Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2691/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. T., D. M., Z. K. i A.T. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Powiatu w N. z [...] kwietnia 1974 r. o ustaleniu odszkodowania na rzecz spadkobierców J. T. za przejętą nieruchomość położoną w S., oznaczoną jako działka ew. nr [...] o pow. 4370 m2..
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w N. w dniu [...] października 1973 r. podjęło uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia granic terenów budowlanych przejmowanych na własność Państwa we wsi S. na obszarze gminy S. w powiecie n.. W załączniku do tej uchwały w wykazie gruntów przejmowanych na własność Państwa, pod poz. 6 wymieniono przedmiotową nieruchomość.
Decyzją z [...] kwietnia 1974 r. Naczelnik Powiatu w N. ustalił odszkodowanie dla spadkobierców J. T. za przejętą nieruchomość w wysokości 6 629 zł za grunt oraz 10 878 zł za inne składniki nieruchomości.
Pismem z [...] marca 2015 r. S. T., D. M., Z. K. i A. T. wnieśli o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, zwanej dalej "decyzją z 1974 r.". W uzasadnieniu wniosku wskazano na brak rozprawy, brak zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania o ustalenie odszkodowania, brak przedstawienia opinii biegłego, niewysłuchanie biegłego na rozprawie i niewskazanie podmiotu uprawnionego do wypłaty odszkodowania.
Decyzją z [...] listopada 2015 r. Wojewoda Pomorski odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z 1974 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniosły osoby żądające stwierdzenia nieważności powyższej decyzji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (Ministra Infrastruktury i Budownictwa) wskazano, co następuje.
Przedmiotową nieruchomość objęto uchwałą Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w N. z [...] października 1973 r. Podstawę tej uchwały stanowił art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarach wsi (Dz. U. z 1969 r. Nr 27, poz. 216), zwanej dalej "ustawą z 1961 r." Decyzję z 1974 r. wydano na podstawie art. 10 ustawy z 1961 r., stąd Wojewoda Pomorski winien był ocenić to orzeczenie pod kątem zgodności z przepisami tej ustawy.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z 1961 r. za grunty przejęte na własność Państwa odszkodowanie ustalane i wypłacane było według zasad określonych w przepisach ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94), zwanej dalej "ustawą z 1958 r.", z uwzględnieniem przepisów ustawy z 1961 r. Art. 10 ust. 2 ustawy z 1961 r. stanowił, że po objęciu gruntów w faktyczne władanie właściwy organ wydawał decyzję, która powinna była w szczególności zawierać ustalenie odszkodowania i terminu jego zapłaty oraz wymienienie osób uprawnionych do otrzymania odszkodowania. Przepisy ustawy z 1961 r. ani przepisy wykonawcze do tej ustawy nie precyzowały jednoznacznie trybu ustalania odszkodowania. Rozporządzenie Ministra Rolnictwa z dnia 22 maja 1973 r. w sprawie odszkodowania za przejęte na własność Państwa tereny budowlane oraz zbywania działek budowlanych na obszarach wsi (Dz. U. z 1973 r. Nr 20, poz. 117) wskazywało, że odszkodowanie ustalał właściwy do spraw rolnych organ prezydium powiatowej rady narodowej, stosownie do przepisów o wywłaszczeniu nieruchomości, zawartych w ustawie z 1958 r. Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z 1958 r. odszkodowanie za grunty rolne ustalane było według stawek przewidzianych przy sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych, powiększonych najwyżej do pięciokrotnej wysokości.
Cena za grunty, o jakich mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z 1958 r. ustalana była w oparciu o zarządzenie Ministra Rolnictwa z dnia 22 stycznia 1974 r. w sprawie ceny, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych (M. P. z 1974 r. Nr 7, poz. 54). Właściciele nieruchomości otrzymywali więc odszkodowanie obliczane w drodze przemnożenia stawki odszkodowania za 1 m2, ustalanej zarządzeniem właściwego organu, przez liczbę metrów kwadratowych przejmowanej przez Państwo nieruchomości. Zgodnie z § 1 uchwały nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w N. z [...] marca 1971 r. w sprawie podwyższenia stawek odszkodowania za grunty przejęte na własność Państwa z przeznaczeniem na działki budowlane na obszarach wsi powiatu n., stawka odszkodowania za przejęte na własność Państwa grunty przeznaczone pod budownictwo we wsi S. została podniesiona do 200%, a załącznik do tej uchwały wskazywał na stawkę odszkodowania za 1 m2 w konkretnej klasie.
Wojewoda Pomorski pozyskał ze Starostwa N. informację pochodzącą z operatu technicznego ([...]), że przedmiotowa nieruchomość posiadała następujące klasy użytków: RV - 2 000 m2 i LIV - 2 370 m2. Z załącznika do uchwały z [...] marca 1971 r. wynika, że stawka za grunty rolne klasy V we wsi S. wynosiła 1,30 zł za 1 m2, a za łąkę klasy IV - 1,70 zł za 1 m2.
Tym samym w oparciu o przeszacowanie powierzchni przejętej nieruchomości, tj. 1,30 x 2 000 + 1,70 x 2 370 = 2 600 + 4 029 = 6 629. Kwota 6 629 zł została przyznana za przejęty grunt decyzją z 1974 r.
Nie jest więc zasadne twierdzenie, aby przyznane odszkodowanie za grunt zostało ustalone w nieprawidłowej wysokości, co przemawia za odmową stwierdzenia nieważności decyzji z 1974 r.
Ponadto odszkodowanie zostało także przyznane za inne składniki nieruchomości. Wojewodzie nie udało się pozyskać akt archiwalnych związanych z postępowaniem odszkodowawczym w związku z przejęciem przedmiotowej nieruchomości. Szczątkowy materiał dowodowy nie może przesądzać, że decyzję z 1974 r. wydano z naruszeniem procedury lub prawa materialnego. Nie można więc stwierdzić, czy zaszły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z 1974 r. Niemożność odszukania przez organ nadzorczy określonego dokumentu nie oznacza, iż nie funkcjonował on w obrocie prawnym, w szczególności jeżeli na jego istnienie wskazują inne dokumenty zgromadzone w toku postępowania.
Wbrew twierdzeniom wnioskodawców, przed wydaniem decyzji z 1974 r. organ nie był zobowiązany do przeprowadzenia rozprawy. Nie zostało to wprost wyrażone w przepisach ustawy z 1961 r. Zasady ustalania odszkodowania w ustawie z 1958r. uregulowano w rozdziale 2 "Odszkodowanie", natomiast obowiązek przeprowadzenia rozprawy wynikał z rozdziału 3 "Postępowanie wywłaszczeniowe". Przeprowadzenie rozprawy wiązało się ściśle z postępowaniem wywłaszczeniowym, a nie odszkodowawczym. Kwestia, czy organ ma obowiązek przeprowadzenia rozprawy przed wydaniem decyzji o odszkodowaniu budzi wątpliwości interpretacyjne i rozpatrywana była w orzecznictwie na gruncie ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 27, poz. 192), zwanej dalej "ustawą z 1972 r.".
W orzecznictwie uznano, że na gruncie ustawy z 1972 r. przed wydaniem decyzji o odszkodowaniu nie było konieczne przeprowadzenie rozprawy odszkodowawczej.
Odnosząc się do zarzutu przyznania odszkodowania na rzecz spadkobierców J. T., podczas gdy stroną decyzji organ uczynił M. T. - żonę organ wskazał, że postępowanie o stwierdzeniu nabycia spadku po J. T. przeprowadzono w 1982 r., a zatem 8 lat po wydaniu decyzji o odszkodowaniu.
Brak udziału spadkobierców w postępowaniu odszkodowawczym może stanowić przesłankę wznowieniową. Jednakże z postanowienia Sądu Rejonowego w E. z [...] marca 1982 r., sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po J. T. zmarłym [...] lutego 1972 r. wynika, że wchodzące w skład spadku gospodarstwo rolne w S. dziedziczy jego żona M. T. w całości. Oznacza to, że decyzja nie została wydana z pominięciem spadkobierców. Organ co prawda nie dysponował dokumentem wskazującym na spadkobierców J. T., jednakże decyzja została skierowana do M. T., która jako jedyna dziedziczyła gospodarstwo rolne.
Brak jest również podstaw do stwierdzenia, aby decyzja z 1974 r. wypełniała pozostałe przesłanki z art. 156 § 1 K.p.a.
Zasada praworządności nie uzasadnia rozwiązania prawnego umożliwiającego stwierdzenie nieważności decyzji, gdy korzystała ona przez kilkadziesiąt lat z domniemania zgodności z prawem, wywołuje skutki polegające na nabyciu prawa lub ukształtowaniu ekspektatywy nabycia praw przez jej adresatów, a dodatkowo przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter niedookreślony i jej wykładnia ukształtowała się w orzecznictwie na długo po wydaniu decyzji. Nie służyłoby to realizacji zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasady pewności prawa, wynikających z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt P 46/13).
Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] lipca 2016 r. wnieśli S. T., D. M., Z.K. i A. T. zarzucając jej naruszenie:
- - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przez błędne uznanie, że art. 9 ust. 1 ustawy z 1961 r. nie zobowiązywał organu do stosowania wszystkich przepisów ustawy z 1958 r., lecz jedynie jej rozdziału 2 ("Odszkodowanie"); zawarty w art. 9 ust. 1 ustawy z 1961 r. zwrot "z uwzględnieniem postanowień niniejszej ustawy" nie wyłącza stosowania ustawy z 1958 r., a jedynie je uzupełnia;
- - art. 7 i 77 K.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że przed wydaniem decyzji z 1974 r. być może sporządzono opinię biegłego w przedmiocie oszacowania wartości przedmiotowej nieruchomości i przeprowadzono rozprawę administracyjną.
Skarżący zarzucili również, że organ błędnie:
- - nie rozróżnia przepisów ustawy z 1961 r. i ustawy z 1972 r., ponieważ pierwsza z nich wskazywała, że odszkodowanie ustala się i wypłaca na podstawie ustawy z 1958 r. (art. 9 ust. 1), a druga - że jedynie wypłaca na podstawie tej ustawy (art. 5 ust. 2);
- - uznał, że stwierdzenie nieważności decyzji z 1974 r. podważyłoby zaufanie obywateli do Państwa, a jest odwrotnie, gdyż poza skarżącymi nie ma innych osób, które mogłyby być dotknięte orzeczeniem organu.
Uzasadniając wymieniony na wstępie wyrok Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że podziela argumentację organu (z poniższym zastrzeżeniem), a jej ponowne przytaczanie z uwagi na uprzednie szczegółowe jej zreferowanie, byłoby bezzasadne.
Zdaniem Sądu, czynności (określone w rozdziale 3 ustawy z 1958 r.) dotyczące m.in. zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania, przeprowadzeniu rozprawy, sporządzenia opinii biegłego i wysłuchanie jej na rozprawie nie mają zasadniczego znaczenia w sprawie. Innymi słowy, nawet gdyby - wbrew ustaleniom organu - ich nie dokonano, to i tak nie można byłoby uznać, że decyzja z 1974 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
Skarżący nie wykazali ani Sąd z urzędu nie dostrzegł, aby ewentualny brak dokonania czynności, o których mowa w rozdziale 3 ustawy z 1958 r., spowodował skutki ekonomiczne lub gospodarcze, wywołane decyzją, niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa - tzn. charakter stwierdzonego naruszenia ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznego aktu administracyjnego.
Po pierwsze, brak przedmiotowych czynności nie pozostaje w związku z materialną zasadnością przejęcia nieruchomości, ponieważ kwestionowaną decyzją z 1974 r. jedynie ustalono z tego tytułu odszkodowanie.
Po drugie, i co bardzo istotne - ich brak nie musiał mieć także wpływu na wysokość odszkodowania. Nawet bowiem w przypadku nieprzeprowadzenia tych czynności, w szczególności niesporządzenia opinii biegłego i braku rozprawy, odszkodowanie za grunty rolne - stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy z 1958 r. - ustalane było według stawek przewidzianych przy sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych, powiększonych najwyżej do pięciokrotnej wysokości. Odszkodowanie, jakie mogła uzyskać strona, gdyby w istocie dokonano czynności z rozdziału 3 ustawy z 1958 r., odpowiadałoby więc wysokości odszkodowania ustalonego kwestionowaną decyzją z 1974 r.
Brak z kolei podstaw do przyjęcia (nie uprawdopodobniono tego nawet na etapie skargi), aby wadliwie ustalono odszkodowanie za pozostałe składniki nieruchomości. Wobec niezachowania dokumentów odzwierciedlających dokonane szacunki, nie sposób po upływie tak znacznego okresu czasu uznać, że doszło w tym zakresie do oczywistych naruszeń prawa.
W świetle powyższego, w ocenie Sądu pierwszej instancji, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest:
- - okoliczność, że żadne dokumenty zgromadzone w postępowaniu nie potwierdzają dokonania czynności określonych w rozdziale 3 ustawy z 1958 r.; niezależnie od tego należy wskazać, że jeżeli postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji prowadzi się po upływie 40 lat od jej wydania, to nie można zasadnie przyjąć, że dokument, którego nie udało się odnaleźć, nie istniał; z samego uzasadnienia decyzji z 1974 r., choć jest ona zdawkowa, wynika m. in., że na etapie przyjęcia nieruchomości sporządzono protokół, którego treść odzwierciedlała inne niż grunt składniki nieruchomości; oznacza to, że musiała istnieć pewna dokumentacja sprawy; samo założenie, że zawiera ona braki, nie może być podstawą podważenia ostatecznego orzeczenia;
- - powołanie się przez organ na przepisy ustawy z 1972 r., ponieważ - jak już wyżej wskazano - nawet jeżeli uznać, że przepisy rozdziału 3 ustawy z 1958 r. miały zastosowanie i czynności te rzeczywiście zostały dokonane, to i tak brak podstaw do uznania jakoby wysokość odszkodowania została ustalona w kwocie oczywiście zaniżonej.
Następnie Sąd powołał się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt P 46/13 i podkreślił, że od wydania kwestionowanej decyzji z 1974 r. nastąpił znaczny upływ czasu (ponad 40 lat). Poza tym nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że podmiotem, który nabył prawo na podstawie decyzji z 1974 r. jest wyłącznie spadkobierca właściciela (prawo do odszkodowania). Jest nim również Skarb Państwa, a nabyte przez niego prawo polega na ustaleniu konkretnej, ale nie większej niż określonej w decyzji z 1974 r., wysokości odszkodowania do wypłaty.
W ocenie Sądu, uchybienie (o ile do niego doszło) w niezastosowaniu reguł wynikających z rozdziału 3 ustawy z 1958 r. nie skutkowało oczywistym brakiem możliwości uzyskania słusznego odszkodowania w granicach przewidzianych ówczesnymi regułami. Nie można też uznać, aby pociągało skutki społeczne czy ekonomiczne, które byłyby nie do zaakceptowania w praworządnym państwie.
Powyższe przesądza, że nie doszło naruszenia powołanych w skardze przepisów, a organ - odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji z 1974 r. - nie naruszył prawa. Wobec tego Sąd oddalił skargę.
Skarżący reprezentowani przez pełnomocnika wnieśli od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną zarzucając w niej naruszenie:
- 1. art. 9 ust. 1 ustawy z 1961 r. w związku z art. 22 i nast. ustawy z 1958 r. poprzez zaniechanie dokonania interpretacji wskazanych przepisów,
- 2. art. 7 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że działanie organów władzy państwowej z pominięciem obowiązujących przepisów prawa (ustawy z 1961 r., ustawy z 1958 r.) nie narusza rażąco prawa, jeśli skutki ekonomiczne i gospodarcze, które wywołuje decyzja, są możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności państwa
- 3. art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o przypuszczenie co do istnienia dowodów, których to istnienia nie uprawdopodabniają żadne inne dowody zgromadzone w sprawie, a które to przypuszczenie jest sprzeczne z twierdzeniami strony skarżącej i zasadami logicznego rozumowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W związku z powyższym pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, albowiem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Autor skargi kasacyjnej zarzucił wyrokowi WSA w Warszawie naruszenie art. 9 ust. 1 ustawy z 1961 r. w związku z art. 22 i nast. ustawy z 1958 r. poprzez zaniechanie dokonania interpretacji wskazanych przepisów.
Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę na niewłaściwe i niezrozumiałe sformułowania powyższego zarzutu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocenił legalność decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Powiatu w N. z [...] kwietnia 1974 r. o ustaleniu odszkodowania na rzecz spadkobierców J. T..
Jak wynika z treści uzasadnienia wyroku Sądu I instancji poddał on analizie wspomniany przepis art. 9 ust. 1 ustawy z 1961 r. i stwierdził, że odszkodowanie, za grunty przejmowane na własność Państwa, było ustalone i wypłacone według zasad określonych w przepisach ustawy z 1958 r.
W myśl art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego lub procesowego, jeżeli chodzi o naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
Autor skargi kasacyjnej podniósł natomiast, że Sąd pierwszej instancji "zaniechał dokonania interpretacji" nie precyzując w zarzutach skargi kasacyjnej ani w jej uzasadnieniu co rozumie pod tym pojęciem.
Naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni to zazwyczaj przyjęcie przez Sąd niewłaściwej interpretacji przepisu np. wykładnia gramatyczna zamiast celowościowej, ale taki zarzut nie został w skardze podniesiony.
Zaniechanie interpretacji przepisu to w gruncie rzeczy w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odmowa zastosowania danego przepisu.
W tym miejscu należy przypomnieć, że przepisy prawa materialnego stosują organy administracji, a do sądu administracyjnego należy kontrola prawidłowości ich zastosowania.
Nadto w skardze kasacyjnej podniesiono też zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że działanie organów władzy państwowej z pomięciem obowiązujących przepisów prawa (ustawy z 1961 r. i ustawy z 1958 r.) nie narusza rażąco prawa, jeżeli skutki ekonomiczne i gospodarcze, które wywołuje decyzja, są możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności państwa.
Artykuł 7 Konstytucji RP stanowi, że "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa" i według przyjętego w orzecznictwie TK rozumienia tego przepisu (zasada legalizmu) kompetencja organu do działania powinna opierać się na wyraźnie sformułowanym przepisie prawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela wspomnianego zarzutu skargi kasacyjnej, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie opierał swojego rozstrzygnięcia na analizie art. 7 Konstytucji RP.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzega, aby w jakimkolwiek stopniu organy administracji lub Sąd pierwszej instancji naruszyły zasadę legalizmu.
WSA w Warszawie bardzo dokładnie uzasadnił swoje stanowisko. Przedstawił, na czym polegała procedura odszkodowania i jak ustalono wysokość odszkodowania. Sąd odniósł się też do problematyki rażącego naruszenia prawa i wyczerpująco uzasadnił, dlaczego w przedmiotowym przypadku nie mamy do czynienia z przesłankami wynikającymi z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. WSA w Warszawie prawidłowo też uzasadnił kwestię uczestnictwa stron w postępowaniu administracyjnym i wykazał, że nie doszło także w tym zakresie do rażącego naruszenia prawa.
W skardze kasacyjnej wskazano też na naruszenie prawa procesowego, tj. art. 134 P.p.s.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o przypuszczenie co do istnienia dowodów, których to istnienia nie uprawdopodabniają żadne inne dowody zgromadzone w sprawie.
Przedstawiony zarzut jest również niezrozumiały, gdyż z art. 134 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przepis ten stanowi o bardzo ważnej zasadzie działania Sądu pierwszej instancji, tj. braku związania zarzutami skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia powyższego przepisu przez WSA w Warszawie.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, gdyż nie zawierała usprawiedliwionych podstaw.