Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 30 sierpnia 2018 r., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm., dalej: p.p.s.a.), w wyniku rozpoznania skargi P. G. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego z [...] 2018 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z [...] 2018 r. o pozbawieniu skarżącego z dniem 1 lutego 2018 r. statusu poszukującego pracy.
Podstawą pozbawienia skarżącego statusu poszukującego pracy był art. 33 ust. 4a pkt 2 oraz ust. 4b pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 645, dalej: ustawa o promocji zatrudnienia) zastosowany wobec ustalenia, że nie zgłosił się on do urzędu w wyznaczonym wcześniej na dzień 1 lutego 2018 r. terminie.
Uchylając wydane w sprawie decyzje Sąd I instancji stwierdził, że skoro podstawowym narzędziem kontaktu grodzkiego urzędu pracy ze skarżącym było powiadomienie SMS, to faktyczny brak wysłania wiadomości tekstowej należy uznać za niezawinioną przyczynę niestawiennictwa skarżącego w urzędzie.
W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Wojewoda Małopolski, reprezentowany przez radcę prawnego, podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, przez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że przyczyna niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy przez poszukującego pracy była uzasadniona a okoliczności sprawy miały charakter obiektywny i były niezależne od woli zainteresowanego a więc przyczyny, na którą nie miał i nie mógł mieć wpływu.
Wskazując na powyższe Wojewoda wniósł o "zmianę zaskarżonego wyroku" w całości poprzez jego uchylenie i orzeczenie o oddaleniu skargi, ewewntualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto wniósł o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Oświadczono przy tym o zrzeczeniu się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W myśl art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta pozbawia osobę zarejestrowaną statusu poszukującego pracy, jeśli poszukujący pracy nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, który został ustalony między poszukującym pracy a tym urzędem, i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Wobec braku ustawowej definicji terminu "uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa" należy przyjąć, że jest nią tylko taka niedająca się przewidzieć przyczyna, która w sposób niezamierzony i niezawiniony przez bezrobotnego (poszukującego pracy) uniemożliwiła mu zgłoszenie się w urzędzie w wyznaczonym terminie. Przyczyna ta powinna mieć zatem charakter obiektywny, działania zaś poszukującego pracy oceniane być powinny według obiektywnego wzorca należytej staranności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że takimi "uzasadnionymi przyczynami" nie są okoliczności powstałe na skutek niestaranności czy niedbalstwa zainteresowanego (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1821/06, z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 508/08; z dnia 9 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 422/09; z dnia 26 października 2010 r. sygn. akt I OSK 942/10). W tym kontekście należało ocenić wskazaną przez zainteresowanego przyczynę niestawiennictwa.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji zasadnie uznał, że ustalona i wykorzystywana forma komunikacji urzędu z poszukującym pracy stanowiła punkt odniesienia dla dokonania ustaleń co do zaistnienia uzasadnionej przyczyny braku stawiennictwa w urzędzie w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Nie może temu zaprzeczyć okoliczność, że powiadomienie w drodze SMS jest tylko formą fakultatywną, skoro taki sposób informowania był dotychczas wykorzystywany za wyraźną zgodą poszukującego pracy.
W świetle powyższego podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut należy uznać za nieusprawiedliwiony.
Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.