Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1750/15 oddalił skargę K. B. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z dnia 31 stycznia 2014 r. K. B. zwrócił się do Komendanta Głównego SG, m. in. o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Karpackiego Oddziału SG dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] odmawiającej przyznania mu prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany przed zwolnieniem ze służby urlop wypoczynkowy i dodatkowy za lata 2009 — 2010, tj. za 64 dni oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Komendanta Głównego SG z dnia [...] maja 2013 r. nr [...].
Decyzją z dnia [...] marca 2014 r., wydaną na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a., Komendant Główny SG odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W wyniku rozpatrzenia wniosku strony o ponowne rozparzenie sprawy, Komendant Główny SG decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia [...] marca 2014 r.
K. B. zaskarżył decyzję Komendanta Głównego SG z dnia [...] lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1584/14 uchylił zaskarżoną decyzję, z powodu jej wydania w imienia piastuna organu przez pracownika, który podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu na podstawie art. 24 § 1 k.p.a.
Komendant Główny SG kolejny raz rozpoznał wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nadzorczą z dnia [...] marca 2014 r. i decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.
W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny SG, powołując się na dorobek orzecznictwa i doktryny, przybliżył instytucję stwierdzenia nieważności decyzji ze szczególnym uwzględnieniem przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem organu, decyzje objęte kontrolą nadzorczą nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Komendant wskazał, iż z dniem 5 grudnia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1351). Przepis art. 2 tej ustawy uchylił, m. in. dotychczasowe brzmienie art. 118 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej ograniczające do trzech lat wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane przed zwolnieniem ze służby urlopy wypoczynkowe lub urlopy dodatkowe oraz ekwiwalent za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 37 ust.
3. Powołana nowelizacja z dnia 27 września 2013 r. nie zawiera jednak przepisów derogacyjnych określających sposób traktowania okresów niewykorzystanych urlopów i czasu wolnego, do których funkcjonariusz nabył prawo przed dniem jej wejścia w życie. Jednocześnie z uzasadnienia projektu powołanej ustawy wynika, że obradujące wspólnie komisje senackie Komisja Praw Człowieka, Praworządności i Petycji, Komisja Rodziny i Polityki Społecznej i Komisja Ustawodawcza, wprowadziły do projektu jedną poprawkę polegającą na skreśleniu przepisu art. 10 przewidującego retroaktywne działanie nowego prawa. Komisje przychyliły się też do poglądu, że przyznanie prawa do ekwiwalentu z mocą wsteczną rodziłoby poważne konsekwencje dla finansów publicznych.
Zdaniem Komendanta Głównego SG, z przedstawionych powyżej względów organ I instancji zobowiązany był do zastosowania art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją z dnia 27 września 2013 r., pozostając w zgodzie z zasadą, w myśl której norma prawna ma zastosowanie do tych czynów, stosunków, czy zdarzeń, które powstają od momentu jej wejścia w życie. Ustawodawca mógł więc zadecydować, że od chwili wejścia w życie należy ją stosować do wszelkich stosunków, zdarzeń, czy stanów rzeczy danego rodzaju zarówno tych, które dopiero powstaną, jak i tych, które powstały przed wejściem w życie nowych norm, ale trwają w czasie dokonywania zmiany prawa.
Decyzja Komendanta Głównego SG z dnia [...] sierpnia 2015 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez K. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.pa., 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej i art. 66 ust. 2 i art. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż 23 lutego 2010 r., na dwa lata przed zwolnieniem skarżącego ze służby w SG, Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, w części obejmującej słowa "nie więcej jednak niż za ostatnie 3 lata kalendarzowe" jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt K 1/08). Wiadomym zatem już wówczas było, że również i przepis art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o SG w części ograniczającej czasowo wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, nie jest konstytucyjny a w konsekwencji, że językowe znaczenie przepisu art. 118 ust. 1 pkt. 2 ustawy o Straży Granicznej nie powinno było stanowić podstawy do wydawania decyzji odmawiającej skarżącemu ekwiwalentu za okres sprzed 3 lat.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny SG wniósł o jej oddalenie.
Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie była ona uzasadniona.
W pierwszej kolejności Sąd przypomniał, iż postępowanie w kontrolowanej sprawie toczyło się w ramach postępowania nadzwyczajnego prowadzonego na zasadach określonych w art. 156-159 k.p.a. regulujących instytucję procesowo-materialną stwierdzenia nieważności decyzji. Dalej wskazał, że zgodnie z art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – w brzmieniu obowiązującym w czasie wydania decyzji objętych kontrolą nadzorczą), funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1, ust. 3 – 8 i 12 otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielony na podstawie art. 37 ust. 3, nie więcej jednak niż za ostatnie 3 lata. Powołany przepis wskazuje, przy zastosowaniu wykładni językowej, na zawężenie prawa funkcjonariusza do otrzymania przedmiotowego ekwiwalentu do ostatnich 3 lat.
W ocenie Sądu I instancji, konstrukcja przepisu art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej, przy zastosowaniu wskazanej wykładni, nie pozostawiała organowi SG dowolności w zakresie oceny stanu faktycznego, czy też oparcia rozstrzygnięcia na uznaniu administracyjnym.
Sąd I instancji przyznał, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 23 lutego 2010 r. o sygn. akt K 1/08 orzekł o niezgodności art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji z Konstytucją RP i wyrok ten był już w obrocie prawnym, gdy organy SG orzekały o odmowie przyznania K. B. prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Zdaniem Sądu, nie oznacza to jednak, że przedmiotowym wyrokiem Trybunał Konstytucyjny uznał również niekonstytucyjność art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej, gdyż ten przepis, choć treściowo zbieżny z art. 114 ust. 1 ustawy o Policji, nie był przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego. WSA wskazał, iż w kwestii stosowania art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny przedmiotowego orzeczenia, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 2388/13 wskazując, iż stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności normy prawnej zawartej w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji nie pozostaje bez znaczenia dla stosowania normy tożsamej, która zakresowo obejmuje m.in. art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej.
Powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego chociaż obalił wyłącznie domniemanie konstytucyjności tej normy w określonej części i derogował w części wskazany przepis ustawy o Policji, w którym jest ona zamieszczona, to jednak spowodował nowy sposób interpretowania jego treści. Posłużenie się powyższymi zasadami interpretacyjnymi przy wykładni art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej jest niezbędne po wyroku Trybunału Konstytucyjnego, gdyż bez umotywowanych racji nie należy tożsamym sformułowaniom w dwóch aktach prawnych nadawać różnych znaczeń.
WSA w Warszawie powyższy pogląd w pełni podzielił. Podkreślił jednak, że został on sformułowany przez Sąd II instancji, który rozstrzygał o zasadności odmowy przyznania funkcjonariuszowi prawa do ekwiwalentu "za przedawniony urlop" w postępowaniu zwykłym (nie nadzorczym). W ocenie Sądu I instancji, o ile, jak w analizowanym przypadku, w postępowaniu zwykłym powinno dokonywać się prokonstytucyjnej wykładni przepisu prawa materialnego rangi ustawowej, polegającej na odejściu od literalnego art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o straży Granicznej, poprzez pominięcie części jego treści i niezastosowanie się przez organ do tej wykładni stanowi o naruszeniu tego przepisu w związku z ww. przepisami Konstytucji RP, o tyle w postępowaniu nieważnościowym ocena zastosowania tego przepisu, przy posłużeniu się wykładnią językową, nie może być poczytywana za rażące naruszenie prawa. Skoro przepisy prawa powodują rozbieżną wykładnię, mniej lub bardziej uzasadnioną, zatem fakt wyboru jednej z tych interpretacji przez sądy administracyjne i niezastosowanie się do niej przez organ, nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa.
W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, K. B. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie:
- I. przepisów prawa materialnego tj.:
- 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 66 ust. 2 i art. 2 Konstytucji RP w zw. z wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadą praworządności, poprzez przyjęcie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, że decyzja Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej nr [...] z dnia [...].04.2013 r., jak i decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...].05.2013 r., nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, pomimo że wydano je na podstawie niezgodnego z Konstytucją RP przepisu art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej, która to niezgodność była znana obu organom w dacie wydawania tych decyzji. Skutkiem tego decyzje te wydano w oparciu o przepis który w chwili wydawania decyzji był niezgodny z podstawowym porządkiem prawnym w RP, w sytuacji gdy organy te miały o powyższej niezgodności z porządkiem prawnym wiedzę.
- 2) art. 10 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 i art. 77 ust. 1 k.p.a., poprzez zaniechanie pouczenia skarżącego o prawie do przejrzenia całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz (cyt.): "naprowadzenia dowodów", jak również zaniechanie przesłuchania K. B. przed wydaniem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, na okoliczność pełnej wiedzy organów SG przy wydawaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. i [...] maja 2013r., iż art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o SG jest niekonstytucyjny, wobec czego decyzje owe nie powinny były zostać wydane w oparciu o niekonstytucyjną podstawę prawną. K. B. piastował stanowisko Głównego Księgowego [...] Oddziału Straży Granicznej i z racji zajmowanego stanowiska, dysponuje odpowiednią w tym zakresie wiedzą, która w sprawie nie jest ujawniana przez organy SG.
- II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 151 P.p.s.a. poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi skarżącego;
- 2) art. 145 ust. 1 pkt 1 lit a P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie,
- 3) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieujawnienie całości wywodu WSA na stronie 5 uzasadnienia wyroku (urwany wywód w pierwszym akapicie od góry na zdaniu cyt.: "Ponadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r..."), co nie pozwala na pełną kontrolę instancyjną, odnośnie wyjaśnienia podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia.
Jednocześnie skarżący kasacyjnie wniósł o zwrócenie się przez tutejszy Sąd do Trybunału Konstytucyjnego z żądaniem stwierdzenia niekonstytucyjności art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej, w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania decyzji objętych kontrolą nadzorczą (Dz.U. z 2013 r. poz. 267) przez to, że przepis ograniczał prawo funkcjonariusza do otrzymania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy do ostatnich 3 lat. Skarżący kasacyjnie wskazał, iż z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA, wnosić należy, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. K 1/08 o niezgodności art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji z Konstytucją RP nie miał wpływu na niekonstytucyjność przepisów art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej, gdyż zdaniem WSA, przepis ten choć treściowo zbieżny z art. 114 ust. 1 ustawy o Policji, nie był przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego.
Tymczasem - choć wprawdzie w wyroku TK sygn. K 1/08 nie wypowiedział się na temat art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o SG - to jednak identyczność regulacji prawnych zawartych w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji oraz w art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o SG - przesądzała również o niekonstytucyjności art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o SG, w wyrok ten nie mógł być inaczej odczytany, o czym świadczy zresztą późniejsza nowelizacja ustawy o Straży Granicznej, w wyniku której znowelizowano przepis art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o SG, wyłączając jego niekonstytucyjność o której była mowa w wyroku TK sygn. K 1/08.
W oparciu o powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono jednak takich przesłanek.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym – nieważnościowym. Celem takiego postępowania jest zweryfikowanie, czy decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się strona, jest obarczona którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. W przypadku wady rażącego naruszenia prawa wadliwość decyzji sprowadza się do oczywistej sprzeczności treści decyzji z jednoznacznie brzmiącym przepisem prawa obowiązującego w dacie jej wydania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie już prezentowany był pogląd, że jako rażącego naruszenia prawa, dającego podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, nie należy traktować błędów w wykładni prawa, ale przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (zob. wyrok NSA z dnia 27.10.1998 r. sygn. akt. II SA 1202/98, LEX nr 41891). Powołanie się na rażące naruszenie prawa, może dotyczyć tylko sytuacji wyjątkowych, gdzie takie naruszenie jest oczywiste i nie wynika z błędnej czy niejednolitej interpretacji przepisów (tak m.in. w wyroku NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 878/10, orzeczenie dostępne na stronie www.orzeczenia.gov.pl).
Wstępnym warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., jest stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny (zob. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", 12 wydanie, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2012, str. 634). Taka sytuacja nie występowała w dacie wydania decyzji objętych kontrolą nadzorczą, gdy chodzi o brzmienie art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675), w części ograniczającej czasowo wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane przed zwolnieniem ze służby urlopy.
Należy podkreślić, że przepis ten nie został zakwestionowany i derogowany przez Trybunał Konstytucyjny. Wyrokiem z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt K 1/08 Trybunał Konstytucyjny stwierdził jedynie niekonstytucyjność, w określonej części, przepisu art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Fakt, że przepis ten był treściowo zbieżny z ówczesnym brzmieniem art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o SG, powodował, iż wyrok ten powinien stanowić wskazówkę interpretacyjną przy wykładni art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o SG. W 2013 r. przepis ten w dalszym ciągu budził jednak wątpliwości. Początkowo, zarówno organy Straży Granicznej, jak i wojewódzkie sądy administracyjne, mając na uwadze, że przepis ten nie został derogowany z systemu prawnego, nadal kierowały się literalną wykładnią art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o SG (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach: z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1448/12, z 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 725/13, z 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 148/13, z 12 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1306/14).
Stanowisko to zostało skorygowane przez Naczelny Sąd Administracyjny dopiero w wyroku z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1180/13, gdzie wskazano na konieczność zastosowania wykładni tego przepisu uwzględniającej treść i motywy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt K 1/08. Nie ulega więc wątpliwości, iż w praktyce orzeczniczej organów administracji publicznej, jak i sądów administracyjnych, stosowanie art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o SG, wywoływało rozbieżności interpretacyjne. Różnie postrzegano możliwość zastosowania przy jego interpretacji wykładni dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 23 lutego 2010 r. W tych warunkach przyjęcie przez organy Straży Granicznej jednego z możliwych kierunków wykładni art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o SG, zgodnego z prezentowaną ówcześnie linią orzeczniczą sądów administracyjnych, nie może zostać ocenione jako rażące naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Stanowisko organów zaprezentowane w decyzjach z 2013 r., przyjmujące jedną z możliwych interpretacji omawianego przepisu, mogło podlegać korekcie w postępowaniu zwykłym, a nie w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.
Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż występujące w tym zakresie wady, nie dawały podstaw do stwierdzenia nieważności tych decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Z tych względów podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 66 ust. 2 i art. 2 Konstytucji RP nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty naruszenia art. 10 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 i art. 77 ust. 1 K.p.a. Skarżący kasacyjnie nie wskazał takich uchybień wskazanym normom prawa procesowego, które w warunkach niniejszej sprawy miałyby jakikolwiek wpływ na jej wynik. Zarzuty te w istocie zmierzają do podważenia merytorycznej zasadności decyzji odmawiających skarżącemu wypłaty spornego ekwiwalentu, kwestionując poprawność zastosowania przepisów prawa materialnego, w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lutego 2010 r. Na ten aspekt sprawy skarżący zwracał uwagę już we wniosku wszczynającym to postępowanie. Kwestie z tym związane zostały jednak już omówione. Nie może przy tym budzić wątpliwości, iż treść tego wyroku była organom znana. Nie zachodziła zatem potrzeba przeprowadzenia dowodów na tę okoliczność a stanowisko skarżącego w tej kwestii, było przedmiotem analizy organów, zarówno w toku postępowania zwykłego, jak i w trybie nadzwyczajnym.
Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wskazane w skardze kasacyjnej wady uzasadnienia zaskarżonego wyroku dotyczą fragmentu wstępnego, poprzedzającego merytoryczne rozważania Sądu I instancji. Urwane zdanie w tej części uzasadnienia, nie miało żadnego wpływu na możliwość dokonania merytorycznej oceny zaskarżonego wyroku w ramach sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej. W pisemnych motywach wyroku przedstawiono bowiem stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano podstawę prawną oddalenia skargi. Sąd I instancji w dostateczny sposób wyjaśnił również motywy podjętego rozstrzygnięcia.
Podsumowując należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji dokonał należytej kontroli legalności zaskarżonej decyzji i prawidłowo orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw, aby w tej sprawie wystąpić z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, gdyż ewentualny wyrok tego Sądu w kwestiach wskazanych w petitum skargi kasacyjnej wypełniałby przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., będącą podstawą wznowienia postępowania, nie zaś stwierdzenia nieważności decyzji. Nie miałby zatem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, której przedmiotem była dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena prawidłowości decyzji wydanych w postępowaniu nadzorczym.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.