Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 grudnia 2012 r., II SA/Wa 622/12 oddalił skargę I. S., M. S. oraz M. S. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Gdyni decyzją nr [...] z [...] grudnia 2011 r., wydaną na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., nr 206, poz. 1367 ze zm.) i art. 29 wymienionej ustawy w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2010 r. w związku z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 28, poz. 143), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2010 r., odmówił przyznania I. S., M. S. i M. S. prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] kl. [...] w Gdyni. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że lokal mieszkalny został przydzielony decyzją przydziału osobnej kwatery stałej z [...] lipca 1995 r. R. S. Przy ustalaniu należnej powierzchni mieszkalnej kwatery uwzględniono żonę I., córkę M. i syna M. Związek małżeński I. i R. S. został rozwiązany przez rozwód 7 marca 2006 r. wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku Wydział II Cywilny Rodzinny (sygn. akt II C 5611/05).
Sąd odstąpił od orzekania o sposobie korzystania ze wspólnego mieszkania. Następnie R. S. zawarł nowy związek małżeński z A. B. Wraz z żoną, synem żony M. B. i synem P. S., decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego w Poznaniu z [...] stycznia 2009 r. uzyskał prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w garnizonie, w którym pełni służbę wojskową. W związku z faktem, że nie miał możliwości wywiązania się z obowiązku przekazania do dyspozycji oddziału zajmowanego lokalu mieszkalnego, w którym pozostawił byłą żonę i dzieci – skierował na ręce Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Gdyni wniosek adresowany do Ministra Obrony Narodowej o wydanie na ich rzecz decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.
Również I. S. wraz z dziećmi złożyła tożsamy wniosek, argumentując go silnymi związkami z obecnym miejscem zamieszkania oraz sytuacją zdrowotną i społeczną. Decyzją nr [...] z [...] października 2009 r. Dyrektor OR WAM w Gdyni odmówił przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, wskazując, że w sprawie nie została spełniona przesłanka wyjątkowości sytuacji, w jakiej znalazła się I. S. wraz z dziećmi. Na skutek wniesienia odwołania decyzja ta została uchylona przez Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z [...] grudnia 2009 r. i przekazana do ponownego rozpatrzenia z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości oraz na konieczność wykazania wyjątkowości sytuacji przez wnioskodawców, jak również wysokości dochodów i stanu zdrowotnego I. S. oraz miejsca zamieszkania M. S. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, organ uzyskał od I. S. oświadczenie, że zajmowany przez nią lokal stanowi centrum życiowe dla niej, jej syna M. i córki M., która podjęła zatrudnienie w Warszawie wyłącznie ze względów finansowych.
Natomiast nie otrzymał od I. S. dokumentów świadczących o wyjątkowości sytuacji. Dlatego też decyzją z [...] maja 2011 r., wydaną na podstawie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2010 r. ponownie odmówił przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, z uwagi na brak przesłanki umożliwiającej wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania. Wskutek wniesienia odwołania, Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z [...] lipca 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał na konieczność ponownej oceny sytuacji I., M. i M. S. w oparciu o aktualną dokumentację. W celu realizacji powyższych zaleceń, Dyrektor OR WAM w Gdyni, pismami z 31 sierpnia 2011 r. wystąpił do I., M. i M. S. z żądaniem uzupełnienia dotychczas zgromadzonych akt o aktualną dokumentację obrazującą sytuację: mieszkaniową, rodzinną, materialno-bytową, zdrowotną, zawodową i finansową.
Na pisma te organ nie uzyskał odpowiedzi mimo dwukrotnego stawiennictwa M. S. w organie. Z uwagi na brak podjęcia jakichkolwiek działań ze strony wnioskodawców oraz niedostarczenie żądanej dokumentacji, Dyrektor OR WAM w Gdyni w oparciu o dotychczas zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdził, że Wojskowa Agencja Mieszkaniowa została powołana w celu zabezpieczania potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych, stąd możliwość zadysponowania lokalem mieszkalnym na rzecz osoby nie będącej żołnierzem musi być uzależniona od zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych tej kategorii osób. Organ wyjaśnił, że wyjątkowości sytuacji należy upatrywać w takich stanach i zdarzeniach, które w sposób oczywisty odbiegają od ogólnie akceptowanej normy. Rozpatrując wniosek, złożony w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowani Sił Zbrojnych RP, dyrektor oddziału regionalnego Agencji zobowiązany jest dokonać wnikliwych ustaleń w obrębie okoliczności faktycznych, charakteryzujących sytuację, w jakiej znajduje się wnioskodawca.
Sytuacja życiowa i mieszkaniowa I., M. i M. S., przedstawiona przez nich w dotychczasowej korespondencji, jak również we wniosku R. S., nie daje podstaw do stwierdzenia, że zostały spełnione przesłanki wyjątkowości, które usprawiedliwiałyby zadysponowanie na rzecz I. S. i jej dzieci lokalem z zasobów Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, zwłaszcza wobec niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych kadry zawodowej w garnizonie Gdynia. Organ podkreślił, że I. S. oraz jej dzieci są osobami pełnoletnimi, nie cierpiącymi na poważne schorzenia, a więc zdolnymi do podjęcia pracy zarobkowej. Fakt orzeczenia rozwiązania małżeństwa, związki edukacyjne, zawodowe czy też sąsiedzkie z aktualnym miejscem zamieszkania nie stanowią wyczerpującej przesłanki do zastosowania trybu określonego w przepisie art. 29 ustawy. Zdaniem organu, bez znaczenia dla oceny istnienia przesłanek wyjątkowości pozostaje fakt wieloletniego zamieszkiwania (bez posiadania samodzielnego tytułu prawnego) w lokalu, czy też zameldowanie pod danym adresem. Z faktu zameldowania w danym lokalu nie można bowiem wywodzić praw do uzyskania tytułu prawnego do tego lokalu.
Od decyzji tej skarżący złożyli odwołanie, w którym ponownie zwrócili się z prośbą o rozpatrzenie możliwości przyznania im prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Podnieśli, że ze względu na sytuację rodziny, zmiana lokalu mieszkalnego niosłaby za sobą skutki niekorzystne dla sytuacji materialnej, jak i życiowej członków rodziny. Wskazali, że żadnemu z członków rodziny nie przysługuje lokal zastępczy, jak również nie posiadają możliwości finansowych do wynajmu nowego lokalu. Jednocześnie podali, że będą starać się o przydział mieszkania socjalnego, jednak z uwagi na czas oczekiwania i ilość dostępnych lokali szanse zdobycia takiego lokalu w czasie najbliższym są znikome.
Reasumując skarżący wnieśli o przyznanie prawa do zajmowanego lokalu na stałe, a jeżeli taka możliwość nie istnieje to do czasu ukończenia studiów przez M. S. Odnosząc się do zarzutu niedostarczenia pełnej dokumentacji, wyjaśnili, że brak kontaktu z organem spowodowany był czynnikami od nich niezależnymi.
Prezes Agencji Mieszkaniowej zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy tę decyzję.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Pismem z 8 grudnia 2012 r. skarżący podtrzymali wniesioną skargę i podnieśli, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów określonych w art. 107 K.p.a., bowiem podpis złożony pod decyzją nie zawiera określenia stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Ponadto zaskarżona decyzja nie zawiera w podstawie prawnej przepisu o charakterze materialnoprawnym. Jednocześnie skarżący wskazali, że wyjątkowość ich sytuacji polega m.in. na tym, iż zostali nagle opuszczeni przez męża i ojca, który w trakcie trwania małżeństwa ze skarżącą, założył nową rodzinę. Nie jest to w żadnej mierze sytuacja typowa. Był to ogromny dramat w życiu ich rodziny, który miał wpływ na dalsze ich życie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd wskazał, że skarżący nie wykazali wystąpienia przesłanek wydania pozytywnej dla nich decyzji organu.
Od tego wyroku M. i M. S. złożyli skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucili naruszenie przepisów postępowania:
1/ art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a. i brak zastosowania art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – tj. przez orzeczenie o oddaleniu skargi zamiast stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, mimo że decyzja ta jest nieważna z uwagi na brak wskazania stanowiska służbowego osoby ją wydającej;
2/ art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 10 § 1 k.p.a.; przez niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) lub c) p.p.s.a., tj. orzeczenie o oddaleniu skargi zamiast o jej uwzględnieniu i uchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo naruszenia przepisów k.p.a. mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:
- - art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności brak uprzedzenia stron o gotowości wydania decyzji, a tym samym uniemożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i zgłoszenia wniosków dowodowych;
- - art. 10 § 1 k.p.a. przez wydanie decyzji bez zawiadomienia skarżących o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i żądań.
Zarzucono też naruszenie prawa materialnego:
1/ art. 29 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych RP poprzez błędną wykładnię polegającą na:
- - uznaniu, że to na składającym wniosek ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się ona w sytuacji wyjątkowej, podczas gdy żaden przepis nie nakłada takiego obowiązku;
- - przyjęciu, że dla oceny zasadności złożonego w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych RP ma znaczenie stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych w danym garnizonie;
2/ art. 29 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych RP przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w wypadku skarżących i I. S. nie zachodzą wyjątkowe powody przemawiające za przyznaniem im prawa do lokalu, mimo że nie został ustalony pełny i kompletny stan faktyczny.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim wskazać trzeba, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. nr 28, poz. 143), zmieniającej brzmienie przepisu art. 29 ustawy o zakwaterowaniu, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy stosuje się przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu dotychczasowym. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed 1 lipca 2010 r., a zatem podlega ona rozpatrzeniu zgodnie z przepisami ustawy o zakwaterowaniu w brzmieniu sprzed nowelizacji.
Stosownie do treści przepisu art. 29 ustawy w sytuacji wyjątkowej dyrektor oddziału regionalnego Agencji, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej. Powołany przepis uzależnia możliwości wydania pozytywnej dla strony decyzji od zaistnienia łącznie dwóch przesłanek, tj. wykazania przez stronę wyjątkowej sytuacji, w której się znalazła oraz wyrażenia zgody na wydanie takiej decyzji przez Ministra Obrony Narodowej.
Z brzmienia tego przepisu wynikają dwie istotne dla rozpoznania niniejszej sprawy okoliczności. Pierwszą z nich jest spełnienie przesłanki wystąpienia sytuacji wyjątkowej po stronie skarżących, drugą zaś uznaniowy charakter decyzji.
Odnosząc się do pierwszej z nich wskazać trzeba, że – jak zasadnie wskazał sąd pierwszej instancji – w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że o wyrażenie zgody do Ministra Obrony Narodowej należy zwrócić się dopiero wówczas, gdy w sprawie zostanie ustalona wyjątkowa sytuacja strony ubiegającej się o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w określonym lokalu mieszkalnym. Wynikają z tego dwie istotne okoliczności. Przede wszystkim, to na osobie składającej wniosek o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, pozostającym w zasobie mieszkaniowym WAM, w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu, ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się ona w "sytuacji wyjątkowej". Wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskujących leży w ich interesie i to oni powinni wykazać inicjatywę przedstawienia wszelkich dokumentów czy twierdzeń, które pozwolą organowi na ocenę, czy zachodzą przesłanki wydania wspomnianej decyzji.
To charakter przedmiotowej sprawy powoduje, że ciężar udowodnienia ustawowej przesłanki z art.29 ustawy tj "sytuacji wyjątkowej" spoczywa na tym, kto wywodzi skutki ze swoich twierdzeń. Rolą organu nie jest zastępowanie strony w zakresie jej działań w postępowaniu. Po drugie zaś, podstawowym kryterium podlegającym ocenie przez organ jest wystąpienie sytuacji wyjątkowej po stronie wnioskujących. Pojęcie to nie jest zdefiniowane w przepisach prawa, co pozwala na uwzględnienie sytuacji nie przewidzianych przez ustawodawcę i każdorazowe dokonywanie indywidualnej oceny, czym w danej sytuacji jest jej wyjątkowość. Jak trafnie wskazał sąd wojewódzki, przyjmuje się, że sytuacji wyjątkowej należy upatrywać w takich stanach, zdarzeniach, które w sposób oczywisty odbiegają od ogólnie akceptowanej normy. Tak więc "wyjątkowość", w rozumieniu powołanego przepisu, powinna się wiązać ze szczególną sytuacją, w której znalazł się wnioskodawca.
Do takich sytuacji należy m.in. ciężka choroba, kalectwo, brak jakichkolwiek środków finansowych, szczególnie trudna sytuacja życiowa, znaczne zasługi zmarłego żołnierza uprawnionego do lokalu mieszkalnego. Wprowadzając możliwość wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, w trybie ww. przepisu, ustawodawca posłużył się nieostrym pojęciem "sytuacji wyjątkowej", czego skutkiem jest przeniesienie na organ administracji obowiązku wypełnienia hipotezy normy prawnej konkretną treścią. Organ stosujący prawo dokonuje zatem wyboru pewnych kryteriów, które bierze pod uwagę przy ocenie, czy występuje przypadek uzasadniający wydanie wnioskowanej przez stronę decyzji. Oznacza to, iż ustawodawca ocenę, czy sytuacja strony nosi znamiona szczególnie uzasadnionego przypadku, pozostawił uprawnionemu organowi.
Problem ten łączy się z drugą wspomnianą okolicznością - uznaniowym charakterem wydanej decyzji. Ustawodawca pozostawił bowiem organowi swobodę nie tylko co do tego, jak rozumieć wyjątkowość sytuacji, która stanowi przesłankę wydania decyzji, ale także co do samej możliwości wydania decyzji. Przepis wyraźnie bowiem stanowi, że organ może wydać decyzję. Oznacza to, że nie jest do tego, nawet po spełnieniu wszystkich przesłanek, zobligowany. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona. Sąd może badać tyko, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych. Elementy te uwidaczniane są w uzasadnieniu decyzji. Wydanie decyzji o charakterze uznaniowym oznacza więc, że musi ona zostać odpowiednio uzasadniona.
Sąd może bowiem kwestionować ją tylko wtedy, gdy organ nienależycie decyzję uzasadnił. Jeżeli decyzja zawiera właściwe uzasadnienie, sąd w zasadzie nie ma możliwości ingerowania z treść decyzji organu, gdyż jest ona konsekwencją przyznanego organowi władztwa administracyjnego.
Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że w rozpatrywanej sprawie nie sposób uznać, by skarżący wykazali, że położenie w jakim się znajdują, można określić mianem "sytuacji wyjątkowej". Skarżący są osobami w wieku produkcyjnym, mogącymi podejmować pracę zarobkową, gdyż nie stoją temu na przeszkodzie względy zdrowotne. W toku postępowania strony wskazywały na dolegliwości zdrowotne I. S. Ostatecznie jednak nie zostało potwierdzone, iż z powodu stanu zdrowia nie może ona podjąć zatrudnienia. Złożono natomiast dokument zaświadczający, iż jest zatrudniona na 1/4 etatu w A. Sp. p. w Gdyni. Osobą pracującą jest M. S., która zamieszkuje w Londynie i tam też jest zatrudniona od 23 listopada 2010 r. Natomiast M. S. nie pracuje, jest (w czasie prowadzenia przez organ postępowania) studentem 2 roku studiów stacjonarnych II stopnia. Uznać jednak należy, że gdyby sytuacja rodzinna finansowa tego wymagała, może on podjąć pracę i przyczyniać się do utrzymania rodziny.
W sprawie nie zostało przy tym wykazane, aby skarżący korzystali z pomocy opieki społecznej lub innych form pomocy państwa, co oznacza, że środki pieniężne, którymi dysponują, są na wystarczającym dla nich poziomie. Okoliczność, iż osiągane dochody są niewystarczające na wynajęcie lokalu mieszkalnego, a tym bardziej na jego zakup, nie upoważniają do uznania zaistniałej sytuacji za wyjątkową. W podobnym położeniu jest wiele rodzin w kraju, co świadczy raczej o powszechności, a nie o wyjątkowości takiego zjawiska. Zauważyć przy tym należy, że – jak trafnie wskazał sąd pierwszej instancji – skarżący deklarują podjęcie starań o przydział lokalu socjalnego, lecz pomimo tego, że od kilku lat mają świadomość braku tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, nie podjęli żadnych działań, aby taki lokal uzyskać. Za wyjątkowością sytuacji skarżących nie przemawia także długoletnie zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu, jak również problemy związane z ewentualną przeprowadzką.
W sprawie nie zostało wykazane, aby zmiana miejsca zamieszkania mogła mieć wysoce negatywny wpływ na stan zdrowia skarżącej I. S. Postępowanie administracyjne w sprawie toczyło się ponad 2 lata. Skarżący w jego toku byli pouczani przez organ o przysługujących im prawach w każdym stadium postępowania w trybie art. 10 k.p.a. Orzecznictwo sądowe przyjmuje, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Formułując zarzut naruszenia powyższego przepisu skarżący nie podali, jakie inne wnioski dowodowe, materiały i wyjaśnienia mogliby złożyć, gdyby organ odwoławczy powiadomił ich o zamiarze wydania decyzji. Nie określili również, jak chcieliby się ustosunkować do zawartych w decyzji drugoinstancyjnej ustaleń co do zakresu niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych w Gdyni.
W toku toczącego się postępowania skarżący byli kilkakrotnie wzywani do udokumentowania istnienia przesłanki niezbędnej do zastosowania przepisu art. 29 ww. ustawy, tj. wyjątkowości sytuacji w jakiej się znajdują, a organ szczegółowo wskazywał jaka dokumentacja jest w sprawie istotna. Skarżący z przysługującego im uprawnienia korzystali i przedłożyli organowi dowody obrazujące ich aktualną sytuację. Okoliczność, że organ ocenił te dowody w sposób odmienny od oczekiwanego przez skarżących i uznał, że nie potwierdzają one "wyjątkowości sytuacji" skarżących, nie oznacza, iż organ nie ustalił stanu faktycznego sprawy. Istotne jest przy tym i to, że treść art. 86 k.p.a. wskazuje na subsydiarny charakter dowodu z przesłuchania stron. Dowód ten przeprowadza się, gdy pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała.
Nie można bowiem oczekiwać od organu, że powinien on dopuścić dowód z przesłuchania stron, w sytuacji gdy materiał dowodowy dostarczony przez skarżących nie był wystarczający do pozytywnego zakończenia sprawy. Zwrócić należy także uwagę, że skarżący nie wskazali jakie okoliczności nieznane organowi mogłyby zostać przedstawione w sytuacji przeprowadzenia tego dowodu. Dlatego też uznać należy, że organy, zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., wyjaśniły stan faktyczny sprawy, a załatwiając sprawę miały na uwadze, że rozstrzygając w oparciu o uznanie administracyjne, można załatwić sprawę zgodnie z żądaniem strony, o ile interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie, ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych uprawnień i środków. W rozpoznawanej sprawie przeważył interes społeczny wiążący się z ustawowym obowiązkiem WAM zaspakajania potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych.
Nadrzędnym, ustawowym celem WAM jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych w miejscowości, w której pełnią oni służbę wojskową, zaś wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym innym podmiotom, stanowi odstępstwo od tej reguły i może być realizowane tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy przyznaniu prawa do zamieszkiwania nie stoi na przeszkodzie interes społeczny i leży to w możliwości organu administracji wojskowej – Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Przez "interes społeczny" w tym wypadku należy rozumieć niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe żołnierzy służby stałej uprawnionych do otrzymania lokalu mieszkalnego będącego w zasobach WAM. Organy były zatem – wbrew twierdzeniom skargi – uprawnione, a nawet wręcz obowiązane do przeprowadzenia analizy zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych w Gdyni i miejscowościach pobliskich. Ponadto, uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a.
Jak również trafnie wskazał sąd pierwszej instancji, zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać m.in. stanowisko służbowe osoby upoważnionej do wydania decyzji. W zaskarżonej decyzji elementu tego zabrakło. Jednakże z dołączonego do decyzji upoważnienia dla K. D. wynika, że jest on Dyrektorem Pionu Mieszkaniowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Nie można zatem uznać, że ta nieprawidłowość decyzji ma jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a także, że czyni ona decyzję nieważną.
Wobec powyższych okoliczności wskazać trzeba, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne. Dlatego też skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.