Uzasadnienie
Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 256 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 września 2005 r. przez A. w W. nieodpłatnie prawa własności gruntu Skarbu Państwa o pow. [...] ha, położonego w Warszawie przy ul. [...], składającego się z działki ewidencyjnej nr [...], z obrębu ewidencyjnego [...], uregulowanego w księdze wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa X Wydział Ksiąg Wieczystych.
Wnioskiem z dnia 15 listopada 2013 r. C. R., V. R. oraz W. D. zwróciły się do Wojewody Mazowieckiego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Wskazały, że mimo posiadania przez nie przymiotu strony postępowania decyzja ta nie została im doręczona, a o wydaniu decyzji dowiedziały się w dniu 17 października 2013 r., kiedy pełnomocnikowi wnioskodawczyń została przesłana faksem kopia przedmiotowej decyzji.
Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Wskazał, że z art. 256 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym nie wynika konieczność badania istnienia roszczeń osób trzecich, co tym samym wskazuje na brak interesu prawnego wnioskodawczyń we wznowieniu postępowania.
Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], po rozpoznaniu zażalenia C. R., V. R. oraz W. D., na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a., uchylił postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Od tego postanowienia A. w W. wniosła skargę do sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 2360/14 oddalił skargę.
Od tego wyroku A. w W. wniosła skargę kasacyjną.
Pismem z 23 lutego 2016 r. pełnomocnik uczestniczek postępowania poinformował NSA o śmierci W. D. i wniósł o zawieszenie postępowania. Przedłożył kopię aktu zgonu.
Pismem, które wpłynęło do NSA faksem w dniu 14 marca 2016 r. pełnomocnik uczestniczek postępowania odniósł się do stanowiska A. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 124 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd zawiesza postępowanie z urzędu między innymi w razie śmierci strony lub jej przedstawiciela ustawowego, utraty przez nich zdolności procesowej, utraty przez stronę zdolności sądowej.
W związku z powyższą regulacją, mając na uwadze, że w dniu 2 lutego 2016 r. zmarła uczestniczka postępowania, której spadkobiercy nie są jeszcze znani, postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym należało zawiesić do czasu ustalenia następców prawnych zmarłej.
Wskazać należy, że następcą prawnym zmarłego staje się osoba, która w drodze sądowego stwierdzenia nabycia praw do spadku lub notarialnego poświadczenia dziedziczenia, stała się spadkobiercą. Chociaż postanowienie Sądu spadku w tym zakresie i akt notarialny nie mają charakteru konstytutywnego, a jedynie deklaratoryjny, bowiem poświadczają istniejący od momentu otwarcia spadku stan rzeczy, to jednak stanowią urzędowy dowód na sukcesję osób w nich wskazanych.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 w związku z art. 131 i art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.