Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 204/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone przez A. O. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Na skutek wniosku A. O. z dnia 28 lipca 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Powiatu Nowy Targ z dnia [...] kwietnia 1975 r. nr [...] o oddaniu terenu położonego w Nowym Targu przy ul. L. w użytkowanie [...] w Krakowie, ze względu na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie ze względu na brak po stronie wnioskodawczyni interesu prawnego.
W uzasadnieniu Kolegium podniosło m.in., że interes prawny w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji Naczelnika Powiatu Nowy Targ z dnia [...] kwietnia 1975 r. nie może być oparty na dysponowaniu w przeszłości przez poprzednika prawnego wnioskodawcy prawem własności nieruchomości, której dotyczyła ww. decyzja, albowiem jest to prawo zbywalne, którego przeniesienie powoduje utratę statusu strony przez jego dotychczasowego właściciela na rzecz następcy prawnego (tj. nowego właściciela nieruchomości) nawet w toku postępowania administracyjnego (por. art. 30 § 4 K.p.a.). Biorąc zaś pod uwagę okoliczność, że wnioskodawczyni nie dysponuje obecnie prawem własności, albowiem jej poprzednik prawny został go pozbawiony na podstawie decyzji wywłaszczeniowej i nie doszło do jego restytucji, należy w konsekwencji stwierdzić, iż nie posiada ona obecnie interesu prawnego w rozumieniu art. 28 w zw. z art. 157 § 2 K.p.a, pozwalającego jej na skuteczne zainicjowanie postępowania o stwierdzenie nieważności ww. decyzji.
Na skutek wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy zakwestionowane postanowienie. W uzasadnieniu organ podtrzymał wcześniej zajęte stanowisko, że A. O. nie posiada interesu prawnego do wzruszenia decyzji o oddaniu nieruchomości w użytkowanie, albowiem interes taki mają jedynie obecni właściciele nieruchomości czy użytkownicy wieczyści. Zdaniem Kolegium brak jest podstaw do uznania, że decyzja ta w jakikolwiek sposób wpływa na prawa czy obowiązki wnioskodawczyni.
Na powyższe postanowienie A. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę domagając się jego uchylenia. Zakwestionowanemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 28 K.p.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Powiatu Nowy Targ z dnia [...] kwietnia 1975 r. nie przysługuje jej przymiot strony oraz art. 157 § 3 K.p.a. poprzez orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w drodze postanowienia, podczas gdy winna być to decyzja.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumenty podniesione w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie mając na uwadze art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznał, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż wskazane przez skarżącą. W pierwszej kolejności Sąd podkreślił, że zarzuty podniesione przez skarżącą są całkowicie bezzasadne i nie znajdują najmniejszego uzasadnienia tak w stanie faktycznym jak i prawnym sprawy.
Dalej Sąd podniósł, że pismem z dnia 30 maja 2012 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, iż decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] orzeczono o stwierdzeniu nieważności decyzji Naczelnika Powiatu Nowego Targu z dnia [...] marca 1975 r. znak: [...] w części dotyczącej punktu 11, tj. wywłaszczenia poprzedniczki prawnej skarżącej. Decyzja ta poprzedzała decyzję Naczelnika Powiatu Nowego Targu z dnia [...] kwietnia 1975 r. o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie [...] w Krakowie, o której stwierdzenie nieważności wnosiła skarżąca w niniejszej sprawie. Jak potwierdził na rozprawie pełnomocnik skarżącej decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2012 r. nie jest ostateczna. Jednak eliminacja z obrotu prawnego decyzji wywłaszczeniowej ostateczną decyzją o stwierdzeniu jej nieważności przesądzi niewątpliwie kwestię interesu prawnego skarżącej w niniejszej sprawie.
Nadto Sąd wyjaśnił, że jak wynika z akt sprawy, w piśmie uzupełniającym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ skarżąca wskazywała, iż w kwestii decyzji wywłaszczeniowej Naczelnika Powiatu Nowy Targ z dnia [...] marca 1975 r. (umożliwiającej wydanie późniejszej decyzji z dnia [...] kwietnia 1975 r. o przekazaniu terenu w użytkowanie), toczy się odrębne postępowanie przed Wojewodą Małopolskim. Zatem wobec informacji, iż prowadzone jest przed Wojewodą Małopolskim postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 1975 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu powinno było uzyskać potwierdzenie, czy takie postępowanie faktycznie się toczy, a jeżeli tak, to należało się zastanowić jaki wpływ będzie miało ostateczne rozstrzygnięcie w tamtej sprawie dla statusu skarżącej w niniejszym postępowaniu. W szczególności czy ostateczne rozstrzygnięcie w trybie nadzwyczajnym kwestii prawidłowości dokonanego decyzją z dnia [...] marca 1975 r. wywłaszczenia nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. dla prawidłowego ustalenia statusu skarżącej (tj. czy przysługuje jej status strony) w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 1975 r., gdyż obie decyzje pozostają ze sobą w związku faktycznym (także następstwa czasowego), a przede wszystkim prawnym.
Orzekanie zatem o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Powiatu Nowy Targ z dnia [...] kwietnia 1975 r. o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie Spółdzielni ze względu na fakt, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w rozumieniu art. 28 w zw. z art. 157 § 2 K.p.a., wobec przekazania organowi tych informacji o toczącym się postępowaniu w kwestii decyzji wywłaszczeniowej Naczelnika Powiatu Nowy Targ z dnia [...] marca 1975 r., było przedwczesne. Dlatego też Sąd uchylił tylko zaskarżone postanowienie, a organ powinien dogłębniej zbadać sprawę i pisma, które kierowała do niego skarżąca, zwłaszcza że fakt prowadzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej został wykazany nieostateczną decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2012 r. W konsekwencji Sąd uznał, że ponownie rozpatrując sprawę organ powinien zastanowić się czy nie zachodzą przesłanki z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej Naczelnika Powiatu Nowy Targ z dnia [...] marca 1975 r.
Dlatego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Sąd uchylił zaskarżone postanowienie.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu zaskarżając go w całości. Zakwestionowanemu wyrokowi zarzucono:
- 1. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu naruszyło przepisy postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak zawieszenia postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej Naczelnika Powiatu Nowy Targ z dnia [...] marca 1975 r. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. - podczas gdy rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji wywłaszczeniowej nie stanowiło "zagadnienia wstępnego" w sprawie rozpatrywanej przez Kolegium,
- 2. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie art. 28 w zw. z art. 30 § 4 K.p.a., art. 3 i art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.), a także art. 365 § 1 i art. 6268 § 6 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez błędne uznanie, że stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej przesądza o tym, że spadkobiercy wywłaszczonego właściciela nieruchomości dysponują interesem prawnym umożliwiającym wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o oddaniu tej nieruchomości w użytkowanie (nie "wieczyste"), wydanej w okresie pomiędzy wywłaszczeniem, a stwierdzeniem nieważności, w sytuacji gdy nieruchomość ta stała się następnie przedmiotem użytkowania wieczystego nabytego w drodze umowy - podczas gdy:
- - prawo użytkowania ustanowione na podstawie decyzji nie może wpływać na sferę praw i obowiązków spadkobierców uprzednio wywłaszczonego właściciela nieruchomości, skoro aktualnie nie istnieje,
- - w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej dotyczącej nieruchomości interes prawny wnioskodawcy może wynikać wyłącznie bądź to z faktu bycia stroną tego postępowania przez wnioskodawcę lub jego poprzednika prawnego, bądź też z przysługujących wnioskodawcy aktualnie uprawnień prawnorzeczowych do tej nieruchomości,
- - stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej dotyczącej nieruchomości, która stała się przedmiotem prawa użytkowania wieczystego, nie musi prowadzić do restytucji praw wywłaszczonego właściciela tej nieruchomości ze względu na ochronę użytkownika wieczystego z tytułu rękojmi wiary publicznej ksiąg wiecznych,
- - organy administracji publicznej są związane treścią wpisów w księdze wieczystej, a w związku z tym nie mogą we własnym zakresie ustalać niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym i dokonywać przy tym oceny przysługiwania nabywcy użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości ochrony w oparciu o rękojmię wiary publicznej ksiąg wieczystych.
W wyniku opisanego powyżej naruszenia prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie błędnie uchylił zaskarżone postanowienie, zamiast oddalić wniesioną skargę w oparciu o dyspozycję art. 151 P.p.s.a. W związku z powyższym Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpatrzenia. Wniesiono również o zasądzenie na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu zwrotu kosztów postępowania, wywołanych wniesieniem niniejszej skargi kasacyjnej, w oparciu o dyspozycję art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 i 3 P.p.s.a.
W uzasadnieniu organ podniósł, że nie można uznać, by eliminacja z obrotu prawnego decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...] marca 1975 r. przesądziła kwestię interesu prawnego skarżącej w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 1975 r. o oddaniu tej nieruchomości w użytkowanie, albowiem poprzednicy prawni skarżącej nie brali udziału w postępowaniu o oddanie wywłaszczonej nieruchomości w użytkowanie, a po wtóre: prawo użytkowania obecnie nie istnieje. Nadto zauważono, że obecnie na rzecz Spółdzielni Transportowo-Handlowo-Usługowej w Nowym Targu ustanowione na podstawie umowy prawo użytkowania wieczystego, a rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych chroni nabywcę użytkowania wieczystego także w razie wadliwego wpisu.
Zatem z uwagi na rękojmię wiary publicznej ksiąg wieczystych niemożliwa byłaby restytucja na rzecz spadkobierców wywłaszczonego właściciela. Wskazano także, że organy nie mogą weryfikować w toku postępowania zgodności treści wpisu w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik A. O. wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej i przyznanie pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej w niniejszym postępowaniu.
Zaś w piśmie z dnia 8 kwietnia 2014 r. A. O. wskazała, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2439/13, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 560/13 oraz decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] stycznia 2013 r. którą ostatecznie odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej. W związku z tym w dalszym ciągu w obrocie pozostaje nieostateczna decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2012 r. stwierdzająca nieważność decyzji Naczelnika Powiatu Nowy Targ z dnia [...] marca 1975 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przede wszystkim na wstępie odnosząc się do wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego przypomnieć należy, że w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżone do tego Sądu postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2011 r. zastosował konstrukcję prawną z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., albowiem stwierdził, w ramach kontroli legalności zaskarżonego aktu, inne naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględniając stan faktyczny i prawny na dzień wydania ww. postanowienia uznał bowiem, iż jest ono przedwczesne w sytuacji nie wyjaśnienia na etapie postępowania zażaleniowego, czy toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej Naczelnika Powiatu Nowego Targu z dnia [...] marca 1975 r., umożliwiającej wydanie późniejszej decyzji tego organu z dnia [...] kwietnia 1975 r. o przekazaniu terenu w użytkowanie.
Ustalenie tej kwestii zobowiązywało następnie organ do rozważenia jaki wpływ będzie miało ostateczne rozstrzygnięcie w tamtej sprawie na status skarżącej w niniejszym postępowaniu, tj. czy ostateczne rozstrzygniecie w trybie nadzwyczajnym kwestii prawidłowości dokonanego decyzją z dnia 13.03.1975 r. wywłaszczenia nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. dla prawidłowego ustalenia statusu skarżącej (tj. czy przysługuje jej status strony) w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 1975 r. gdyż obie decyzje pozostają ze sobą w związku faktycznym, a przede wszystkim prawnym.
Natomiast skarga kasacyjna przypisuje Sądowi pierwszej instancji stanowisko w którym naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. związane jest z brakiem zawieszenia postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej Naczelnika Powiatu Nowy Targ z dnia [...] marca 1975 r. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., podczas gdy - zdaniem organu -rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji wywłaszczeniowej nie stanowiło "zagadnienia wstępnego" w sprawie rozpatrywanej przez Kolegium. Takie stanowisko będące przedmiotem ww. zarzutu nie stanowiło jednakże przesłanki zastosowania w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W żadnej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie sposób doszukać się takiego poglądu i wbrew stanowisku skarżącego organu kwestii tej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie przesądził.
Sąd pierwszej instancji poprzestał wyłącznie na tym, że w ramach postępowania zażaleniowego nie ustalono właściwie stanu faktycznego mającego wpływ na ocenę legitymacji A. O. do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania nieważnościowego dotyczącego decyzji z dnia [...] kwietnia 1975 r. o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie [...] w Krakowie. W zaskarżonym postanowieniu organ zupełnie nie odniósł się do kwestii wskazywanej przez żalącą się, a dotyczącej prowadzonego postępowania przed Wojewodą Małopolskim w sprawie stwierdzenia nieważności powołanej wyżej decyzji wywłaszczeniowej, powiązanej - jak zaznaczono w zaskarżonym wyroku - z przedmiotowym postępowaniem. Takie naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. miało niewątpliwie istotny wpływ na ocenę przymiotu strony A. O. w rozpoznawanej sprawie i w pełni uzasadniało zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie wiążą się z przedstawieniem stanowiska, które powinno być zamieszczone w zaskarżonym postanowieniu, a którego brak spowodował uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Czynienie zaś takich rozważań na etapie postępowania kasacyjnego jest niedopuszczalne i bezskuteczne, a w efekcie nie może spowodować zajęcia stanowiska w tym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Nieusprawiedliwiony jest tym samym zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawa materialnego, a to art. 28 w zw. z art. 30 § 4 K.p.a., art. 3 i art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.), a także art. 365 § 1 i art. 6268 § 6 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez błędne uznanie, że stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej przesądza o tym, że spadkobiercy wywłaszczonego właściciela nieruchomości dysponują interesem prawnym umożliwiającym wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o oddaniu tej nieruchomości w użytkowanie (nie "wieczyste"), wydanej w okresie pomiędzy wywłaszczeniem, a stwierdzeniem nieważności, w sytuacji gdy nieruchomość ta stała się następnie przedmiotem użytkowania wieczystego nabytego w drodze umowy - podczas gdy:
- - prawo użytkowania ustanowione na podstawie decyzji nie może wpływać na sferą praw i obowiązków spadkobierców uprzednio wywłaszczonego właściciela nieruchomości, skoro aktualnie nie istnieje,
- - w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej dotyczącej nieruchomości interes prawny wnioskodawcy może wynikać wyłącznie bądź to z faktu bycia stroną tego postępowania przez wnioskodawcę lub jego poprzednika prawnego, bądź też z przysługujących wnioskodawcy aktualnie uprawnień prawnorzeczowych do tej nieruchomości,
- - stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej dotyczącej nieruchomości, która stała się przedmiotem prawa użytkowania wieczystego, nie musi prowadzić do restytucji praw wywłaszczonego właściciela tej nieruchomości ze względu na ochronę użytkownika wieczystego z tytułu rękojmi wiary publicznej ksiąg wiecznych,
- - organy administracji publicznej są związane treścią wpisów w księdze wieczystej, a w związku z tym nie mogą we własnym zakresie ustalać niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym i dokonywać przy tym oceny przysługiwania nabywcy użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości ochrony w oparciu o rękojmię wiary publicznej ksiąg wieczystych.
Niezależnie od tego, że zarzut ten został wadliwie sformułowany, gdyż naruszenie prawa materialnego przez Sąd pierwszej instancji może polegać na błędnej wykładni bądź też niewłaściwym jego zastosowaniu (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a nie jak wskazuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu w skardze kasacyjnej na błędnym uznaniu, to przede wszystkim w motywach zaskarżonego wyroku po prostu brak jest jakichkolwiek rozważań, które pozwalałyby na uczynienie Sądowi pierwszej instancji takiego zarzutu naruszenia prawa materialnego. W żadnym elemencie uzasadnienia Sąd pierwszej instancji nie wywiódł, iż stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej przesadza o tym, że spadkobierca wywłaszczonego właściciela dysponuje interesem prawnym umożliwiającym wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o oddaniu tej nieruchomości w użytkowanie. Przywołane w wstępnej części tego uzasadnienia rozważania jednoznacznie wskazują, jakimi przesłankami kierował się Sąd pierwszej instancji przyjmując, że wydane w tej sprawie zaskarżone postanowienie narusza prawo, albowiem organ drugiej instancji nie poczynił niezbędnych ustaleń w odniesieniu do postępowania nieważnościowego związanego z decyzją o wywłaszczeniu i jego wpływie na przedmiotowe postępowanie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej wynikają przede wszystkim z niewłaściwego odczytania treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku jak i jednoczesnej chęci przesądzenia na etapie postępowania kasacyjnego kwestii które powinny zostać rozważone i rozstrzygnięte na etapie postępowania zażaleniowego. Nieodniesienie się jednakże do tej kwestii w zaskarżonym postanowieniu uniemożliwiło Sądowi pierwszej instancji zajęcie w tym zakresie stosownego stanowiska, a tym samym czyni niedopuszczalnym przesądzenie tego na etapie rozpoznawania skargi kasacyjnej.
Przedstawione zatem w motywach tego uzasadnienia stanowisko prowadzi do wniosku, że zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
Wniosek o przyznanie pełnomocnikowi, ustanowionemu w ramach prawa pomocy, wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej w postępowaniu kasacyjnym (za udzielenie odpowiedzi na skargę kasacyjną i udział przed Naczelnym Sądem Administracyjnym), podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1333/08, niepublikowany, treść [w:] CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl).