Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 7 września 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 413/11 oddalił skargę P. W. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we Wrocławiu orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 127, 136 i 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz ustawy z dnia 6 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 710) i rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2006 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego i Służbie Wywiadu Wojskowego oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 176, poz. 1304) utrzymała w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Żarach z dnia [...] lutego 2011 r.nr [...] uznające P. W. w grupie pierwszej niezdolnym do zawodowej służby w SWW (kat. N).
W uzasadnieniu orzeczenia podała, że z pięciokrotnie przeprowadzonego badania lekarskiego specjalistycznego okulistycznego (w tym czterokrotnie poza resortową służbą zdrowia MON) wynika, że u P. W. stwierdza się krótkowzroczność obu oczu Vod – 2,75 Dsph; Vos – 3,25 Dsph – 1,5 Dcyl mieszczącą się w zakresie pojęciowym § 13 pkt 3 z załącznika nr 2 do powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej, co w grupie I osób badanych (kandydat) kwalifikuje go do kategorii niezdolnego do służby w SWW – kategorii "N". W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji wydając zaskarżone orzeczenie nie naruszył przepisów cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2006 r., a w szczególności § 15 ust. 1 i § 16 ust. 1 tego rozporządzenia.
W związku z tym brak jest podstaw do stwierdzenie jego nieprawidłowości.
Organ drugiej instancji podał także, iż nie stwierdził konieczności przeprowadzenia ponownych badań, albowiem zgromadzona w sprawie dokumentacja medyczna, w tym załączone przez odwołującego wyniki badań okulistycznych, a to: z dnia 23 lutego 2011 r. z Centrum Okulistyczno-Optycznego [...] w G., Gabinetu Okulistycznego [...] w G. z dnia [...] lutego 2011 r., zaświadczenia z Wrocławskiego [...]. z o.o. z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz wynik przeprowadzonego dla potrzeb orzeczniczych badania lekarskiego specjalistycznego okulistycznego jednoznacznie potwierdzają rodzaj i stopień nasilenia zaburzeń ze strony narządu wzroku, co uzasadnia kwalifikację według § 13 pkt. 3 z załącznika nr 2 do powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej i uznanie wyżej wymienionego w Gr I osób badanych za niezdolnego do zawodowej służby w SWW. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we Wrocławiu wyjaśniła, że nie jest organem uprawnionym do powoływania biegłych w zakresie kontroli aparatury będącej na wyposażeniu Szpitala Wojskowego w Żarach.
Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi wniesionej przez P. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił:
- 1. naruszenie prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy poprzez:
- - sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia w sposób niespełniający wymagań przewidzianych w art. 107 § 3 K.p.a.;
- - błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę orzeczenia, co skutkowało błędną subsumcją ustalonego stanu faktycznego pod określony przepis prawa materialnego;
- 2. naruszenie prawa materialnego tj. § 13 pkt 3 rozdziału IV-Narząd wzroku cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2006 r. w związku z załącznikiem nr 2 tabela 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 listopada 2006 w sprawie legalnych jednostek miar (Dz.U. z 2006 r., Nr 225, poz.1638) polegające na błędnej wykładni pojęcia "dioptrii" i błędną subsumcję pod § 13 pkt 3 wady refrakcji oka lewego na poziomie -3,75 D. Wskazując na powyższe naruszenia prawa materialnego i procesowego wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, zasądzenie kosztów postępowania oraz zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy § 13 pkt 3 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2006 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego i Służbie Wywiadu Wojskowego oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 176, poz. 1304) w związku z § 11 pkt 3 załącznika nr 2 do tego rozporządzenia w zakresie, w jakim powoduje uznanie kandydata do służby na stanowisko radcy prawnego za całkowicie niezdolnego do pełnienia służby z powodu krótkowzroczności jest zgodny z art. 32, art. 60 w związku z art. 31 ust. 1 Konstytucji. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał argumenty zawarte w odwołaniu. Dodatkowo stwierdził, że organ odwoławczy naruszył art. 7, art. 77, art. 107 § 3 K.p.a., albowiem nie wyjaśnił, dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej kserokopii wpisu do legitymacji ubezpieczeniowej okulisty H. K. o wadzie Vod -2,50 Dsph oraz Vos – 3,0 Dsph, -1,0 Dcyl z dnia 1 października 2010 r. W jego ocenie jest, to istotna okoliczność albowiem komisja lekarska na poparcie swojego rozstrzygnięcia powołuje zaświadczenie z Centrum [...] które to badanie zostało wykonane w dniu 20 sierpnia 2010 r., czyli dwa miesiące wcześniej niż badanie z dnia 21 października 2010 r. Uzasadniając żądanie skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, skarżący zestawił brzmienie § 13 pkt 3 cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2006 r. z § 11 pkt 3 tego rozporządzenia. Według skarżącego zasadność wniosku o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego potwierdza możliwość dopuszczenia do służby w SWW – objęcie kategorią Z/N – osób ze schorzeniem zez utajony przy wadzie wzroku do – 6,0 dioptrii, co pozwala na ocenę tego schorzenia przez właściwą komisję, pod kątem zdolności do służby wojskowej i wyłączenie możliwości takiej oceny w przypadku osób nie cierpiących na schorzenie zez utajony, a mających mniejszą wadę wzroku.
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we Wrocławiu w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.
Skarżący w piśmie procesowym z dnia 12 lipca 2011 r. oświadczył, że nie podtrzymuje zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na przyjęciu wady oka lewego 3,75 D. Podał, że wykonane przez niego badania oka lewego potwierdziły, że wada tego oka oscyluje pomiędzy -3,25 D, a -3,5 D. Zarzucił, że organ odwoławczy nie wyjaśnił, dlaczego nasilenie wady do – 6.0 (§ 11 pkt 3 omawianego rozporządzenia) wraz z zezami jest mniejsze od tej samej wady powyżej -3.0 (§ 13 pkt 3 tego rozporządzenia) i dlaczego osoby z różnymi odmianami zeza i wadami są w lepszej sytuacji prawnej niż osoby z samą tylko wadą wzroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W uzasadnieniu wyroku podał, iż ocenę zasadności skargi należy poprzedzić odniesieniem się do wniosku skarżącego o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego, czy § 13 pkt 3 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2006 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego i Służbie Wywiadu Wojskowego oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 176, poz. 1304) w związku z § 11 pkt 3 załącznika nr 2 do tego rozporządzenia w zakresie, w jakim powoduje uznanie kandydata do służby na stanowisko radcy prawnego za całkowicie niezdolnego do pełnienia służby z powodu krótkowzroczności jest zgodny z art. 32, art. 60 w związku z art. 31 ust. 1 Konstytucji.
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zainicjowanie kontroli konstytucyjności przepisu przed Trybunałem Konstytucyjnym jest uzależnione od wystąpienia przesłanki funkcjonalnej. Pytanie prawne może być wniesione tylko wtedy, gdy sąd dojdzie do wniosku, że od odpowiedzi na nie zależy rozstrzygnięcie toczącej się przed nim sprawy. Jest to przesłanka materialnoprawna warunkująca skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje. Nie powziął on bowiem wątpliwości co do zgodności wskazanych przez skarżącego przepisów cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2006 r. z ustawą z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 710 ze zm.), jak również z Konstytucją RP.
Nie można zgodzić się z argumentacją skarżącego nakierowaną na wykazanie niekonstytucyjności ww. przepisów, gdyż § 11 jak i § 13 załącznika nr 2 do omawianego rozporządzenia wprawdzie mieszczą się w jednostce redakcyjnej odnoszącej się do narządu wzroku, to jednak dotyczą one odmiennych jednostek chorobowych, zaś ocena przez Sąd naukowych podstaw kwalifikacji tych schorzeń – ułomności, nie jest możliwa. Natomiast, w sprawie jest niesporne, że § 11 załącznika nr 2 do cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2006 r. nie znajdował zastosowania w tej sprawie, w związku z tym Sąd nie mógł zakwestionować zgodności z Konstytucją przepisu nie będącego podstawą orzekania.
W rozpoznawanej sprawie nie znajduje również zastosowania powołane przez skarżącego rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 listopada 2006 w sprawie legalnych jednostek miar (Dz. U. z 2006 r., Nr 225, poz.1638). Żaden przepis prawa nie obliguje bowiem organów właściwych w zakresie orzekania o zdolności do służby w SKW/SWW do interpretacji wskaźnika zdolności skupiającej układu optycznego. Powyższe wynika również z konstrukcji przepisów cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2006 r. dotyczących schorzeń narządu wzroku, w których konieczność korekcji, jak i ostrość widzenia określono za pomocą sformułowań "co najmniej", "powyżej", co dopuszcza kwalifikacje schorzenia jako określonego w § 13 pkt 3 załącznika nr 2 do tego rozporządzenia w przypadku konieczności korekcji dla założonej ostrości widzenia dowolnej wartości przekraczającej 3,0 D. Jednocześnie w piśmie procesowym z dnia 12 lipca 2011 r. skarżący wskazał, że w prawie probierczym obowiązuje domniemanie prawidłowości działania urządzeń mierniczych. W związku z tym organy orzekające w tym postępowaniu, skarżący, jak również Sąd nie mają możliwości zweryfikowania prawidłowości działania tego rodzaju urządzeń.
Sąd pierwszej instancji odnosząc się do podniesionych przez skarżącego zarzutów naruszenia prawa materialnego powołując się na treść art. 4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 710 ze zm.) wskazał, że w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia na potrzeby ustalenia zdolności do służby w SKW i SWW orzeczenia wojskowych komisji lekarskich są decyzjami administracyjnymi, a orzekające komisje są w rozumieniu przepisów K.p.a. organami administracji publicznej. Przy czym, w zakresie nieunormowanym przepisami szczególnymi, należy stosować przepisy K.p.a. Zdolność do pełnienia służby komisja lekarska określa w orzeczeniu poprzez zaliczenie danego żołnierza do jednej z kategorii:
- - kategorii Z - zdolny do służby w SKW/SW, co oznacza zdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego;
- - kategorii N - trwale lub czasowo niezdolny do służby SKW/SWW.
Orzekanie komisji lekarskiej o zdolności do służby w SKW/SWW nie opiera się jednak na uznaniu tego organu, wynikającym ze specjalistycznej wiedzy jego członków. Ustawodawca określił bowiem sposób podejmowania rozstrzygnięcia, w ust. 3 art. 4 cytowanej wyżej ustawy wskazał, że orzeczenie o zaliczeniu kandydata do służby do jednej z kategorii, o których mowa wyżej, właściwe wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej.
W § 21 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2006 r. określił, że procedura odwoławcza od orzeczenia właściwej komisji lekarskiej powinna przebiegać na zasadach określonych w przepisach K.p.a. Ponadto ustawodawca, poprzez sporządzenie odpowiedniego wykazu, szczegółowo wskazał, jakie choroby lub ułomności należy uwzględnić przy orzekaniu o zdolności do służby oraz którą kategorię zdolności do służby należy orzec w razie stwierdzenia poszczególnych chorób lub ułomności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podał również, iż zastosowanie przepisów K.p.a. przewidziane w sprawach z zakresu zdolności do służby funkcjonariuszy SKW i SWW determinuje treść i formę orzeczeń wydawanych przez wojskowe komisje lekarskie. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 K.p.a.).
Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd pierwszej instancji stwierdził, że u skarżącego zdiagnozowano schorzenie określone w §13 pkt 3 załącznika nr 2 do cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2006 r., zgodnie z którym ustalona ostrość wzroku każdego oka to co najmniej 0,5 z korekcją szkłami sferycznymi powyżej 3,0 D do 6,0 D lub cylindrycznymi powyżej 1,0 D do 3,0 D powoduje zaliczenie kandydata do służby w SKW lub SWW do kategorii N – niezdolny do służby.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że dla prawidłowej kwalifikacji schorzenia, ułomności niezbędne jest określenie stopnia korekcji szkłami sferycznymi, bądź cylindrycznymi, pozwalającymi osiągnąć ostrość widzenia na poziomie 0,5 V. Przepis § 13 pkt 3 załącznika Nr 2 do omawianego rozporządzenia wprost wskazuje, że zdiagnozowanie ostrości widzenia 0,5 V z korekcją powyżej 3.0 D – bez względu na wielkość przekroczenia wartości 3.0 D – skutkuje kwalifikacją kandydata do służby w SKW i SWW jako niezdolnego do tej służby.
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu kandydata do służby w SKW i SWW za zdolnego bądź niezdolnego do zawodowej służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do służby w SKW i SWW przy zdiagnozowaniu określonych schorzeń lub ułomności była trafna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, iż analiza materiału aktowego badanej sprawy wskazuje, że wojskowe komisje lekarskie obu instancji przeprowadziły postępowanie administracyjne prawidłowo. Należycie rozważyły okoliczności i fakty istotne dla wyniku postępowania, ustalone na podstawie niezbędnych badań lekarskich. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci zakresu specjalistycznych badań lekarskich i ich wyników nie nasuwa wątpliwości, zaś skarżący ustaleń poczynionych przez wojskowe komisje lekarskie skutecznie nie podważył.
Sąd pierwszej instancji przyznał, że w lakonicznym uzasadnieniu orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Żarach pominięto kwestię wskazanych wyżej parametrów występującej u skarżącego krótkowzroczności, ograniczając się do stwierdzenia krótkowzroczność obu oczu §13 pkt 3 załącznika nr 2 do omawianego rozporządzenia. To jednak orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we Wrocławiu zawiera szczegółowe uzasadnienie, dotyczące zdiagnozowanego schorzenia skarżącego oraz wyjaśnienie stopnia nasilenia z punktu widzenia kwalifikacji do kategorii N dla kandydata do służby w SWW i SKW, co w wystarczającym stopniu sanuje uchybienia procesowe popełnione przez organ pierwszej instancji.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu uzasadnienie orzeczenia organu drugiej instancji pozwala na uznanie, że przeanalizował on materiał dowodowy sprawy, w tym załączone przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego wyniki badań t.j. wynik z dnia 20 sierpnia 2010 r. (udokumentowane zaświadczeniem z dnia 27 stycznia 2011 r. firmy Wrocławskiej [...] Sp. z o.o.) oko prawe V 0,5 – 2,75 Dsph – 0,5 Dcyl, oko lewe 0,04 -3,25 Dsph – 1,5 Dcyl; wynik z dnia 26 lutego 2011 r. oko prawe – 2,75 Dsph - 1,0 Dcyl, oko lewe - -3,25 Dsph – 1,5 Dcyl; wynik z dnia 23 lutego 2011 r. (Centrum Okulistyczno – Optyczne [...]) oko prawe – 2,75 sfera -0,25 cylinder, oko lewe -3,5 sfera, -1,0 cylinder; wynik z dnia 21 października 2010 r. (Przychodnia [...] w G.).-2,5 Dsph, - 3,0 Dsph -1,0 Dcyl. Na tej podstawie u skarżącego stwierdził krótkowzroczność obu oczu Vod – 2,75 Dsph, Vos – 3,25 Dsph – 1,5 Dcyl i zasadnie zakwalifikował je do zakresu pojęciowego § 13 pkt 3 załącznika nr 2 do cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2006 r. Analiza dostarczonej przez skarżącego dokumentacji medycznej, jak również badania okulistycznego przeprowadzonego – na użytek niniejszej sprawy - na podstawie skierowania do badań lekarsko- specjalistycznych nr [...] w dniu 14 lutego 2011 r. pozwalała na postawienie diagnozy zawartej w orzeczeniu wydanym w trybie odwoławczym.
Ponadto Sąd pierwszej instancji podkreślił, że nie sposób pominąć stanowiska skarżącego wyrażonego w piśmie procesowym z dnia 12 lipca 2011 r., w którym odstąpił on od zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ, polegającego na przyjęciu wady oka lewego 3.75 D, w którym oświadczył, że na podstawie kolejnych wykonanych badań zdiagnozowano u niego oscylowanie wady oka lewego pomiędzy 3,25 D a 3,5 D. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł P. W. i zaskarżając go w całości zarzucił: naruszenie przepisów postępowania t.j. art. 141 § 4 P.p.s.a w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. poprzez brak wyczerpującego ustosunkowania się Sądu do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.
Wskazując na powyższą podstawą skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do zarzutów dotyczących niekonstytucyjności § 13 pkt 3 cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2006 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego i Służbie Wywiadu Wojskowego oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, na podstawie, którego orzekały wojskowe komisje lekarskie. Wskazał, że w skardze zostały podniesione konkretne zarzuty i powołane przepisy Konstytucji RP t.j. art. 32 oraz art. 60 w zw. z art. 31 ust. 1, a na ich uzasadnienie zostały przedstawione poglądy z orzecznictwa konstytucyjnego Zdaniem autora skargi kasacyjnej stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż w sprawie brak było podstaw do stwierdzenia, że dany przepis jest niezgodny z Konstytucją, podlega kontroli instancyjnej, na zasadach i w trybie określonych w przepisach P.p.s.a. Sąd nie może on jednak oprzeć wyroku tylko na kwestionowanym przepisie i w ten sposób milcząco przyjąć, że jest on zgodny z Konstytucją.
Stosownie do wymogów określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a. pogląd ten należy uzasadnić. W ocenie skarżącego, w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do tych zarzutów, ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że nie ma wątpliwości co do zgodności wskazanych przepisów z Konstytucją. Nie uzasadnił jednak, dlaczego doszedł do takiej konkluzji.
Skarżący zauważył, iż istotną cechą wspólną żołnierzy i funkcjonariuszy wszystkich służb mundurowych dla potrzeb ustalania ich stanu zdrowia jest zależność między "nasileniem, stopniem schorzenia (wystąpienia jego objawów)", a "możliwością pełnienia przez nich służby" na danym odcinku służby lub stanowisku. Bez odwoływania się do naukowych podstaw jednostek chorobowych można dostrzec, że kandydat z wadą wzroku powyżej – 3,0D połączonej z zezem utajonym ma większe nasilenie schorzeń niż kandydat tylko z wadą powyżej -3,0D. Przy czym pierwszy z kandydatów może być uznany za zdolnego do służby, zaś drugi automatycznie jest niezdolny do służby.
Autor skargi kasacyjnej wskazał, że nie kwestionuje wprowadzenia określonej kategorii zdrowotnej dla żołnierzy i funkcjonariuszy w ogólności, ale jedynie w zakresie funkcjonariuszy posiadających kwalifikacje specjalistyczne (w tym radcy prawnego), ponieważ w istocie jest to ograniczenie dostępu do służby publicznej.
W myśl przepisów ustawy o radcach prawnych radca prawny nie może wykonywać innych czynności niż świadczenie pomocy prawnej. W ocenie skarżącego przepisy dotyczące służby do której był kandydatem, w tym zakresie są zbyt rygorystyczne. Nie powinien być on bowiem w dostępie do służby oceniany tak samo jak np. kandydat do jednostek szturmowo- desantowych czy do pionów kryminalnych. Wprawdzie wadę wzroku powyżej 3,0D uznać należy za niepożądaną w wypadku służby w pododdziałach tzw. liniowych, to jednak pozostaje wiele stanowisk, na których nie ma ona większego znaczenia (np. administracji, szkolnictwie, pionach analitycznych, czy na stanowisku radcy prawnego). Czynności radcy prawnego mają bowiem charakter prac "cywilnych", od których różnią się tym, że są wykonywane w ramach uzbrojonej umundurowanej służby.
Zdaniem skarżącego z powyższych względów, Sąd pierwszej instancji powinien ocenić, kwestionowany przepis cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2006 r. pod kątem jego zgodności z art. 32 oraz art. 60 w zw. z art. 31 ust. 1 Konstytucji RP i swoje stanowisko wyczerpująco uzasadnić.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 tego przepisu w rozpoznawanej sprawie nie występują. Przypomnieć należy, iż formułując zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, należy nie tylko dokładnie wskazać naruszony przepis, ale również wykazać, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. W tym zakresie skarga kasacyjna nie zawiera stosownego uzasadnienia.
W niniejszej sprawie skarżący, w ramach tej podstawy kasacyjnej podał zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a., przez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów skargi, kwestionujących zgodność § 13 pkt 3 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2006 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego i Służbie Wywiadu Wojskowego oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 176, poz. 1304) w związku z § 11 pkt 3 załącznika nr 2 do tego rozporządzenia z art. 32, art. 60 w związku z art. 31 ust. 1 Konstytucji RP.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest nietrafny. Powołany jako naruszony przepis art.141§4 P.p.s.a. określa wymogi jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku. Powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
Analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku stwierdzić należy, iż spełnia ono wszystkie wymagania określone w tym przepisie. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał i obszernie wyjaśnił podstawy prawne rozstrzygnięcia i szczegółowo podał, dlaczego uznał zarzut skarżącego dotyczący niezgodności powołanych wyżej przepisów z Konstytucją za niezasadny. Podał, iż wprawdzie § 11 jak i § 13 załącznika nr 2 do cyt. rozporządzenia MON z 2006 r. mieszczą się w jednostce redakcyjnej odnoszącej się do narządu wzroku, to jednak dotyczą one odmiennych jednostek chorobowych, przy czym w tym postępowaniu ocena przez Sąd administracyjny naukowych podstaw kwalifikacji tych schorzeń – ułomności nie jest możliwa.
Ponadto wskazał, że skoro § 11 załącznika nr 2 do omawianego rozporządzenia MON z 2006 r. nie znajdował zastosowania w rozpatrywanej sprawie, to brak jest podstaw do zakwestionowania zgodności z Konstytucją przepisu nie będącego podstawą orzekania (str. 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Stwierdził także, iż nie powziął wątpliwości co do zgodności wskazanego przez skarżącego § 13 pkt 3 załącznika nr 2 do rozporządzenia MON z 2006 r. z ustawą z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 710 ze zm.), jak również z Konstytucją RP.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt, że Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku dokonał odmiennej oceny przedstawionych przez skarżącego okoliczności oraz odmiennie niż skarżący wyłożył przepisy mające zastosowanie w tej sprawie, a w konsekwencji uznał, że działania organów i wydane przez nie orzeczenia nie naruszają prawa, nie może być poczytane za naruszenie przepisów postępowania, w tym przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. Zarzut naruszenia tego przepisu nie może sprowadzać się do polemiki skarżącego z przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiskiem Sądu pierwszej instancji w zakresie wykładni i stosowania przepisów prawa. Autor skargi kasacyjnej uważa bowiem, że jego zdolność jako kandydata do służby w SWW powinna być oceniana m.in. z uwagi na rodzaj wykonywanych przez niego w tej służbie czynności – radcy prawnego.
Z wymienionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, i w oparciu o art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.