Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II SAB/Kr 67/12 po rozpoznaniu skargi P. W. zobowiązał Rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. [...] w O. do załatwienia w terminie 14 dni wniosków skarżącego o udzielenie informacji publicznej: z dnia 20 stycznia 2011 r. w zakresie punktu 1 i 2 wniosku oraz złożonych w okresie od 21 stycznia 2011 r. do 15 marca 2012 r., w pozostałym zaś zakresie skargę oddalił.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy.
P. W. w dniu 20 stycznia 2011 r. wniósł drogą elektroniczną o przesłanie mu następujących informacji: 1/ listy tematów i materiałów przesłanych drogą elektroniczną mediom przez Rzecznika PWSZ w okresie od dnia 1 do dnia 20 stycznia 2011 r., 2/ przesłanie tychże materiałów przeznaczonych dla mediów portalowi [...], 3/ sprawozdania finansowego PWSZ w O. za rok 2010, 4/ budżetu lub projektu budżetu PWSZ w O. na rok 2011 z podziałem źródeł finansowania, 5/ programu wydarzeń w PWSZ w O., na które media zostały już zaproszone.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Rzecznik PWSZ w O. w piśmie z dnia 24 marca 2011 r. powiadomił wnioskodawcę, że nie jest możliwe udzielenie informacji, o których mowa w pkt 1 i 2 wniosku oraz 1 zdanie drugiego akapitu, gdyż żądanie w tym zakresie zostało sformułowane zbyt ogólnikowo. Z kolei dane wymienione w pkt 3 i 4 wniosku są zamieszczone na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej oraz na stronie uczelni.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. W. domagał się zobowiązania strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej.
Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na mocy art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - dalej powoływana jako P.p.s.a.), zobowiązał Rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w O. do załatwienia wniosków skarżącego składanych w okresie od dnia 20 stycznia 2011
- r. do dnia 15 marca 2012 r., na podstawie zaś art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę co do wniosków złożonych po dniu 15 marca 2012 r.
W uzasadnieniu Sąd i instancji podniósł, że co do zasady zadaniem rzecznika prasowego jest utrzymanie kontaktów z mediami. Rzecznik prasowy szkoły państwowej realizuje swe zadania "w imieniu" kierownika szkoły, a jego działalność mieści się w sferze "spraw publicznych", o jakich mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tak więc to, czy rzecznik prasowy przekazywał mediom oficjalne komunikaty czy zaproszenia mieści się w pojęciu informacji publicznej.
W związku z pierwszym wnioskiem (z dnia 20 stycznia 2011 r.) skarżący został poinformowany, że swe żądanie w punktach 1 i 2 sformułował zbyt ogólnikowo. Zdaniem strony przeciwnej, skoro skarżący na informację tę nie zareagował, to nie może być mowy o jej bezczynności. Rzecz jednak w tym, że przyjęta przez stronę przeciwną przeszkoda w rzeczywistości nie istniała. Nieuzasadnione było bowiem oczekiwanie, że wnioskujący wskaże dokładnie, o jakie "tematy" czy "materiały" mu chodzi, kiedy wiedza na ten temat nie została mu przekazana. Na kierowane w kolejnych dniach zapytania organ w ogóle nie zareagował, chociaż dotyczyły one ewentualnych kolejnych, a nie tych samych zdarzeń, stanowiły więc odrębne wnioski. Prawdą jest, że we wnioskach tych zawarto pytania także o zamierzone kontakty z mediami, ale było oczywiste, że wnioskodawcy chodzi o bieżącą, codzienną i realną działalność rzecznika, a nie o plany na przyszłość.
Bezzasadne są zatem twierdzenie zawarte w odpowiedzi na skargę, że wnioskujący nie żądał udostępnienia informacji o faktach, lecz o zamiarach rzecznika szkoły. Za nietrafny należy też uznać zarzut strony przeciwnej, że informacja dotycząca "listy tematów..." nie istnieje i na użytek wnioskującego musiałaby zostać dopiero wytworzona. Informacje o faktach i treściach przekazanych mediom komunikatów jest w posiadaniu organu, a ich umieszczenie w jednym dokumencie nie jest wytworzeniem nowej informacji. Nie można twierdzić, że sporządzenie odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji na temat kilku jednorodzajowych faktów jest wytworzeniem nowej informacji. Uwaga organu co do tego, że nie podlega udostępnieniu informacja pozostająca w obiegu publicznym nie została odniesiona do realiów rozpoznawanej sprawy. Organ bowiem nie twierdzi, że żądane przez skarżącego informacje w takim obiegu pozostają. To zaś, że
Sygn. akt I OSK 2303/12 informacje były przekazywane mediom wcale nie jest jednoznaczne z ich upublicznieniem przez te media.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Rektor Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w O. domagał się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
1/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1, art. 6, art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez błędną wykładnię tych przepisów i przyjęcie, że przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej może być zapytanie dotyczące bliżej nieokreślonej, niesprecyzowanej informacji publicznej, a w konsekwencji przyjęcie, że przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie było pytanie o bieżącą, codzienną, realną działalność rzecznika, a nie o plany i zamierzenia na przyszłość, a także uznanie, że jeżeli z wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynika, że dotyczy on kilku odrębnych informacji, to organ zobowiązany do udzielenia tej informacji odpowiadając wnioskodawcy, nie tworzy nowej, "zbiorczej" informacji publicznej tylko na potrzeby realizacji wniosku o udostępnienie informacji;
2/ naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
* art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 57 § 1 pkt 2, art. 49 i art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez przyjęcie że organem, którego bezczynności dotyczy niniejsze postępowanie, jest Rektor Państwowej Wyższej
Szkoły Zawodowej w O., a nie ta szkoła oraz wydanie wyroku w stosunku do podmiotu, który nie był stroną postępowania i którego skarżący nie wskazał jako strony przeciwnej w sprawie;
* art. 57 § 3 w związku z art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a. poprzez nierozdzielenie przez przewodniczącego skarg i niewezwanie strony skarżącej do uzupełnienia opłaty za poszczególne sprawy.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał, że zgodnie z art. 57 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skarga powinna zawierać oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy. Sąd I instancji uznał, że organem tym w niniejszej sprawie jest rektor. Równocześnie skarga nie zawiera wskazania tegoż organu. Pomimo to sąd nie wezwał skarżącego stosownie do art. 49 P.p.s.a. do uzupełnienia skargi. Orzekał mimo tego, że była ona dotknięta brakiem formalny. Wyrok zapadł przeciwko organowi, który nie uczestniczył
Sygn. akt I OSK 2303/12 jako strona w postępowaniu. Ponadto z zakresu samej skargi i zawartego w niej żądania wynika, iż dotyczy ona wniosków składanych przez P. W. w okresie od dnia 20 stycznia 2011 r. do dnia 31 marca 2012 r. Wydając w niniejszej sprawie jedno orzeczenie dotyczące w praktyce wielu wniosków, sąd naruszył art. 57 § 3 P.p.s.a.
W wyroku Sądu I instancji organ został zobowiązany do udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskami złożonymi przez skarżącego. Jednak w niniejszej sprawie nie można mówić o bezczynności organu. W piśmie z dnia 24 marca 2011 r. rzecznik uczelni wskazał, że udzielenie odpowiedzi na wniosek skarżącego w zakresie punktu 1, 2 i zdania 1 drugiego akapitu jest niemożliwe, gdyż żądanie zostało sformułowane w sposób zbyt ogólnikowy. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem WSA w Krakowie, że z treści wniosku wynikało, jakich informacji domaga się skarżący. Organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, aby mógł zrealizować żądanie zawarte we wniosku musi konkretnie wiedzieć, o jaką informację chodzi, choćby dlatego aby mógł podjąć decyzję czy jest to informacja, która może zostać udostępniona czy też jest to informacja objęta np. tajemnicą.
Natomiast skarżący żądał udostępnienia informacji bliżej nieokreślonych, nie posiadając nawet wiedzy, czy w ogóle one istnieją. Nie można się zgodzić z twierdzeniem sądu wydającego orzeczenie, że podanie informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku nie stanowiłoby wytworzenia nowej informacji, skoro wiązałoby się to z koniecznością modyfikacji, przetworzenia dotychczasowych "jednostkowych" informacji w jedną zbiorczą. Zostałaby zatem wytworzona zupełnie nowa informacja publiczna tylko w celu realizacji żądania zawartego we wniosku o udzielenie informacji. Takie działanie nie znajduje zaś żadnego oparcia w obowiązujących przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Nadto, wbrew twierdzeniom sądu, skoro informacje zostały udostępnione mediom, a zatem podmiotom związanym bezpośrednio z upublicznieniem informacji, to można zakładać, że informacje te zostały upublicznione i nie ma konieczności ich udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Pismem z dnia 27 grudnia 2012 r. Rektor Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. [...] w O. cofnął wniesioną skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270- dalej w skrócie "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Zgodnie z art. 193 P.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przez Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przez wojewódzkim sądem administracyjnym. Zatem powyższe przepisy mają odpowiednie zastosowanie w przypadku cofnięcia skargi kasacyjnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego cofnięcie skargi w niniejszej sprawie nie zmierza do obejścia prawa, ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 60, art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. Rozstrzygnięcie o zwrocie wpisu uiszczonego od skargi kasacyjnej oparto na art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.