedmiotowego zaświadczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718, ze zm., dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Wniesienie skargi kasacyjnej uruchamia kontrolę Naczelnego Sądu Administracyjnego w granicach skargi kasacyjnej nad wyrokiem wydanym przez Sąd I Instancji.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W kontrolowanej sprawie kwestią sporną jest to, czy w sprawie wydania zaświadczenia, o które wnioskował skarżący kasacyjnie znajdował zastosowanie przepis art. 218 § 2 k.p.a. w zakresie wyjaśnienia przez organ wątpliwości co do treści wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia. Innymi słowy, zarzuty skargi kasacyjnej opierają się na założeniu, że Sąd I instancji pominął w kontrolowanej przez niego sprawie kwestię zasadności zastosowania przez organy art. 218 § 2 k.p.a. w przedmiocie wyjaśnienia treści niejednoznacznego wniosku. W myśl art. 217 k.p.a. § 1. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie.§ 2. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.§ 3. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni.§ 4. Zaświadczenie wydaje się w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, jeżeli zażąda tego osoba ubiegająca się o zaświadczenie".

Zgodnie z art. 218 k.p.a. "§ 1. W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. § 2. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające".

Strona skarżąca kasacyjnie wniosła skargę kasacyjną opierając się na podstawie prawnej dotyczącej naruszenia przepisów postępowania w sposób mający znaczenie dla wyniku sprawy. W przekonaniu Sądu II instancji, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut pierwszy podnoszący naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi pomimo tego, że treść wniosku skarżącego była niejednoznaczna, a jednak zaniechano wezwania wnioskodawcy do wyjaśnienia treści wniosku bądź zastosowania takiej interpretacji wniosku, która byłaby zgodna z jego interesem.

Zdaniem Sądu II instancji, w realiach kontrolowanej sprawy uprawniona jest ocena Sądu I instancji, że skarżący kasacyjnie dopiero na etapie postępowania sądowego zmodyfikował treść swojego wniosku o wydanie spornego zaświadczenia. Ta modyfikacja jest znaczna i w zasadzie sprowadza się do zmiany treści wniosku. Na początku postępowania w sprawie o wydanie zaświadczenia, pismem z dnia 2 lutego 2014 r. M.P. wystąpił do organu I instancji z żądaniem wydania zaświadczenia o tym, że "Urząd w 2001 zabrał mi działkę szkolną". Organy zatem zgodnie z wnioskiem przyjęły, że M.P. stara się o wydanie zaświadczenia w przedmiocie odebrania przez Urząd Miejski w Ch. działki o numerze geodezyjnym [...] położonej w K. gmina Ch..

Następnie M. skarżący kasacyjnie M.P. wniosek ten zmienił, co miało miejsce na etapie postępowania sadowego. Na rozprawie w dniu [...] marca 2015 r. pełnomocnik skarżącego wskazała, że jego zamiarem było uzyskanie zaświadczenia, że był on użytkownikiem przedmiotowej działki w okresie od marca 1963 r. do czerwca 2001 r. Zatem Sąd I instancji trafnie i zgodnie z prawem skonkludował, że wprawdzie wniosek skarżącego co do zakresu jego żądania został zmodyfikowany, jednak miało to miejsce zbyt późno, bo na etapie postępowania sądowego, w związku z czym – w uprawnionej ocenie Sądu I instancji – organy administracyjnie nie miały możliwości ustosunkowania się do niego, a Sąd I instancji bada sprawę co do stanu faktycznego i prawnego istniejącego na dzień wydania kontrolowanego aktu. Jak wynika z akt sprawy, skarżący kasacyjnie sformułował na początku postępowania w sprawie wydania zaświadczenia treść, co do której żądał jej poświadczenia, i w związku z tym właściwe w sprawie wydania zaświadczenia organy procedowały mając na uwadze dosłowną treść tego wniosku.

Weryfikowały posiadane z urzędu dane pod kątem treści wniosku, która w sposób uzasadniony mogła wydać im się jednoznaczna. W konsekwencji wydawały postanowienia odmawiające wydania tego zaświadczenia. Trudno zatem czynić im zobiektywizowany zarzut, że nie wykorzystały uprawnień wynikających z treści art. 218 § 2 k.p.a. w przedmiocie dążenia do ustalenia jednoznacznej treści wniosku. Działanie organów nie wskazuje na naruszenie art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a. Skoro wnioskujący o wydanie zaświadczenia żądał wydania zaświadczenia potwierdzającego odebranie mu przez Gminę Ch. prawa do użytkowania ww. działki rolnej a wynikiem przeprowadzonej przez organy analizy akt było stwierdzenie przez nie, że M.P. w okresie od dnia [...] września 1963 r. do dnia [...] sierpnia 1986 r. zatrudniony był w szkołach podstawowych na terenie gm. Ch. i w tym czasie użytkował działkę rolną w miejscowości K., ozn. nr geodezyjnym [...], przy czym użytkowanie działki wynikało z treści art. 56 ust. 1 obowiązującej wówczas ustawy – Karta nauczyciela, którą to działkę decyzją z dnia [...] września 1997 r. Wojewoda S. przekazał na własność gminie Ch. – to w tych okolicznościach była uzasadniona odmowa wydania zaświadczenia o treści potwierdzającej odebranie mu przez Gminę Ch. prawa do użytkowania ww. działki rolnej.

Rozpatrywane zarzuty są zatem pozbawione podstaw, gdyż w przekonaniu Sądu II instancji uprawnione stanem faktycznym i prawnym kontrolowanej sprawy jest stanowisko Sądu I instancji, w myśl którego organ podjął wszystkie, dopuszczalne w tego rodzaju postępowaniu czynności wyjaśniające dla ustalenia okoliczności istotnych z punktu widzenia treści zaświadczenia żądanego przez skarżącego. Nie jest uzasadniony pogląd, że w sprawie nie było przeprowadzone przez organy postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., jednak dotyczyło ono jednak analizy posiadanych danych pod kątem treści wniosku, która nie wzbudziła wątpliwości organów.

Należy też stwierdzić, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący, a mianowicie organ dokładnie podał jakie materiały były przez niego badane oraz przedstawił wyniki tych badań. Nie można czynić organom administracyjnym zobiektywizowanego zarzutu, że nie poddały w wątpliwość treści wniosku sformułowanego przez skarżącego kasacyjnie w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r., gdyż ta treść była jasna. Jednocześnie Sąd II instancji zauważa, że obowiązujące prawo nie zawiera zasady wskazującej, że w przypadku niejednoznaczności treści wniosku o wydanie zaświadczenia należy zastosować taką interpretację wniosku, która byłaby zgodna z interesem wnioskodawcy. Tego typu teza nie znajduje oparcia w obowiązującym prawie.

Sąd II instancji przychyla się zarazem do stanowiska Sądu I instancji, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby skarżący zwrócił się ponownie z wnioskiem do Burmistrza Ch. o wydanie zaświadczenia o żądanej, zmodyfikowanej w stosunku do tej wynikającej z jego wniosku z dnia [...] lutego 2014 r., treści.

W konsekwencji powyższych ustaleń nie znajduje uzasadnionych podstaw drugi zarzut skargi kasacyjnej wskazujący naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 218 § 1 i 2 k.p.a. przez oddalenie skargi mimo przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego jedynie w minimalnym, a nie koniecznym zakresie, w szczególności pominięcie licznych, wskazywanych przez skarżącego źródeł informacji, pozwalających na ustalenie okoliczności istotnych do wydania przedmiotowego zaświadczenia. Zarzuty rozpatrywanej skargi nie wskazują dlaczego wskazywane przez skarżącego źródła informacji, pozwalające według skarżącego kasacyjnie na ustalenie okoliczności istotnych do wydania przedmiotowego zaświadczenia - miały wzbudzić wątpliwości organu co do treści wniosku o żądane zaświadczenie. W tym zakresie Sąd nie może zastąpić skarżącego kasacyjnie.

W ocenie Sądu II instancji, nie jest uzasadniony także trzeci zarzut podnoszący naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i 9 k.p.a. przez oddalenie skargi mimo rozpoznania sprawy przez organ administracyjny bez wyjaśnienia dokładnego zakresu i treści żądania skarżącego, a zatem wbrew obowiązkowi wynikającego z zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów i informowania strony o okolicznościach sprawy mogących mieć wpływ na jego prawa i obowiązki. Zdaniem Sądu II instancji, trudno jest bowiem mówić o naruszeniu zasady pogłębiania zaufania do administracji publicznej i informowania w sytuacji, w której organy w sposób uzasadniony okolicznościami sprawy nie powzięły wątpliwości do treści wniosku o wydanie zaświadczenia i prowadziły postępowanie wyjaśniające pod kątem tej treści, a nie powzięcie tychże wątpliwości jest uzasadnione stanem faktycznym sprawy, gdyż dopiero na etapie postępowania sądowego żądanie zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. zostało zmodyfikowane przez zawodowego pełnomocnika M.P.

Mając na uwadze powyższe, Sąd II instancji orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd II instancji wyjaśnia, że zgodnie z art. 254 § 1 in fine p.p.s.a. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.