Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 461/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.
Wyrok powyższy zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] ([...]) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego, po rozpatrzeniu odwołania H. P. i J. P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w całości decyzję Starosty Pruszkowskiego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie zmiany zapisów w rejestrze gruntów i budynków odnośnie działek ew. o nr [...] i [...], położonych w obrębie R., polegającej na wykazaniu w miejsce działki nr [...] – działki nr [...] o pow. 0,0643 ha jako stanowiącej własność E. Z. i działki nr [...] o pow. 0, 7586 ha jako stanowiącej własność H. i J. małż. P. i jednocześnie orzekł o odmowie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków obrębu R. polegających na wykazaniu przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami uregulowanymi w KW Nr [...] i KW Nr [...] zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy sygn. akt V Ns 136/80, na podstawie opracowania geodezyjnego KEM-062-131/08.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż Starosta Pruszkowski w związku z pismem M. O. z dnia 16 stycznia 2009 r. wszczął postępowanie w sprawie dokonania zmiany zapisów rejestrze gruntów i budynków w obrębie na podstawie przyjętej do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej dokumentacji pod nr KEM-062-131/08 w dniu 27 listopada 2008 r., które zostało opracowane w celu wyznaczenia i okazania stronom granicy między działkami ew. nr [...] (dawna [...]) i [...] (dawna [...]), ustalonej w oparciu o postanowienie Sądu Rejonowego sygn. akt V Ns 136/80 z dnia 19 listopada 1982 r. Starosta decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. dokonał zmiany zapisów w ewidencji polegającej na wykazaniu w miejsce w działki nr [...] – działki nr [...] o pow. 0,0643 ha, stanowiącej własność E. Z. i działki nr [...] o pow. 0,7586 ha stanowiącej własność H. i J. małż. P. Organ pierwszej instancji wskazał, że opracowanie KEM-062-131/08, sporządzone w oparciu o ww. postanowienie Sądu i powołany w nim szkic geodety A. S. oraz dokumentację z postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego, stanowią podstawę do ujawnienia stanu prawnego wynikającego z postanowienia Sądu o rozgraniczeniu sygn. akt V Ns 136/80.
W odwołaniu od tej decyzji H. i J. małż. P. wskazali, że aktualne zapisy w ewidencji są zgodne z postanowieniem Sądu o zasiedzeniu, czynności Komornika Sądowego zostały uchylone postanowieniem Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 6 sierpnia 2010 r., z ich wniosku toczy się postępowanie o zwrot nieruchomości i rozgraniczenie. Podnieśli, iż ze szkicu i opinii A. S., stanowiących integralną część postanowienia o rozgraniczeniu, wynika, że ich działka powinna być powiększona, dokumentacja geodety W. R. sporządzona w postępowaniu komorniczym nie została przekazania do PODGiK, co stanowi naruszenie prawa.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podniósł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że organ pierwszej instancji podał w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że postanowienie Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z dnia 15 listopada 1982 r., sygn. akt V Ns 136/80 o rozgraniczeniu działki nr [...] nie zostało ujawnione w ewidencji, ponieważ stanowiąca jego integralną część mapa, wykonana przez biegłego geodetę A. S., jest faktycznie szkicem sytuacyjnym, który wraz z opinią biegłego z dnia 12 listopada 1980 r., nie są dokumentami, na podstawie których zgodnie § 46 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. można dokonać zmian danych ewidencyjnych.
Geodeta na zlecenie M. O., obecnego właściciela działki nr [...] (dawna [...]), w oparciu o szkic biegłego A. S. oraz dokumentację z postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego z udziałem biegłego sądowego – geodety W. R. oraz dokumentów Powiatowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, sporządził opracowanie geodezyjne "Wyznaczenie punktów granicznych" przyjęte do PZGiK pod nr KEM-062-131/08 zawierające wykaz zmian gruntowych. Z tego opracowania wynika, że punkty a1 i c1 wyznaczające granicę pomiędzy nieruchomością M. O. (następcy prawnego G. S.), nieruchomością H. i J. małż. P., oznaczonymi jako działki [...] (obecnie [...]) i [...] (obecnie [...]), której przebieg wykazany w operacie ewidencyjnym jest przedmiotem tego postępowania wszczętego z wniosku M. O., zostały przyjęte do zasobu ze szkicu wytyczenia granicy do sprawy II KM 377/07 – dotyczącej postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego.
Ze sprawozdania technicznego wykonawcy operatu oraz wyjaśnień inspektora ds. kontroli geodezyjnej z dnia 29 lipca 2007 r. wynika, że ze względu na niespójność danych zawartych w szkicu biegłego A. S. nie można jednoznacznie odtworzyć granicy pomiędzy działkami [...] i [...].
Sąd Rejonowy w Pruszkowie postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2010 r., sygn. akt l Co 2191/10 uchylił wszystkie czynności komornika w zakresie rozgraniczenia dawnych działek nr [...] i [...] w sprawie KM 377/09. Komornik w związku z tym w piśmie z dnia 5 października 2010 r. zwrócił się do Starosty o wstrzymanie wszelkich działań w zakresie swoich uprawnień. Sąd Okręgowy w Warszawie prawomocnym postanowieniem z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt V Cz 4344/10 uznał powyższe postanowienie za zasadne. Organ odwoławczy stwierdził, iż uchylenie przez Sąd czynności Komornika powoduje, że opracowanie geodezyjne KEM-062-131/08, w którym do wyznaczenia przebiegu granicy przyjęto dane punktów granicznych a1 i c1 ze szkicu wytyczenia granicy, wykonanego w postępowaniu Komornika Sądowego II KM 377/07, nie zawiera danych pozwalających na wykazanie w ewidencji gruntów przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami ujawnionymi w KW Nr [...] i KW Nr [...] zgodnie z postanowienie Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy sygn. akt V Ns 136/80.
Skargę na powyższą decyzję wniósł M. O. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji domagał się ujawnienia ewidencji granicy pomiędzy jego działką a działką H. i J. małż. P. w oparciu o opracowanie geodezyjne KEM-062-131/08.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a. podniósł, że z przepisów art. 2 pkt 8 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) oraz § 10, § 11, § 59 i § 60 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) wynika, że dane ewidencyjne mają charakter informacyjno-techniczny i odnoszą się do konkretnej działki ewidencyjnej. Ewidencja rejestruje jedynie stany prawne wynikające z określonych dokumentów urzędowych, a zatem stany ustalane w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Ewidencja nie rozstrzyga natomiast żadnych sporów do gruntów, zaś organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów na podstawie, których dokonują zmian w ewidencji.
Rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności, ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. To oznacza, że ujawniony w ewidencji gruntów stan prawny musi być oparty na odpowiednich dokumentach (prawomocnych orzeczeniach sądowych, ostatecznych decyzjach administracyjnych, czynnościach prawnych dokonanych w formie aktów notarialnych, spisanych umowach i ugodach w postępowaniu sądowym i administracyjnym lub innych dokumentach posiadających moc dowodową dla ustalenia prawa własności).
Sąd podał następnie, że z przepisów § 44, § 46 i § 47 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków wynika, że ewidencja gruntów powinna być utrzymywana w stałej aktualności nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego. Starosta, jako przedstawiciel Skarbu Państwa odpowiada za aktualność danych w ewidencji, o czym stanowi § 44 powołanego rozporządzenia, przy czym wszelkie zmiany powinny być dokonane w oparciu o dane udokumentowane. Zawarte w ewidencji dane mogą być aktualizowane z urzędu lub na wniosek (§ 46 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia). Zgodnie z § 46 ust. 2 pkt 1 i 2 powołanego rozporządzenia podstawę wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów może stanowić prawomocne orzeczenie sądu oraz opracowanie geodezyjne i kartograficzne przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian danych ewidencyjnych.
Sąd podzielił stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego, że dokumentacja geodezyjna sporządzona przez geodetę uprawnionego J. B. przyjęta do zasobu w dniu 27 listopada 2008 r. pod nr KEM-062-131/2008 nie mogła być podstawą do dokonania zmian w ewidencji w zakresie wykazania przebiegu granicy pomiędzy działkami nr ew. [...] (d. [...]) i [...] (d. [...]) z tego względu, że w opracowaniu tym geodeta określając przebieg tej granicy przyjął dane punktów granicznych a1 i c1 ze szkicu wytyczenia tej granicy, sporządzonego w dniu 11 września 2009 r. przez biegłego sądowego ds. geodezji W. R. w postępowaniu II KM 377/07 prowadzonym przez Komornika Sądowego Rewiru II przy Sądzie Rejonowym w Pruszkowie.
Sąd stwierdził, że dane te nie mogły być wykorzystane w tym opracowaniu z tego powodu, że Sąd Rejonowy w Pruszkowie postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2010 r., sygn. akt. I Co 2191/10 uchylił wszystkie czynności Komornika w zakresie rozgraniczenia spornych działek. Sąd wskazał, że z akt administracyjnych wynika, że dokumentacja z przeprowadzonych czynności w postępowaniu komorniczym w ramach DER 4 - 1146/07 do państwowego zasobu przez biegłego W. R. została dopiero przesłana przy piśmie z dnia 10 listopada 2010 r., gdy tymczasem ze sprawozdania technicznego biegłego J. B. oraz protokołu wyznaczenia punktów granicznych stanowiącego element opracowania KEM 062-131/08 wynika, że do jego sporządzenia został wykorzystany szkic sporządzony przez biegłego Wojciecha Radeckiego w dniu 11 września 2009 r. oraz sporządzony w tym samym protokół z wytyczenia granicy do sprawy II KM 377/07.
Sąd podał, że do zasobu nie zostało również zgłoszone opracowanie – szkic sytuacyjny działek nr [...] i [...] sporządzony przez biegłego geodetę A. S. stanowiący integralną cześć postanowienia Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z dnia 15 listopada 1982 r., sygn. akt V Ns 136/80. Sąd wskazał następnie, że organ odwoławczy zauważył również, iż z wyjaśnień inspektora ds. kontroli geodezyjnej Karola Wiśniewskiego z dnia 29 lipca 2010 r. dotyczących opracowania KEM-062-131/08 wynika, że z powodu niespójności danych podanych na szkicu sporządzonym przez biegłego geodetę A. S. stanowiącym integralną cześć postanowienia Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z dnia 15 listopada 1982r. nie można jednoznacznie odtworzyć granicy pomiędzy działką nr[...]a [...].
Sąd stwierdził, że powyższe okoliczności wskazują, iż zasadnie organ odwoławczy przyjął, że dane ze szkicu wytyczenia spornej granicy wykonanego w postępowaniu komorniczym II KM 377/07 nie mogły być wykorzystane przy sporządzeniu opracowania geodezyjnego KEM-062-131/08, skoro wszystkie czynności komornicze zostały prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Pruszkowie uchylone i dlatego skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku reprezentowany przez radcę prawnego M. O. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów:
- 1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 23 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287);
- 2) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 44, § 46 ust. 2 pkt 1 i 2, § 47 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z dnia 2 maja 2001 r.) w związku z art. 26 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne;
- 3) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 36 pkt 1 w zw. z § 37 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków;
- 4) przepisów postępowania art. 6, 7, 8, 11 oraz 35 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że prawomocnym postanowieniem z dnia 15 listopada 1982 r. Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w sprawie V Ns 136/80 dokonał rozgraniczenia działki nr [...] (obecnie nr [...]) i działki nr [...] (obecnie nr [...]). To postanowienie powinno być podstawą do niezwłocznego dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków, późniejsze uchylenie czynności komornika nie ma w ocenie skarżącego żadnego wpływu na obowiązek wprowadzenia zmian. Uregulowanie orzeczeniem sądu powszechnego spornej granicy wyłącza możliwość jej innego ustalenia przez organ administracyjny.
Skarżący domaga się wprowadzenia zmian zgodnie z postanowieniem Sądu na podstawie opracowania geodezyjnego KEM-062-131/08 sporządzonego przez geodetę J. B. Skarżący na mocy § 46 ust. 1 powołanego rozporządzenia ma prawo żądania zaktualizowania danych zgodnie z § 46 ust. 2, co winno nastąpić niezwłocznie (§ 47 ust. 1 rozporządzenia).
Sąd niesłusznie uznał, że uchylenie wszystkich czynności komornika w zakresie rozgraniczenia działek powodowało niemożność wykorzystania opracowania geodezyjnego KEM-062-131/08, które uszczegóławia wcześniejsza mapę sporządzoną przez biegłego geodetę mgr inż. A. S. Zdaniem skarżącego organ działając na zwłokę naruszył interes skarżącego, w szczególności art. 6, 7, 8 oraz art. 11 i 35 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną reprezentowani przez radcę prawnego uczestnicy postępowania H. P. i J. P. wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie na ich rzecz od M. O. kosztów postępowania. W uzasadnieniu uczestnicy stwierdzili, że dokumentacja sporządzona przez geodetę J. B., przyjęta do zasobu, nie mogła być podstawą do dokonania żądanych przez skarżącego zmian w ewidencji, gdyż bazowała całkowicie na szkicu wykonanym przez W. R. opracowanym dla postępowania komorniczego II KM 377/07, a zgodnie z postanowieniem Sądu I Co 219/10 wszystkie czynności komornicze zostały uchylone. Dokumentacja KEM-062-131/08 nie może więc stanowić podstawy do wprowadzenia zmian w ewidencji.
Następnie pełnomocnicy stron wnieśli kolejne pisma w postępowaniu kasacyjnym, w których podtrzymali powyższe stanowiska, dołączając do tych pism dokumentację obrazującą tok postępowań sądowych dotyczących spornej granicy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna wniesiona przez M. O. nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny, który obowiązany jest wziąć z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania nie stwierdził, by w rozpoznawanej sprawie wystąpiły przesłanki nieważności wyliczone enumeratywnie w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W takiej sytuacji koniecznym stało się oddalenie skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do treści skargi kasacyjnej podnieść trzeba, że niezależnie od tego, że w oparciu o podstawę zaskarżenia wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. postawione zostały wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia art. 6, 7, 8, 11 i 35 k.p.a., bez ich powiązania z zarzutami dotyczącymi czynności podejmowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to brak uzasadnienia tych zarzutów uniemożliwił ich ocenę. Ogólne stwierdzenie, że: "organ obowiązany do niezwłocznego załatwienia sprawy nadużył przysługujących mu uprawnień w ten sposób, że naruszył interes skarżącego" nie odpowiada wymogom określonym w ustawie i nie wskazuje na czym miałoby polegać naruszenie poszczególnych przepisów, a tylko w takim przypadku możliwe byłoby rozważenie zasadności zarzutu.
Również pozostałe zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył także powołanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne ani przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
Zgodnie z art. 23 powołanej ustawy "właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne przesyłają staroście odpisy prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, orzeczenia lub sporządzenia aktu notarialnego". Sąd pierwszej instancji nie dokonywał w zaskarżonym wyroku interpretacji tego przepisu, ani nie stosował go w podstawie rozstrzygnięcia.
Brak jest także podstaw, aby mógł być uwzględniony drugi zarzut dotyczący naruszenia ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, który dotyczył art. 26 ust. 2 ustawy. Przepis ten zawiera delegację ustawową do wydania rozporządzenia określającego sposób zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków i zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie został w zaskarżonym wyroku naruszony.
Nie zostały również naruszone przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając za prawidłową odmowę wprowadzenia żądanych przez M. O. zmian w ewidencji gruntów i budynków nie uchybił, wbrew stwierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, przepisom zawartym w § 36 pkt 1 w związku z § 37, a także w § 44 ust. 2 pkt 1 i 2 i § 47 ust. 1 rozporządzenia.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego przedstawił okoliczności faktyczne i argumentację prawną uzasadniające rozstrzygnięcie, a Sąd pierwszej instancji, podzielając stanowisko wyrażone przez organ w zaskarżonej decyzji, odwołał się do odpowiednich przepisów powyższego rozporządzenia i wyjaśnił przyczyny, z powodu których, mimo że dokumentacja geodezyjna sporządzona przez geodetę uprawnionego J. B. przyjęta została do powiatowego zasobu w dniu 27 listopada 2008 r. (nr KEM-062-131/2008) nie mogła być podstawą do dokonania zmian w ewidencji w zakresie wykazania przebiegu granic pomiędzy działkami nr ewid. [...] (d. [...]) i [...] (d. [...]).
Sąd podniósł też m.in., że do zasobu nie zostało zgłoszone opracowanie – szkic sytuacyjny działek nr [...] i [...] sporządzony przez biegłego geodetę A. S., stanowiący integralną część postanowienia Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z dnia 15 listopada 1982 r., sygn. akt V Ns 136/80 i zaznaczył, że niespójność danych podanych na tym szkicu powoduje, że nie można jednoznacznie odtworzyć granicy pomiędzy działką nr [...]a [...].
Starosta ma obowiązek aktualizacji zmian wynikających ze stosownych dokumentów wskazanych w rozporządzeniu. Wszelkie rozbieżności, niejasności wynikające z przedstawionej dokumentacji, które mają jednocześnie związek ze sporami co do własności nie mogą być wyjaśniane i usuwane w postępowaniu dotyczącym wpisu do ewidencji.
Skoro w dacie rozpatrywania wniosku M. O. zaistniała taka sytuacja, że brak było możliwości, w oparciu o posiadaną dokumentację, odtworzenia jednoznacznie granicy pomiędzy działkami nr ewid. [...] (dawniej [...]) i nr ewid. [...] (dawniej [...]), to słusznie uznał Sąd w zaskarżonym wyroku, że odmowa wprowadzenia zmian w ewidencji nie narusza prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny z przedstawionych wyżej względów orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd oddalił wniosek H. P. i J. P. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, bowiem nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 204 powołanej ustawy do obciążenia strony wnoszącej skargę kasacyjną zwrotem kosztów na rzecz zgłaszających wniosek.