Uzasadnienie
I OSK 231/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2004 r., 6/II SA 1453/02 w sprawie ze skargi Hieronima Andrzeja P. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 25 marca 2002 r. (...) w przedmiocie nakazania przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego i nałożenia kary pieniężnej oddalił skargę w części dotyczącej kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego na posadowienie ogrodzenia, natomiast w pozostałym zakresie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z 31 stycznia 2002 r. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z 31 stycznia 2002 r. wydaną na podstawie art. 39 i art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. 2000 nr 6 poz. 838 ze zm./ i par. 11 ust. 1 i 2 w zw. z par. 8 ust. 1 i 2 i par. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych /Dz.U. nr 9 poz. 33 ze zm./ Generalny Dyrektor Dróg Publicznych nakazał Hieronimowi P. przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego poprzez oczyszczenie zasypanego przepustu pod drogą krajową nr 22 i usunięcie ziemi z pasa drogowego tej drogi będącego gruntem Skarbu Państwa pozostającym w zarządzie GDDP OP w G. Nałożył także karę pieniężną w wysokości 96.864,10 zł za: 1. zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr 22 w miejscowości K. polegającego na nawiezieniu i rozplantowaniu ziemi na terenie działki nr 214 będącej gruntem Skarbu Państwa pozostającym w zarządzie GDDP OP w G. w okresie 7 grudzień 2001 – 10 styczeń 2002 r.;
- wybudowanie na tym pasie drogowym płotu bez stosownych pozwoleń w okresie 7 grudnia 2001 – 31 stycznia 2002 r.;
- ułożenie w tym pasie drogowym doziemnej linii elektrycznej bez stosownych pozwoleń w dniu 29 czerwca 2001 r. Zobowiązano także stronę do uzyskania decyzji zezwalającej na prowadzenie robót w pasie drogowym przed przystąpieniem do realizacji obowiązków określonych w punkcie 1.1 decyzji. Szczegółowo przedstawiono też wyliczenie kary pieniężnej. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją tego samego organu z dnia 25 marca 2002 r. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Hieronim P. kwestionował ustalony przez organ administracji stan faktyczny sprawy i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi administracji do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swego wyroku stwierdził m. in., że jedynie w zakresie określenia powierzchni zajętego pasa drogowego przez wybudowane ogrodzenia organ podjął wnikliwe działania zlecając uprawnionemu geodecie odtworzenie znaków granicznych działki stanowiącej własność Skarbu Państwa. W pozostałym zakresie to jest, co do ustaleń ułożenia instalacji elektrycznej doziemnej oraz nawiezienia i rozplantowania ziemi organ nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego. Sąd ponadto zwrócił uwagę na błąd w zaskarżonej decyzji w zakresie obliczenia liczby dni dotyczących zajętego terenu– zamiast 35 dni przyjęto 55 dni, co wpłynęło na sposób wyliczenia kary.
W skardze kasacyjnej Hieronim Andrzej P. zaskarżył wyrok Sąd I instancji w części dotyczącej punktu I odnoszącej się do kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego i wniósł o uchylenie zaskarżonej części wyroku i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonej części wyroku zarzucił, iż została ona wydana bez należytego udokumentowania naliczenia kary pieniężnej za rzekome zajęcie pasa drogowego przez stronę. Orzeczenie w tym zakresie zostało wydane bez należytej podstawy prawnej a przede wszystkim bez poparcia w udokumentowanych dowodach. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący ustawił ogrodzenie na swojej posesji KW (...). Skoro więc nie udowodniono naruszenia przez skarżącego pasa drogowego E–22 to należy orzec, że nie powinien on z tego tytułu ponosić jakichkolwiek konsekwencji karnych i materialnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. powoływane dalej jako: p.p.s.a./ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 par. 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim /art. 175 par. 1-3 p.p.s.a./. Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie w żadnym stopniu nie odpowiada wymogom skargi kasacyjnej stawianym przez przepisy p.p.s.a. Nie oparto tej skargi na żadnej z podstaw określonych w art. 174 p.p.s.a. Co więcej nie powołano w niej żadnego przepisu, który miałby Sąd I naruszyć. Skoro nie przytoczono żadnej z podstaw kasacyjnych, to także, co oczywiste jej nieuzasadniono.
Wskazane błędy skargi kasacyjnej uniemożliwiają Sądowi jej rozpoznanie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 i art. 90 par. 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.